66. ေကာင္းကင္ဘံုသုိ႔ စစ္ျပိဳင္ျခင္း
Battle Through the Heavens
By Heavenly Silkworm Potato
_______________________________
Chapter 66. မီးေတာက္မႏၲရား
ေရခဲတမွ် ေအးစက္ေနေသာ ေက်ာက္သားေျမျပင္ေပၚတြင္ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာအထိ လဲေလ်ာင္းေနလုိက္ရင္း ေရွာင္ယြင္၏ အသက္ရႈပံုမွာ ပံုမွန္ျပန္ျဖစ္လာခဲ့သည္။ မ်က္ႏွာေပၚတြင္ ျဖစ္ေပၚေနေသာ အေပ်ာ္ရိပ္မ်ားမွာလည္း ဖံုးကြယ္ထားလို႔မရေလာက္ေအာင္ ေပၚလြင္ေနသည္။ ထံုက်င္ေအးစက္ေနေသာ ေျခေေထာက္ေအာက္ပိုင္းကို စမ္းသပ္လႈပ္ရွားလုိက္ျပီးေနာက္ ေနာက္တစ္ၾကိမ္ တရားထိုင္ဖို႔အတြက္ ျပင္ထိုင္လိုက္ျပန္သည္။
ေရွာင္ယြင္သည္ အသက္ကို ညင္သာစြာ ရႈသြင္းလိုက္ျပီးေနာက္ မ်က္လံုးႏွစ္ဖက္ကိုလည္း မွိတ္လိုက္သည္။ ထို႔ေနာက္ သူ၏ အေတြးကို ခႏၶာကိုယ္အတြင္းကို ပို႔ထားလိုက္သည္။ ကိုယ္အတြင္းသုိ႔ ျမင္ႏိုင္ျခင္းသည္ ဒုိက်ဲအဆင့္ႏွင့္ သူ႔အထက္အဆင့္ေတြကို ေရာက္ရွိမွသာ အသံုးျပဳႏိုင္သည့္ ပညာရပ္အရာတစ္ခု ျဖစ္ေပသည္။ စြမ္းအား ပိုၾကီးမားလာေလ.. အတြင္းကို ပိုျပီး နက္နက္႐ႈိ္င္းရႈိင္း ျမင္ရေလ ျဖစ္သည္။ ခႏၶာကိုယ္အတြင္းက်ဆံုးေနရာအထိသုိ႔ပင္ ထိုးထြင္းသိျမင္ႏိုင္သည္။
သူ႔၏အေတြးအာရံုဟာ ၀မ္းဗုိက္အပိုင္းေနရာဆီကို ထိုးထြင္း၀င္ေရာက္သြားခဲ့ျပီး ထိုေနရာတြင္ ႏုိ႔နွစ္ေရာင္ရွိေသာ လက္တစ္၀ါးစာ အရြယ္ရွိသည့္ ၀ဲကေတာ့တစ္ခုဟာ ျဖည္းညွင္းစြာ လည္ေနလ်က္ တည္ရွိေနသည္ကို ေတြ႔ျမင္လိုက္ရသည္။ ညဥ္႔နက္ေကာင္းကင္ယံထက္တြင္ တည္ရွိေနေသာ ၾကယ္တာရာအစုအေ၀းကဲ့သုိ႔ ျဖစ္ေနေသာ ႏို႔ႏွစ္ေရာင္ ဒုိခ်ီစြမ္းအင္ေတြသည္ ၀ဲကေတာ့ပတ္လည္တြင္ ရစ္ပတ္၍ ေနသည္။
အေတြးအာရံုျဖင့္ ၀ဲကေတာ့ကို ေလ့လာၾကည့္ျပီးေနာက္ ေရွာင္ယြင္ စိတ္ေက်နပ္စြာျဖင့္ ေခါင္းညိတ္လိုက္သည္။ ၀ဲကေတာ့မွာ ေသးငယ္ေနေပမဲ့လည္း ၎တြင္ပါ၀င္ေနေသာ စြမ္းအင္မွာ သူ အဆင့္၉ တြင္ ရွိေနသည့္စြမ္းအင္ထက္ ဆယ္ဆ ပိုမ်ားျပားသလုိ ပုိအစြမ္းထက္ေလသည္။
ဒုိက်ဲအဆင့္ႏွင့္ အဆင့္၉ ဆုိသည့္ အဆင့္၂ မ်ိဳးမွာ ပင္ကိုအားျဖင့္ ကြဲျပားေနသည္။ ဒုိက်ဲအဆင့္ကို ဒုိစီခ်ီဟုလည္း ေခၚၾကသည္။ ဒုိက်ဲအဆင့္ကို ေရာက္ရွိေနေသာ ထုိသူ၏ စြမ္းအင္ကို တကယ့္အစစ္အမွန္ ဒုိခ်ီစြမ္းအင္ဟု သတ္မွတ္ၾကသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ဤအဆင့္၂ ခုမွာ နာမည္သာ မတူညီရံုေလးဆုိေပမဲ့ တကယ့္ကြဲျပားျခားနားမႈကေတာ့ မိုးေကာင္းကင္ႏွင့္ ေျမၾကီးအလား လံုး၀ကို ကြဲျပားျခားနား၍ ေနသည္။
ေရွာင္ယြင္မွာ ၀ဲကေတာ့ကို သူ႔အေတြးအာ႐ံုျဖင့္ အဆက္မျပတ္ထိန္းခ်ဳပ္ေနသည္။ သူ႔၏ ထိန္းခ်ဳပ္မႈေအာက္တြင္ ႏို႔ႏွစ္ေရာင္ ဒုိခ်ီစြမ္းအင္အမွ်င္တန္းကို ၀ဲကေတာ့အတြင္းမွာ ဆြဲနႈတ္ျပီ ေဘးပတ္လည္တြင္ လည့္လည္ခုိင္းလုိက္သည္။
ဒုိခ်ီစြမ္းအင္ကို ၀ဲကေတာ့အတြင္းမွ ဆြဲထုတ္လိုက္ ျပန္စုပ္ယူခိုင္းလိုက္ႏွင့္ ေရွာင္ယြင္ ၀ဲကေတာ့ကို ဆက္တိုက္ ထိန္းခ်ဳပ္ေနရင္း သူ႔၏ ကြ်မ္းက်င္မႈကလည္း တျဖည္းျဖည္း တိုးတက္လာခဲ့သည္။ စိတ္ေက်နပ္သြားမွသာ ေရွာင္ယြင္ ေလ့က်င့္ေနတာကို ရပ္လိုက္ျပီး အေတြးေတြကို ခႏၶာကိုယ္အတြင္းမွ ဆုတ္ထြက္လုိက္သည္။ တင္းၾကပ္စြာ မွိတ္ထားေသာ မ်က္လံုးကို ခ်က္ခ်င္းပဲ ဖြင့္လိုက္သည္။ ေရွာင္ယြင္၏ မ်က္ဆံငယ္ထဲတြင္ ႏို႔ႏွစ္ေရာင္အလင္းေရာင္သည္ ဆယ္စကၠန္႔မွ် ရွိေနျပီးမွ ေပ်ာက္ကြယ္သြားသည္။
ေရွာင္ယြင္ ပါးစပ္ဟလိုက္ျပီး နံေဟာင္ေနေသာ ေလဆိုးမ်ားကို ပါးစပ္အျပည့္ အန္ထုတ္လိုက္သည္။ သူ႔၏ အသားအေရမွာလည္း သိသာထင္ရွားစြာ ပို၍ ေတာက္ပလာခဲ့သည္။ ေခါင္းကုိ ဘယ္ညာေစာင္းျပီး အရုိးအဆစ္မ်ားကို ဆန္႔ထုတ္ပစ္လိုက္ရာ အရုိးအက္ကြဲသံကဲ့သုိ႔ တဂြ်တ္ဂြ်တ္ႏွင့္ ျမည္ထြက္လာသည္။
ထုိ႔ေနာက္ ဂူအျပင္ဘက္တြင္ ေလေပၚ ေပါေလာေပၚေနေသာ ၀ိညာဥ္လိုလုိ ခႏၶာကိုယ္နွင့္ ရြဲ႕ေလာ္ကို ေမာ့ၾကည့္လိုက္ျပီး ေရွာင္ယြင္ ေတာက္ပစြာ ျပံဳးလိုက္ကာ ေျပာလိုက္သည္။
“ ေအာင္ျမင္သြားျပီ ”
“ အင္း.. ပထမအၾကိမ္ ၾကိဳးစားၾကည့္တာနဲ႔ ခ်ီ၀ဲကေတာ့ကို ေအာင္ျမင္စြာ ပံုေဖာ္ႏိုင္ခဲ့တယ္ဆိုေတာ့ ဒါဟာ မင္းရဲ႕ ေကာင္းတဲ့ ကံၾကမၼာပဲ.. ”
ရြဲ႕ေလာ္ ေခါင္းညိတ္လိုက္ျပီ ေအးေဆးေသာ ေလသံျဖင့္ ေျပာလိုက္သည္။
“ ဟမ္.. ဒါ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ ကိုယ္ပုိင္အရည္အခ်င္းေၾကာင့္ေလ.. ”
ေရွာင္ယြင္ မ်က္ႏွာ ႐ႈံ႕မဲ့ပစ္လိုက္သလို ပခံုးလည္း ေလ်ာ့ရဲက်သြားသည္။
႐ုတ္တရက္ တစ္စံုတစ္ခုကို သတိရလိုက္၍ သူ႔မ်က္ႏွာက မ်က္ႏွာလိုမ်က္ႏွာရ အမူအယာက ျဖစ္ေပၚလာသည္။ လက္၀ါးကို ျဖန္႔လိုက္ျပီး ရွက္ကိုးရွက္ကန္းျဖင့္ ေမးလိုက္သည္။
“ ဆရာ… အခုဆုိရင္ ကြ်န္ေတာ္ ဒုိက်ဲအဆင့္ကို ေရာက္ေနပါျပီး.. ဟဲဟဲ ကြ်န္ေတာ္ကို ဒုိသုိင္းေပးဖုိ႔ အခ်ိန္ေရာက္ပါျပီး ”
ဒီစကားကို ၾကားလိုက္ရေတာ့ ႐ြဲ႕ေလာ္ မ်က္ျဖဴလန္ျပလိုက္ျပီး သူ႔ခႏၶာကုိယ္ဟာ ဂူအတြင္းကို ေမ်ာလြင့္၀င္လာခဲ့သည္။ ေရွာင္ယြင္ အေရွ႕မွာ ထုိင္ခ်လိုက္ကာ ခနတာမွ် စဥ္းစားေနျပီးေနာက္ တည္ျငိမ္ေသာ အမူအရာျဖင့္
“ဘယ္လို ဒုိသိုင္းကို လိုခ်င္လဲ..??”
“ အဟမ္း.. အဲဒါက ေကာင္းကင္အဆင့္ သုိင္းပညာေတြနဲ႕လည္း ကြဲျပားရမယ္.. အဆင့္တိုးေျပာင္းလဲႏိုင္တဲ့ဟာေလး.. ”
ေရွာင္ယြင္ ေခါင္းကုတ္ျပီ ရွက္ေနေသာ ေလသံျဖင့္ ေတာင္းဆိုလိုက္သည္။
ေရွာင္ယြင္ေတာင္းဆိုသည့္အရာကို ၾကားလိုက္သည္အခါမွာေတာ့ ရြဲေလာ္မ်က္ႏွာမွာ စိတ္႐ႈပ္ေထြးသည့္ဟန္ တခ်က္ျဖစ္ေပၚလာျပီး ထူးဆန္းစြာျဖင့္ ႐ြဲ႕ေလာ္သည္စကားမေျပာေသးဘဲေနေနသည္။
“ ဆရာ.. ဘာျဖစ္လို႔လဲ.. အဲ့ဒီဒုိသိုင္းနဲ႔ပတ္သတ္ျပီး ဆရာလိမ္ေနတာမလား.. ”
ရြဲ႕ေလာ္၏ အမူအရာကို ျမင္လိုက္သည့္အခါ ေရွာင္ယြင္ စိတ္လႈပ္ရွားစြာ ေမးလိုက္သည္။
“ မင္းကို ေျပာျပခဲ့ဖူးတဲ့ ဒုိသုိင္းက တကယ္ကို အဆင့္ျမွင့္ေျပာင္းလဲႏိုင္ပါတယ္.. ငါ မင္းကို မလိမ္ပါဘူးကြာ. ”
႐ြဲ႕ေလာ္က သူ၏ ေမးခြန္းကို အတည္ျပဳေပးလိုက္၍ ေရွာင္ယြင္ ေပ်ာ္သြားသည္။ လက္၀ါးနွစ္ဖက္ကို ပြတ္သပ္လိုက္ျပီး ဂ႐ုတစိုက္ျဖင့္ ေမးလိုက္သည္။
“ အဲ့ဒီသုိင္းကုိ ေလ့က်င့္လို႔ရမလား.. ”
“ အင္း အဲ့ဒီသုိင္းက အရမ္းထူးဆန္းတယ္.. အဆင့္တုိးျမွင့္ေျပာင္းလဲႏိုင္ေပမဲ့လည္း အရမ္းစြန္႔စားရတယ္.. ”
႐ြဲ႕ေလာ္ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာအထိ ျငိမ္သက္ေနျပီးမွ ရွင္းျပလိုက္သည္။
ဆရာျဖစ္သူ၏ အမူအရာကို ျမင္၍ ေရွာင္ယြင္ လက္ႏွစ္ဖက္ကို ေအာက္ျပန္ခ်လို္က္ျပီး ေမးလိုက္ျပန္သည္။
“ ဘယ္လိုစြန္႔စားရတာလဲ.. ”
ရြဲ႕ေလာ္ ခါးသီးစြာ ျပံဳးလိုက္ျပီ
“ ငါ့ဘ၀မွာ ဒီဒုိင္သုိင္းကို တစ္ေယာက္ေယာက္က ေလ့က်င့္ေနတာမ်ိဳး.. ဒီသုိင္းကုိ တစ္ေယာက္ေယာက္က ထုတ္သံုးလိုက္တာမ်ိဳး တစ္ခါမွ မၾကားဖူးခဲ့ဘူး.. အဲဒါေၾကာင့္ ဘယ္ေလာက္စြန္႔စားရသလဲဆိုတာ ငါလည္း မသိခဲ့ဘူး.. ဒါေပမဲ့ ငါရဲ႕ အေတြ႕အၾကံဳနဲ႔ အခုဒုိသုိင္းရဲ႕ ခက္ခဲပံုအရ ေအာင္ျမင္မႈရာခုိင္နႈန္းက ၂၀ ရာခုိင္နႈန္းေလာက္ပဲ ရွိႏိုင္တယ္ဆုိတာေလာက္ပဲ ငါေျပာႏိုင္တယ္. ”
“ ၂၀ ရာခုိင္ႏႈန္း? ”
ေရွာင္ယြင္ မ်က္ႏွာ ပ်က္သြားသည္။
“ အဲ့ေလာက္ပဲ နည္းရလား.. ”
႐ြဲ႕ေလာ္ အသက္ျပင္းခ်ျပီး ေခါင္းညိတ္လိုက္သည္။
“ အဲ့ေလာက္နည္းတာကို ငါလည္း စုိးရိမ္မိပါတယ္.. ”
ေရွာင္ယြင္ ခါးသီးစြာ ျပံဳးလိုက္ျပီး သူ႔နဖူးကို ႏွိပ္နယ္လိုက္ရသည္။ အဆင့္တိုးျမွင့္ေျပာင္းလဲႏို္င္ေသာ ဒုိသုိင္းကို ေလ့က်င့္ဖုိ႔ အခြင့္အေရးကို သူ အရႈံးမေပးလိုပါဘူး။ ေကာင္းကင္အဆင့္ထိ တိုးျမင့္ႏိုင္သည့္ ဒိုသုိင္းက အရမ္းကို ဆြဲေဆာင္ေနသည္။
“ ဆရာ အဲဒီ ဒုိသုိင္းအေၾကာင္းကို နည္းနည္းေျပာျပပါလား.. ”
႐ြဲ႕ေလာ္သည္ သူ႔လက္၀ါးႏွစ္ဖက္ကို ပြတ္သပ္လိုက္ျပီး
“ ဒီဒုိသုိင္းရဲ႕ အဆင့္တိုးျမွင့္ေျပာင္းလဲျခင္းက အရင္က ေျပာျပခဲ့ဖူးတဲ့ ေကာင္းကင္ဘံုမီးေတာက္နဲ႕ ဆက္စပ္ေနတယ္.. ”
ရြဲ႕ေလာ္ မ်က္လံုးကို ေမွးလိုက္ျပီး ျငိမ္သက္သြားျပန္သည္။
“ အင္း.. ငါ ဒီသုိင္းကို မေတာ္တဆ ရလာခဲ့တယ္ကြ.. ဒီသုိင္းမွာ နာမည္ေတာ့ မရွိခဲ့ဘူး.. အဲဒါေၾကာင့္ ငါ နာမည္တစ္ခုေပးခဲ့တယ္.. မီးေတာက္မႏၲရား တဲ့.. "
ဒါကို ေျပာေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ရြဲ႕ေလာ္၏ အမူအရာက လွ်ိဳ႕၀ွက္ထားပံုရသည္။ ဒုိသုိင္းတစ္ခုခုကို ရဖုိ႔ဆိုတာ ရြဲ႕ေလာ္ ေျပာသေလာက္ လြယ္ကူမည္မွာ မဟုတ္ေခ်။
“ မီးေတာက္မႏၲရားက တကယ္ပဲ အဆင့္တိုးျမွင့္ေျပာင္းလဲနိုင္တယ္. ဒါေပမဲ့ သူ႔ရဲ႕ မရွိမျဖစ္ လိုအပ္ခ်က္က ေကာင္းကင္မီးေတာက္ပဲ.. သူရဲ႕ အဆင့္တိုးျမွင့္ျခင္းမွာ လိုအပ္တာက ေကာင္းကင္မီးေတာက္ကို ျမိဳခ်ျခင္းပဲ.. ”
ရြဲ႕ေလာ္၏အသံက ပိုျပီး မသာမယာ ျဖစ္လာခဲ့သည္။
“ မင္းသိတဲ့အတုိင္းပဲ ေကာင္းကင္မီးေတာက္ဆုိတာ ဒီကမာၻေပၚမွာ အရုိင္းဆန္တဲ့ စြမ္းအင္တစ္ခုပဲ.. တကယ္လို႔ ေကာင္းကင္မီးေတာက္ကို ရွာေတြ႕ခဲ့ရင္ေတာင္ အဲ့ဒီမီးေတာက္ကုိ ျမိဳခ်ႏိုင္မယ္လို႔ ေျပာလို႔မရဘူး.. အတိတ္တုန္းက ငါ အရုိးေအးစိမ့္မီးေတာက္ကို ရွာေတြ႔တုန္းက ငါဟာ မီးေတာက္ေၾကာင့္ ဘာမွမက်န္ေတာ့သေလာက္ို ေလာင္ကြ်မ္းခံခဲ့ရတယ္.. ”
“ ဒီသိုင္းရဲ႕ အဆိုးဆံုးက ေကာင္းကင္မီးေတာက္အမ်ိဳးမ်ိဳးကို ျမိဳရတာပဲ.. ေကာင္းကင္မီးေတာက္ဆုိတာကလည္း ဒုိေဟာင္အဆင့္ေလာက္ရွိတဲ့သူကိုေတာင္ ေသေစႏိုင္တယ္.. တကယ္လို႔ ေကာင္းကင္မီးေတာက္ႏွစ္မ်ိဳးေလာက္ကို ျမိဳခ်လိုက္မယ္ဆုိ သူ႔ရဲ႕ခႏၶာကုိယ္အတြင္းမွာ ဘယ္လုိျဖစ္ေနမလဲဆိုတာ ငါ မေတြးရဲဘူး.. ”
ရြဲ႕ေလာ္၏ ခက္ခဲနက္နဲေသာ ပံုစံကို ၾကည့္ျပီး ေရွာင္ယြင္လည္း အရမ္းကို အထိတ္တလန္႔ ျဖစ္သြားရသည္။
“ အဆင့္တုိးျမွင့္ဖုိ႔အတြက္ ေကာင္းကင္မီးေတာက္ကို ျမိဳခ်ရတာလား.. ဘုရားေရ.. မီးေတာက္ကိုပဲ ျမိဳခ်ႏိုင္မွာလား ဒါမွမဟုတ္ မီးေတာက္ကပဲ ကုိယ့္ကို ျပန္ျမိဳခ်သြားမွာလား.. ဒီသုိင္းကို ထြင္တဲ့ ပုဂၢိဳလ္ကေတာ့ ရူးေနတဲ့ လူတစ္ေယာက္ပဲ ျဖစ္ရမယ္.. ”
“ ဒီသုိင္းက မင္းေတြးတာထက္ ပိုျပီး အႏၲရာယ္ၾကီးမားတယ္ဆိုေပမဲ့ သူ႔ရဲ႕ အစြမ္းပကားကိုေတာ့ ငါ သံသယမရွိဘူး.. ဒီသုိင္းကိုသာ ပိုင္ဆိုင္တတ္ေျမာက္သြားခဲ့ရင္.. ဒီကုန္းေျမေဒသမွာ တခ်ိဳ႕ခ်ိဳ႕ေသာ သူေတြကလြဲျပီး မင္းကို ဘယ္သူမွ မယွဥ္ေတာ့မွာ ေသခ်ာတယ္.. ”
႐ြဲ႕ေလာ္ အသက္ျပင္းခ်ျပီး ေျပာလိုက္သည္။
ေရွာင္ယြင္ ေခါင္းညိတ္လိုက္ပါသည္။ မီးေတာက္မႏၲရားသုိင္း၏ အစြမ္းပကားကိုလည္း ေလးစားသြားသည္။ လူတစ္ေယာက္ေယာက္က ေကာင္းကင္မီးေတာက္ သံုးေလးမ်ိဳးကို ထိန္းခ်ဳပ္ထားႏိုင္ခဲ႔ရင္ ဒုိေဟာင္(ဒုိဧကရာဇ္အဆင့္ ) ေတာင္ လြယ္လြယ္ကူကူနွင့္ ရန္စရဲေတာ့မွာ မဟုတ္ေခ်။ ဒါေပမဲ့လည္း ဒါက ေကာင္းကင္မီးေတာက္ကို အရင္ ျမိဳခ်ထားမွ…
ေရွာင္ယြင္တစ္ေယာက္ မ်က္လံုးကလယ္ကလယ္ ျဖစ္ေနသည္။ ရြဲ႕ေလာ္သည္ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာအထိ တံု႔ဆိုင္းေနျပီးမွ ေမးလိုက္သည္။
“ ဘယ္လိုလဲ.. မင္း သင္ခ်င္ေသးလာ.. ? ”
ေရွာင္ယြင္ အနည္းငယ္ တုန္ယင္သြားျပီး ျငိမ္သက္သြားသည္။
……………
No comments:
Post a Comment