54 ေကာင္းကင္ဘံုသုိ႔ စစ္ျပိဳင္ျခင္း
Battle Through The Heavens
by Heavenly Silkworm Potato
_________________________
Chapter 54 - ပုိက္ဆံ တိုးေအာင္လုပ္မည္
ဒိုခ်ီစုစည္းေဆးလံုးကို သၾကားလံုးကဲ့သို့ စားရႏိုင္ေစရမည္
ဟုေျပာဆိုလိုက္တာဟာ ၾကြား၀ါးေျပာဆုိေနသကဲ့သို႔
ထင္မွတ္ရေပမဲ့ ရြဲ႕ေလာ္၏ အစြမ္းနွင့္ ေဆးပစၥည္းသာ
လံုလံုေလာက္ေလာက္ရွိမည္ဆိုလွွွ်င္ ေရွာင္ယြင္အတြက္
ဒိုခ်ိစုစည္းေဆးလံုး ၁၀ လံုးေလာက္ ေဖာ္စပ္ဖို႔က ျပႆနာ
မဟုတ္ပါဘူး။။
ဒါေပမဲ့ ရြဲ႕ေလာ္က ၀င့္ၾကြားစြာ အခိုင္အမာဆိုေနပါ
ေသာ္လည္း ေရွာင္ယြင္မွာ မ်ားစြာ စိတ္မလႈပ္ရွားပါေခ်။
ထို႔အစား ရြဲ႕ေလာ္၀ယ္ခုိင္းေတာ့မည္ ေဆးပစၥည္းစာရင္း
ေၾကာင့္ သူ႔ႏွလံုးသားမွာ တျဖည္းျဖည္းနွင့္ ထိုးဆင္း
သြားသလုိပဲ ခံစားေနရသည္။
“ ကဲ မနက္ျဖန္က်ရင္ အႏွစ္ ၅၀ သက္တမ္းရွိတဲ့
အရြက္မည္းနက္တဲ့ၾကာပန္းရယ္…ေျမြအဆိပ္သီးအမွည့္နွစ္
လံုး၇ယ္..အႏွစ္၂၀သက္တမ္းရွိျပီ ၀ိညာဥ္ကို ေပါင္းစည္း
ေပးႏိုင္တဲ့ ျမက္ပင္တစ္စည္း..ေနာက္ၿပီးေတာ့
ေရသတၱစြမ္းအင္ပါတဲ့ ေမွာ္ေက်ာက္တံုးတစ္တံုး “
ရြဲ႕ေလာ္၏ တည္ျငိမ္ေအးေဆးေသာအသံကထြက္ေပၚ
လာသည္။ဒါေပမဲ့ ေရွာင္ယြင္၏ မ်က္ေမွာင္ကုတ္ျပီး
အေ၀းကေနလွမ္းၾကည့္ေနတာကို ေတြ႕ရေတာ့ ရြဲ႕ေလာ္ ျ
ပန္ေငးေၾကာင္သြားသည္။
“ ဘာျဖစ္လုိ႕လဲ..?”
“ သက္တမ္းက အႏွစ္ ၅၀ ရွိျပီး အရြက္က မည္းနက္ေနတဲ့
ၾကာပန္း.. ဟုတ္လား.. အဲ့ေလာက္ သက္တမ္းရင့္ေနတဲ့
ပန္းကိုေရႊဒဂၤါအျပား ၃၀၀၀ နဲ႕ေရာင္းတယ္ခင္ဗ်…
ဒီပုိက္ဆံက ပန္းပြင့္တစ္ပြင့္တင္ပဲ ရွိေသးတယ္.. ျပီးေတာ့
မွည့္ေနျပီးျဖစ္တဲ့ ေျမြအဆိပ္အသီး.. ဟုတ္လား..
ဒီအသီးက ေဆးေဖာ္ရင္သံုးတဲ့အဆင့္နိမ့္ ပါ၀င္ပစၥည္း
တစ္ခုလို႔ သတ္မွတ္လို႕ရတယ္.. ဒါေပမဲ့ ပရေဆးဆိုင္မွာ
သိပ္မေတြ႔ရဘူး.. ဒါေလးတစ္ခုရရင္ေတာင္ေတာ္
ေတာ္ေလး ကံေကာင္းတယ္လို႔ေျပာလို႔ရတယ္.. ဒီအသီး
က တစ္လံုးကို အနည္းဆံုး ေရႊဒဂၤါး အျပား ၈၀၀၀
ေလာက္ေပးရတယ္.. သိျပီလား.. ျပီးေတာ့ သက္တမ္းက
အနွစ္ ၂၀ ရွိတဲ့၀ိညာဥ္ေပါင္းစည္းျမက္ပင္တဲ့လား…
ဘုရားေရ… ဒီနာမည္ကို ေလလံပြဲမွာ တစ္ခါပဲ ၾကားဖူး
တယ္.. ျပီးေတာ့ သူရဲ႕ ၾကမ္းခင္းေစ်းက တစ္ေသာင္း
ငါးရာ ေရႊဒဂၤါးျပားတဲ့ဗ်ာ.. ေနာက္ အဆင့္၂ ေရေမွာ္
ေက်က္တံုးဆိုတဲ့ ေစ်းအေပါဆံုးအရာေတာင္မွ
အနည္းဆံုး ေရႊဒဂၤါး ၂၀၀၀ လိုလိမ့္မယ္.. .. ”
ေရွာင္ယြင္ နဖူးျပင္ေပၚကေန ေခြ်းေတြ သုတ္ပစ္လိုက္ျပီး
စိတ္ထိခိုက္စြာျဖင့္ ျမည္တမ္းေနမိသည္..
“ ဒီေဆးပစၥည္း အားလံုးေပါင္းရဲ႕ တန္ဖိုးက အနည္းဆံုး
ေရႊဒဂၤါး၅ ေသာင္း ၀န္းက်င္ေလာက္ကို က်သြားမယ္..
ဒီေလာက္မ်ားတဲ့ပိုက္ဆံကို ငါဘယ္ေနရာမွာ
သြားရွာရမလဲကြာ…. ”
“ အာ”
ေရွာင္ယြင္ တစ္ကိုယ္တည္း ညည္းညဴေနတာကို
ၾကားလိုက္ရေတာ့ ရြဲ႕ေလာ္ စိတ္ပ်က္သြားျပီး ပခံုးကို
တြန္႔ျပလိုက္ရင္း.
“ ဒီ ေဆးပစၥည္းေတြကို ရွာရမွာ မင္းျပႆနာေလ..
ငါနဲ႕ဘာမွ မဆိုင္ဘူး.. ငါက ေဆးပစၥည္းကို သန္႔စင္
ေဖာ္စပ္ေပးဖို႔ပဲတာ၀န္ရွိတာ.. ”
“ ေသပါျပီကြာ.. ဒီပစၥည္းေတြက အားလံုးကလည္း
တန္ဖိုးျမင့္ေတြပဲ… ဟူးးး တကယ္လို႔သၾကားလံုးလိုမ်ဳိးဒုိခ်ီ
စုစည္းေဆးလံုးကိုသာ စားေနရင္ ေရွာင္မ်ဳိးႏြယ္ရဲ႕
ခ်မ္းသာၾကြယ္၀မႈနဲ႔ေတာင္ ေလာက္မွာမဟုတ္ဘူး ”
သူ႔ကိုယ္သူ အျပစ္တင္လိုက္ရင္း ေခါင္းအံုးေအာက္က
အစိမ္းေရာင္ကတ္တစ္ခုကို ၀မ္းနည္းစြာျဖင ့္ထုတ္ယူ
လိုက္သည္။ အားကိုးရာမဲ့ေသာ ေလသံျဖင့္
“ အေျခခံေဆးလံုးကို ေလလံဆြဲလိုက္လို႔ ရလာတဲ့ ေရႊဒဂၤါး
၁၀၀၀၀ ပဲ ရွိေတာ့တယ္…လိုအပ္တဲ့ ပစၥည္းေတြ ၀ယ္လို႔
မရေသးဘူး… ”
ရြဲ႕ေလာ္သည္ ရယ္ေမာလိုက္ျပီး ကုလားထိုင္တစ္လံုးေပၚ
ေအးေအးေဆးေဆး ထိုင္လိုက္သည္။ သူ႔ပံုစံက
ေဆးပစၥည္း ၀ယ္ယူဖို႔ ကိစၥက သူနွင့္ ဆိုင္သည္ဟု
ယူဆထားပံု မေပါက္…။
ေရွာင္ယြင္က သူ႔ဦးေခါင္းကုိ ႏွိပ္နယ္လိုက္သည္။
မ်က္ႏွာကလည္း ရႈံ႕မဲ့ေနျပီး ေစာေစာက အေတြးကို
ဆက္ေတြးျပန္သည္။
“ ပထမဆံုး ဒီပိုက္ဆံေတြနဲ႔ အေျခခံေဆးလံုးအတြက္
ေဆးအမယ္ေတြ အရင္ ၀ယ္ထားလိုက္မယ္.. ျပီးေတာ့
ေလလံအိမ္မွာ သြားေရာင္းလိုက္မယ္ မဟုတ္ရင္ ငါ
ပိုက္ဆံဘယ္ေတာ့မွရမွာ မဟုတ္ဘူး ”
႐ြဲ႕ေလာ္ ဘ၀င္က်စြာျဖင့္ ေခါင္းညိတ္လိုက္သည္။
သူ႔အတြက္အဆင့္နိမ္႔ေဆးလံုးျဖစ္တဲ့ အေျခခံေဆးကုိ
ေဖာ္စပ္ဖို႔က အားစိုက္စရာပင္ မလိုေခ်။
အသက္ျပင္းတိုးတိုးေလးတစ္ခု ခ်လိုက္ျပီး ေရွာင္ယြင္
အိပ္ရာေပၚ ပစ္လွဲလိုက္ျပန္သည္။ ေအာင့္သက္သက္ျဖင့္
ရယ္ေမာလိုက္ျပီ
“ ဆင္းရဲတယ္ဆိုတာ
တကယ့္ကုိစိတ္ပ်က္စရာေကာင္းတာပဲ”
************
ေနာက္တစ္ေန႔ မိုးလင္းေတာ့ ေရွာင္ယြင္ေစာေစာထျပီး
ကလန္ကေန တိတ္တိတ္ကေလး ထြက္လာ၍
၀ူတန္ျမိဳထဲက ပရေဆးဆိုင္ဆီကို သြားေလသည္။
အေျခခံေဆးလံုး အတြက္ လိုအပ္ေသာ
ေဆးအမယ္ေတြကို ၀ယ္ယူလုိက္ျပီးေနာက္ တိတ္ဆိတ္
ျငိမ္သက္တဲ့ တည္းခိုခန္းတစ္ခုကို ရွာျပီး ေနလိုက္သည္။
အေျခခံေဆးလံုးကို လူေတြ အသံုးျပဳဖို႔အတြက္ပဲ
ေရာင္းခ်မည္အတြက္ေၾကာင့္ ေရွာင္ယြင္ဟာ ေစ်းေပါျပီ
အရည္အေသြးနိမ့္တဲ့ ေဆးအမယ္ကိုပဲ၀ယ္ယူလာခဲ့သည္။
ေဆးအမယ္ေတြကုိရြဲ႕ေလာ္လက္ထဲ အပ္ျပီး
ေဆးေဖာ္ခုိင္းရံုပင္။ ေဆးအမယ္ပစၥည္း
ကို ႐ြဲ႕ေလာ္လက္ထဲ အပ္လိုက္ျပီမို႔ သူ႔အတြက္
ေဆးေဖာ္စပ္သည့္ကိစၥက ပူစရာမလိုေတာ့ေပ။
ပုိက္ဆံကုိ အသည္းအသန္လိုအပ္ေနသည့္အတြက္
ေရွာင္ယြင္ အေျခခံေဆးလံုး ၇ လံုးစာအတြက္၏
လံုလံုေလာက္ေလာက္ ၀ယ္လာခဲ့ေလရာ အစိမ္းေရာင္
ကတ္ထဲက ပိုက္ဆံလက္က်န္ပင္ မရွိေတာ့ပါဘူး။။
ရြဲ႕ေလာ္ ေဆးစီရင္ေနသည့္အခ်ိန္ကို ေစာင့္ဆိုင္းေနရင္း
ေရွာင္ယြင္ လက္ထဲက အစိမ္းေရာင္ကတ္ကို
ေဆာ့ကစားေနလိုက္သည္။ ထို႔ေနာက္ ေခါင္းတခါခါျဖင့္
သူ ေနာက္တၾကိမ္ ဆင္းရဲသားဘ၀ကို ျပန္ေရာက္ေနျပီမွန္း
နားလည္လိုက္သည္။
ေနာက္ထပ္ အခ်ိန္တစ္နာရီမွ် ကုန္သြားတဲ့အခ်ိန္မွာ
႐ြဲ႕ေလာ္ အေျခခံေဆး ၇လံုးကို ေအာင္ျမင္စြာ
ေဖာ္စပ္ႏိုင္ခဲ့သည္။ ေက်ာက္စိမ္းျဖဴပုလင္း ၇ လံုးကို
စာပြဲေပၚမွာ ညီညီညာညာ တင္လုိက္ျပီေနာက္ ေရွာင္ယြင္
အားပါတရ ျပံဳးလိုက္သည္။ ပုလင္းတစ္လံုးခ်င္းစီကို
အ၀တ္ျဖင့္ ေသခ်ာသုတ္လိုက္ျပီေနာက ္ပုလင္းအားလံုး
ကုိ လံုျခံဳေအာင္ ေသခ်ာထုပ္ပိုးျပီ ေနာက္ေက်ာမွာ
လြယ္ထားလိုက္သည္။
ေနာက္ေက်ာက ေဆးပုလင္းအ၀တ္ထုပ္ကို ညင္သာစြာ
ျပန္ေနရာခ်လုိက္ျပီ ေရွာင္ယြင္ အမည္းေရာင္ ၀တ္ရုံကုိ
တစ္ကိုယ္လံုးမျမင္ရေအာင္ ျခံဳထားလိုက္သည္။
သူ႔ကိုယ္သူ ျပန္ၾကည့္ျပီရယ္ေမာလိုက္ျပီေနာက္
တည္းခိုခန္းကေန ထြက္လာခဲ့သည္။
***********
ပထမတန္းေလလံအိမ္….
ရတနာပစၥည္း စစ္ေဆးသည့္ခန္းတြင္ ျဖစ္သည္။
ေလလံအိမ္၏ ေလလံပြဲတင္ဆက္သူ မိန္းခေလး ရေဖးဟာ
သူမအေရွ႕က ေက်ာက္စိမ္းျဖဴပုလင္း ၇လံုးကို အံ့ၾသစြာျဖင့္
ေငးၾကည့္ေနသည္။ သူမမ်က္လံုးမွ နဂုိ တလက္လက္
ေတာက္ပေနျခင္းပင္ မရွိနိုင္ေတာ့..က်ဆင္းလာေတာ့မည္
သိမ္းငွက္တစ္ေကာင္လိုပဲ သူမ အေရွ႕ကိုပင္ ညြတ္တိုး
လာသည္။
“ အဟမ္းဟမ္း”
သူမႏွင့္ မနီးမေ၀းမွာ ထုိင္ေနသာအနက္ေရာင္
အ၀တ္အိတ္ကိုလြယ္ထားသည့္ ေရွာင္ယြင္က
ေခ်ာင္းဟန္႕လိုက္ကာ သူမကုိ အာရံုျပန္စိုက္လာေအာင္
လုပ္လိုက္သည္။
သူမ၏ ျဖဴႏုေသာ လက္တစ္စံုကေက်ာက္စိမ္းပုလင္း
ေလးကိုညင္သာစြာကိုင္တြယ္လိုက္ျပီ ပုလင္းကို တစ္ခ်က္
နမ္းလိုက္၍ေဆးလံုး အစစ္အမွန္ ဟုတ္မဟုတ္
စမ္းၾကည့္လိုက္သည္။ ခဏအၾကာမွာ သူမက
ေဆးပုလင္းကို ပထမတန္းေလလံအိမ္၏ ေမွာ္ေဆး
ပညာရွင္ ကြ်မ္းက်င္သူ လူၾကီးမင္း ကုနီကို ကမ္း
ေပးလိုက္ျပန္သည္။
သူမထံမွ ေဆးပုလင္းကို လက္ခံယူျပီေနာက္ ကုနီက
ေဆးလံုးကို ေသခ်ာစြာ ၾကည့္ရႈေလ့လာလိုက္ျပီေနာက္
မွတ္ခ်က္ခ်လိုက္သည္။
“ အင္း.. ေဆးလံုးေတြအကုန္လံုးကအေျခခံေဆးလံုးအစစ္
ေတြပဲ.. ”
ကုနီ၏ ေသခ်ာေသာ မွတ္ခ်က္စကားကို ၾကားရတဲ့အခါမွာ
ရေဖး၏ မ်က္ခံုးက ပင့္တက္သြားျပီ အံ့ၾသသြားေလသည္။
အနက္ေရာင္၀တ္ရံုႏွင့္ လူကိုအကဲခတ္ေလ့လာျကည့္
လိုက္ျပီ သူမ လွလွပပ ျပံဳးလိုက္သည္။သူမညွိဳ႕ငင္နိုင္စြမ္းရွိ
သေလာက္ ဆြဲေဆာင္မႈရွိေအာင္ ျပင္ထိုင္လိုက္ျပီေနာက္
ခ်ိဳသာစြာ ေျပာသည္။
“ နွစ္တ၀က္အတြင္းမွာပဲ ဒီလိုေငြအေျမာက္အမ်ားရႏုိင္တဲ့
ေဆးလံုးေတြနဲ႕ဦေလးျပန္ေရာက္လာမယ္လို႔မထင္မွတ္
ထားပါဘူးရွင္.. ”
“ ေဆးလံုးေတြကို ဘယ္အခ်ိန္မွာေရာင္းမွာလဲ..”
၀တ္ရံုအနက္ႏွင့္လူက ေမးလိုက္သည္။ ဒါေပမဲ့
႐ြဲ႕ေလာ္၏ အသံျဖစ္ေနသည္။
“ ဦးေလးက အခုပဲ ပိုက္ဆံယူျပန္ေတာ့မလို႔လား..
တကယ္လို႕အဆင္ေျပရင္ ေနာက္ တစ္ရက္ ႏွစ္ရက္မွ
ျပန္လာလုိ႔ ရမလား.
ေစ်းကြက္ထဲကို အေျခခံေဆးလံုး ၇လံုး တစ္ခ်ိန္တည္း
ေရာက္လာတယ္ဆိုတာ ရွားပါတယ္.. တကယ္လို႔
ေလလံဖြင့္ပြဲမွာ ေလလံတင္မယ္ဆိုရင္ လူၾကီးမင္းရဲ႕
အက်ဳိးအျမတ္က ပိုျမင့္မားလာမွာပဲ အေသအခ်ာပဲ… ”
ဒါကိုၾကားရေတာ့ အနက္ေရာင္၀တ္ရံုနဲ႕ လူဟာ ခဏတာမွ်
ျငိမ္သက္သြားျပီေနာက္ ခပ္ေလးေလး ေခါင္းညိတ္လိုက္တဲ့
အသံကို ၾကားလိုက္ရသည္။
သူ႔၏ခြန္းတံု႕ျပန္တာကို ၾကားလိုက္ရေတာ့ ရေဖးမ်က္ႏွာမွာ
လွစ္ခနဲ ျပံဳးလိုက္မိသည္။ ေရေႏြးၾကမ္းခြက္ကို လက္လွမ္း
လိုက္ျပီေတာ့ နႈတ္ခမ္းသားမွာ ေတ့ျပီ မႈတ္ေသာက္လိုက္
သည္။ အနက္ေရာင္အ၀တ္ႏွင့္ လူၾကီးက အဆင့္၂ေမွာ္
ေဆးပညာရွင္လား ဒါမွမဟုတ္ အဆင့္၃ လားဆိုတာ သူမ
ေသခ်ာေအာင္ ေလ့လာစိစစ္ရမည္။
ေရေႏြးကို ျဖည္းျဖည္းခ်င္း စုပ္ေသာက္ေနသည့္အခ်ိန္မွာ
အနက္ေရာင္၀တ္စံုနွင့္ လူက အသက္ၾကီးၾကီးေလသံျဖင့္
စကားစေျပာေလသည္။
“ ဒါနဲ႔ မင္းတို႔ ပထမတန္းေလလံအိမ္က ငါ့အတြက္
တခ်ိဳ႕ေဆးပင္ ေဆးပစၥည္းေတြကို ကူရွာေပးလို႔ရလား…”
ရေဖး၏ ၾကည္လင္ေသာမ်က္လံုးမ်ားက ပိုျပီလင္းလက္
သြားကာ ေတာက္ပစြာ ျပံဳးလိုက္ျပီေနာက္
“ ဦးေလးက ဘယ္လို ေဆးပင္ေတြကို လိုခ်ငတာလဲ.. ”
“ အနွစ္ ၅၀ ေလာက္ သက္တမ္းရင့္ အနက္ေရာင္အရြက္နဲံ
ၾကာပန္း ၄ ပြင့္.. ျပီေတာ့ မွည့္ျပီးသား ေျမြအဆိပ္အသီးက
၂လံုး.. ေနာက္ အနွစ္ ၂၀ သက္တမ္းရွိတဲ့၀ိညာဥ္ေပါင္း
စည္းျမက္ပင္ တစ္စည္းရယ္ ေနာက္ဆံုးကေရသတိၱစြမ္း
အင္ပါတဲ့အဆင့္၂ ေမွာ္မြန္းစတားအျမဴေတ ၁လံုး.. “
ရြတ္ျပလိုက္ေသာ ေဆးပစၥည္းအမယ္စာရင္းကုိ
ၾကားလိုက္ရတဲ့အခါမွာ ရေဖးေဘးတြင္ ထိုင္ေနေသာ
ကုနီ၏ မ်က္ႏွာအမူအရာမွာအၾကီးအက်ယ္ကို
ေျပာင္းလဲသြားသည္။သူ႔မ်က္လံုးမွာလည္း
စိတ္ရႈပ္ေထြးေနသည့္အရိပ္အေယာင္မ်ားႏွင့္ အနက္
ေရာင္၀တ္ရံုနွင့္လူကို ေငးၾကည့္ေနမိေတာ့သည္။
“ ဟင္းဟင္း… ဒီပစၥည္းေတြအတြက္ ဦးေလးကို ရေဖး
ေသခ်ာေပါက္ကို ကူညီေပးမွာေပါ့.. ဦးေလးေျပာတဲ့
ေဆးအမယ္ေတြရတာနဲ႔ ဦးေလးဆီကို ခ်က္ခ်င္း
အေၾကာင္းၾကားေပးလိုက္မယ္
ဒါေပမဲ့ ဦးေလးက ဘယ္မွာေနလဲဆိုတာ သိလုိ႔ရမလား..
ဘယ္လုိ ဆက္သြယ္ေပးလို႔႔ရမလဲ.. ”
“ ငါ႔ကို ဆက္သြယ္စရာမလုိပါဘူူး… တကယ္လို႔
ေဆးအမယ္တစ္ခုခုသာ ရလာခဲ႔ရင္
အေျခခံေဆးလံုးေရာင္းရေငြထဲက နႈတ္
လိုက္ပါ.. ေနာက္တစ္ခါ ထပ္လာခဲ့ဦးမယ္.. ”
၀တ္ရံုေအာက္ကေန အိုစာေနေသာအသံက ထြက္ေပၚ
လာျပန္သည္။
“ ငါ့မွာ ေရႊ႕ဆုိင္းလို႔မရတဲ႔ ကိစၥတစ္ခုကို ေဆာင္ရြက္ရဖုိ႔
ရွိတယ္.. ေနာက္ ၂ရက္ေလာက္ေနရင္ ျပန္လာခဲ့မယ္.. ”
ေျပာလည္း ေျပာျပီးျပီခ်င္း ခ်က္ခ်င္းပဲ ထရပ္လိုက္ကာ
ေလလံအိမ္ကေန ထြက္ခြာသြားေလသည္။
ေထာင့္ခ်ိဳးတစ္ခုကုိ ခ်ဳိး၀င္သြားျပီ သူ႕၏ပံုရိပ္က
ေပ်ာက္ကြယ္သြားသည္အထိ ၾကည့္လိုက္ျပီ မိန္းကေလး
ရေဖးဟာ မ်က္ေမွာင္ၾကဳတ္လိုက္ျပီ
“ သူေျပာသြားတဲ့ ေဆးအမယ္ေတြက ဘာမွားေနလို႔လဲ
ဦးေလးကုနီ.. ”
ကုနီမွာ ေခါင္းကို ခါလိုက္ျပီ အသက္ျပင္းခ်လိုက္ကာ
မခ်ိတင္ကဲျပံဳးလိုက္ျပီ
“ တကယ္လို႔ ငါထင္တာ မွန္မယ္ဆိုရင္ အဲ့ဒီ
သူမွာလိုက္တဲ့ ေဆးပစၥည္းေတြက သန္႔စင္ျပီေတာ့
ခ်ီစုစည္းေဆးလံုးေဖာ္စပ္ဖို႔အတြက္ ျဖစ္မယ္.. ”
ဒီစကားကို ၾကားလိုက္ရတဲ့အခါမွာ ရေဖးမ်က္နွာေလးဟာ
ရုတ္တရက္ ေျပာင္းလဲသြားခဲ့သည္။
“ ခ်ီစုစည္းေဆးလံုးဆိုတာ အဆင့္၄ ေလာက္ရွိတဲ့
ေမွာ္ေဆးပညာရွင္ကမွ ေဖာ္စပ္ဖို႔ တတ္စြမ္းႏိုင္တာ
မဟုတ္ဘူးလား…”
ကုနီ ေခါင္းညိတ္လိုက္ျပီ ဆက္ေျပာသည္။
“ အဲလိုပဲ ေျပာရမွာေပါ့… ဒါေပမဲ့ ဂ်ားမာအင္ပါယာမွာ
အဆင့္၄ေမွာ္ေဆးပညာရွင္ဆိုတာ အေယာက္ႏွစ္ဆယ္
ထက္ ပိုမရွိပါဘူးဘာျဖစ္လို႔ ဒီလိုအနက္ေရာင္၀တ္ရံုနဲ႕
ထူးဆန္းတဲ့ ေမွာ္ေဆးပညာရွင္မ်ဳိးကို မျကားဖူးရတာလဲ.. ”
ရေဖး ေခါင္းကုိ ညင္သာစြာ ခါယမ္းလိုက္ျပီ
သိခ်င္စိတ္ျပင္းျပေနသည့္ အရိပ္အေယာင္က
သူမမ်က္၀န္းမွာ ျပည့္ႏွက္လုိ႔ေနသည္။
“ အဆင့္၄ ေမွာ္ေဆးပညာရွင္တစ္ေယာက္ဆိုေတာ့ အင္း
ျဖစ္ႏိုင္ရင္ ငါ့အေပၚမွာ ေက်းဇူးေျကြးတင္ခံရေအာင္
လုပ္မွ ျဖစ္ေတာ့မယ္.. ”
No comments:
Post a Comment