ေကာင္းကင္ဘံုသို႔ စစ္ၿပိဳင္ျခင္း
Battle Through The Heavens
by Heavenly Silkworm Potato
——————————————
Chapter 24. အရာအားလံုးက အနာဂတ္အတြက္ပါ
ပထမတန္းေလလံခန္းမကေန ထြက္လာခဲ့ၿပီးေနာက္
ေရွာင္ယြင္ စစ္ေဆးေရးခန္းဆီကို ျပန္လာခဲ့သည္။ စစ္ေဆး
ေရးလူႀကီးရဲ႕ ႐ိုေသေလးစားေနတဲ့ အၾကည့္ကို ရင္ဆိုင္ရင္း
စိတ္ရွည္စြာ ေစာင့္ဆိုင္းေနရသည္။
မိနစ္အနည္းငယ္အၾကာမွာ ခပ္သုတ္သုတ္ ေလွ်ာက္လာ
တဲ့ ေျခလွမ္းသံကို ၾကားလိုက္ၿပီး လူရိပ္ႏွစ္ခုႏွင့္ တံခါးတြန္း
ဖြင့္လိုက္တဲ့အသံကိုလည္း ၾကားလိုက္သည္။
"ဟင္ဟင္... အေျခခံေဆးလံုးပိုင္ရွင္က ဒီလူႀကီးမင္းမ်ား
လား.. ဝူတန္ၿမိဳ႕ကို ပထမဆံုးေရာက္ဖူးခဲ့တာလာရွင့္.. "
ေမႊးပ်ံ႕လွတဲ့ ေရေမႊးရနံ႔ႏွင့္အတူ လူကို ယစ္မူးေစေလာက္
တဲ့ ႏွစ္သက္ဖြယ္ ရယ္သံခ်ိဳခ်ိဳ ႏွင့္ ေရွာင္ယြင္ မလွမ္းမကမ္း
မွာ ၾကားလိုက္သည္။ ေရွာင္ယြင္ရဲ႕ တည္ၿငိမ္တဲ့ စိတ္ကိုပင္
ရယ္သံေလးက ေဘာင္ဘင္ခတ္ လွိုင္းထသြားေစသည္။
ျမဴဆြယ္တတ္တဲ့မိန္းမဟု စိတ္ထဲကေနေျပာလိုက္မိၿပီး
မ်က္ေတာင္တြန္႔ခ်ိဳးသြားသည္။ထို႔ေနာက္ ကိုယ္ကိုလွည့္
လိုက္ၿပီး အေနာက္မွာ အနီေရာင္ဝတ္စံုႏွင့္ ရပ္ေနတဲ့ မိန္း
ကေလးကို ျကည့္လိုက္သည္။
အနီးကပ္ျမင္ရေတာ့ ရေဖးရဲ႕ ဆြဲေဆာင္မႈရွိတဲ့အလွအပကို
အသိအမွတ္ျပဳမိျပန္သည္။ ဖမ္းစားႏိုင္မႈအျပည့္ရွိတဲ့ မ်က္
ႏွာေပၚမွာ အရည္ၾကည္လဲ့ေနတဲ့ မ်က္လံုးႏွင့္ ရွည္လ်ား
ေကာ့ၫြတ္တဲ့မ်က္ေတာင္တို႔က ေယာက်ၤားေပါင္းမ်ားစြာ
ကို ေႏွာင္ႀကိဳးေတြ ရစ္ပတ္ခဲ့ဖူးတဲ့ဟန္ ထင္ရသည္။
ျဖဳဥေနတဲ့ လည္တိုင္ေက်ာ့ေက်ာ့ကေန ေအာက္ဘက္ကို
ဆက္ၾကည့္ရငး္ ေရွာင္ယြင္အၾကည့္ဟာ သူမ၏ ရင္ႏွစ္ႁမြာ
ၾကားမွာ လံုးဝနစ္ဝင္သြားသည္။ သူမ၏ ပင္ကိုသဘာဝ
အလွက တည္ၿငိမ္တတ္တဲ့ ေရွာင္ယြင္ကိုေတာင္ လႊမ္းမိုး
သြားခဲ့သည္။
ေရွာင္ယြင္မ်က္ႏွာမွာ နီရဲလာခဲ့ေပမဲ့ ကံေကာင္းစြာ သူ႔မ်က္
ႏွာကို အဝတ္နက္ျဖင့္ ဖံုးထား၍ ေတာ္ေသးသည္။ စိတ္ကို
ျပန္တည္ၿငိမ္လာေအာင္ ထိန္းခ်ဳပ္လိုက္ၿပီး ေခါင္းကို ညိတ္
ျပလိုက္သည္။ အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာပဲ ရြဲ႕ေလာ္အသံက ထြက္ေပၚ
လာသည္။
" ေလလံပြဲ အဆင္ေျပတယ္မလား.. ပိုက္ဆံ ေပးပါ.. လုပ္
စရာ ရွိေသးတယ္.. "
အဝတ္႐ုံအနက္ႏွင့္လူ၏ အရြယ္ကို စိတ္ဝင္စားဟန္ပံုစံျဖင့္
ရေဖး လက္ကေလးျဖင့္ ပါးစပ္အုပ္ခါ ခိုးခိုးခစ္ခစ္ရယ္ဟန္
ျပဳကာ ခနအၾကာမွာ အရယ္ရပ္လိုက္ၿပီး
" နည္းနည္းေလာက္ေစာင့္ေပးပါရွင္.. လိုအပ္တဲ့ စာရြက္စာ
တမ္း လုပ္ေနတုန္းမို႔လို႔ပါရွင္... "
ေခါင္းညိတ္လိုက္ၿပီး ေရွာင္ယြင္ ပါးစပ္ ထပ္မဟေတာ့ေခ်။
ရေဖးကိုလည္း ဆက္မၾကည့္ေတာ့ဘဲ တိတ္ဆိတ္စြာ ေန
လိုက္သည္။
အဝတ္နက္ျဖင့္ ဖံုးကြယ္ထားၿပီး ထူးျခားတဲ့ လူႀကီးပံုစံကို
ၾကည့္ၿပီး ရေဖး မ်က္ေတာင္တြန္႔မိသည္။ ၾကည့္ရတာ သူမ
၏ ဂုဏ္ယူရတဲ့ အလွအပက ဒီလူဆီမွာ လံုးဝသက္ေရာက္
မႈ မရွိပါလား.. ။
ဒီလူႀကီးဟာ မည္သို႔ေသာ ပုဂၢိဳလ္ျဖစ္သနည္း... ရေဖး ႏႈတ္
ခမ္းေလးကို စူလိုက္ရင္း အဝတ္ရံုနက္ႏွင္ေရွာင္ယြင္ကို
ေခါင္းအစေျခအဆံုးအကဲခတ္ၾကည့္သည္။ ယင္းပုဂၢိဳလ္၏
ထူးျခားတဲ့သဲလြန္စ ရလိုရျငား အသြင္အျပင္တခုခ်င္းစီကို
ဂ႐ုတစိုက္ မသိမသာ ၾကည့္သည္။
ေရွာင္ယြင္ကို အကဲခတ္ေလ့လာရင္း ေနာက္ဆံုး စိတ္ပ်က္
သြားၿပီး အၾကံကုန္သြားတဲ့ အၾကည့္နဲ႔ ကုနီကို ၾကည့္လိုက္
သည္။ အၾကည့္ခ်င္းဆံုသြားၿပီးေနာက္ သူမႏႈတ္ခမ္းကိုက္
လိုက္ကာ ေရွာင္ယြင္ကို လွည့္ေမးလိုက္သည္။
" လူႀကီးမင္း.. အဆင့္တံဆိပ္မပါတဲ့ ေမွာ္ေဆးပညာရွင္ဆို
တာ ေတြ႕ရဖို႔ အင္မတန္ကို္ရွားပါးလွပါတယ္.. ျဖစ္ႏိုင္မယ္
ဆိုရင္ လူႀကီးမင္းရဲ႕ နာမည္ကို သိလို႔ရမလားရွင္.."
" ဟြန္႔ မိန္းကေလး ဒီေနရာကို လာရင္ နာမည္ေျပာျပဖို႔ လို
လား.. " ဝတ္ရံုဆီကေန ရြဲ႕ေလာ္အသံက ေအးစက္စြာ
ထြက္ေပၚလာသည္။
" ဟီဟီ ရေဖးက သိခ်င္ယံု သက္သက္ပါ.. လူႀကီးမင္း
မေျပာခ်င္လည္း ရေဖး အတင္းမတိုက္တြန္းေတာ့ပါဘူး.. "
ရေဖး ခပ္ဖြဖြေလး ရယ္ၿပီး ေျပာလိုက္သည္။
ေရွာင္ယြင္ မ်က္ႏွာဖံုးအနက္ထဲေန အနီေရာင္ဝတ္စံုၾကား
ထဲက ျဖဳေဖြးဝင္းမြတ္တဲ့ ရေဖး ေျခေထာက္သြယ္သြယ္္က္ို
ၾကည့္ေနမိသည္။ သူမ၏ အခ်ိဳးအဆစ္ေျပျပစ္တဲ့ အလွအပ
ကိုလည္း သေဘာက်မိသည္။ ၿပီးေတာ့သူ႔ကိုယ္သူလည္း
တိတ္တဆိတ္ သတိေပးေနသည္။ ယခုလို ထိပ္တန္းေလ
လံအခန္းအနားမႉးျဖစ္ဖို႔ဆိုတာ သူမဟာ သာမန္မိန္းမလွ
ေလး မျဖစ္ႏိုင္ေပ။ အားလံုးက အလွအပဆိုတာ ဒုကၡဟု ဆို
ၾကေသာ္လည္း ဝူတန္တၿမိဳ႕လံုး သူမကို ခ်စ္ေရးဆိုသူမရွား
လွေပ။ ဒါေပမဲ့ ဒီကေန႔အထိ တစ္ေယာက္မွ မေအာင္ျမင္ခဲ့
ျကေခ်။ သူမေနာက္ကြယ္က ပထမတန္းေလလံအိမ္ေတာ္
ကို အျပစ္တင္ၾကေပမဲ့ လွပတဲ့ သူမကို တစ္ေယာက္မွ
အျပစ္မဆိုၾကေခ်။
ဒီလို လိမၼာပါးနပ္တဲ့ အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္အနားမွာ ရွိေန
သည့္အတြက္ ေရွာင္ယြင္ ေရခဲေတာင္ထိပ္ တက္ရသကဲ့
သို႔ လြန္စြာ သတိထားေနရသည္။ သူ႔ဆီကေန တခုခု ရွာ
ေတြ႕သြားမည္ကို အလြန္စိုးရိမ္မိသည္။ ကံေကာင္းစြာျဖင့္
သူ႔ဆရာေလသံအရ ရြဲ႕ေလာ္လည္း သူမ၏ ျမဳဆြယ္တာကို
ဘာမွမျဖစ္ဘဲ တည္ၿငိမ္စြာ ရွိေနျခင္းျဖစ္သည္။
ရြဲ႕ေလာ္၏ ျပတ္သားတဲ့ အပိုအလိုမရွိစကားေၾကာင့္ ရေဖး
မည္သည့္အခ်က္အလက္မွ် ရယူႏိုင္ျခင္း မရွိခဲ့ေပ။ ေနာက္
ဆံုးမွာေတာ့ အခ်က္အလက္အစ္ေအာက္ေမးမည့္အၾကံကို
လက္ေလွ်ာ့လိုက္ၿပီး အဲ့ဒီအစား ျပံဳးလိုက္ၿပီး ဖန္သားကတ္
ျပားေလးတစ္ခု ဆြဲထုတ္လိုက္သည္။ ကတ္ျပားေပၚမွာ
ပထမတန္းမိသားစုတံဆိပ္ပါရွိၿပီး
" လူႀကီးမင္း... ဒါက ပထမတန္းေလလံအိမ္ေတာ္ရဲ႕ အထူး
ပုဂၢိဳလ္ကတ္ပါ... ဒီကတ္သာပါမယ္ဆိုရင္ ပထမတန္းမိသား
စုရဲ႕ ဘယ္ေလလံ႒ာနမွာမဆို အထူးပုဂၢိဳလ္အျဖစ္ ဆက္ဆံ
ေပးၾကမွာ ျဖစ္တယ္... ေနာက္ၿပီးေတာ့ အခြန္ကိုလည္း
၅ ရာခိုင္ႏႈန္းကေန ၂ ရာခိုင္ႏႈန္းပဲ ယူမွာ ျဖစ္ပါတယ္.. "
ဒါကို ၾကားလိုက္ရေတာ့ ေရွာင္ယြင္ မ်က္ခံုးျမင့္တက္သြား
၏။ ဘာမွမရတာထက္စာရင္ ဒီလိုအခြင့္အေရးမ်ိဳး ကို
သူ ပိုသေဘာက်သည္။ ထို႔ေၾကာက့္ တခ်က္ စဥ္းစားဟန္
ျပဳၿပီး ဖန္သားကတ္ျပားကို ယူလိုက္သည္။
ရွည္သြယ္ၿပီး ျဖဴေဖ်ာ့တဲ့ လက္ေခ်ာင္းေတြဟာ ဝက္ရံုနက္
ေအာက္ကေန ထြက္လာသည္ကို ၾကည့္ၿပီး ရေဖးမ်က္ဝန္း
မွာ ပေဟ႒ိေတြ ျဖစ္ေပၚလာသည္။ ေျပာဆိုေနတဲ့စကား
သံအရ ေသခ်ာေပါက္ လူႀကီးသံျဖစ္ေပမဲ့ ဘာေၾကာင့္ သူ႔
လက္ေခ်ာင္းေတြက လူငယ္လက္လိုျဖစ္ေနရတာလဲ...?
သူကဘယ္သူမ်ားလဲ...?
ထိုအခ်ိန္မွာပင္ အေစခံမေလးတစ္ေယာက္ အခန္းတြင္းဝင္
လာၿပီး အစိမ္းေရာင္ကတ္တစ္ခုကို ရေဖးဆီ ႐ိုေသစြာျဖင့္
ကမ္းေပးလိုက္သည္။
" လူႀကီးမင္း... အေျခခံေဆးက ေရႊဒဂၤါး အျပား ၄၀၀၀၀
နဲ႔ ေလလံခ်ိဳးသြားပါတယ္... ေလလံအခြန္ ၂ ရာခိုင္းႏႈန္း
တြက္ၿပီး ႏႈတ္ထားၿပီးပါၿပီး... က်န္တာ ဒီကတ္ထဲမွာပါ.. "
ရေဖး ျပံဳးရင္း ဆိုရင္း ကတ္ကို ထပ္မံကမ္းေပးလိုက္သည္။
အစိမ္းေရာင္ကတ္ကို လက္ခံယူရင္း ေရွာင္ယြင္ ႏွလံုးခုန္
သံ ျမန္ေနသည္။ အစိမ္းေရာင္ကတ္ထဲက ဒဂၤါးအျပား
၄၀၀၀၀ က သူ Dou Zhe အဆင့္ကို ေကာင္းေကာင္း
ေရာက္သြားႏိုင္ေအာင္ အလံုအေလာက္ ေထာက္ပံ့ေပးႏိုင္
မည့္ သူ႔ပိုက္ဆံပဲ ျဖစ္သည္။
ပိုက္ဆံရၿပီးမို႔ ေရွာင္ယြင္ ဒီမွာ ဆက္လုပ္ရန္ ကိစၥမရွိေတာ့
ေပ။ ထို႔ေၾကာင့္ ေအးေဆးစြာ လက္ႏွစ္ဖက္ကို ဆုပ္လိုက္
ၿပီး အိုမင္းရွတတဲ့ အသံျဖင့္ ေမးလိုက္သည္။
" အခုၿပီးၿပီးဆိုေတာ့... သြားလို႔ရၿပီးလား... ? "
"ဟင္ဟင္... ရပါၿပီးရွင္ ေနာက္ေနာင္ ေဆးလံုးေလးေတြ
ေလလံပစ္ခ်င္တယ္ဆိုရင္... ပထမတန္းေလလံ႒ာနကို
သတိရလိုက္ပါရွင္... " ရေဖး ျပံဳးလိုက္၏။
" အင္း.. " ေရွာင္ယြင္ ေပါ့ေပါ့ပါးပါးပဲ ေခါင္းညိတ္လိုက္ၿပီး
မတ္တပ္ရပ္လိုက္ၿပီးေနာက္ စမ္းသပ္ေရးခန္းမကေန ထြက္
ခြာသြားသည္။
တျဖည္းျဖည္းေပ်ာက္ကြယ္သြားတဲ့ ေရွာင္ယြင္အရိပ္ကို
ၾကည့္ၿပီး ရေဖးမ်က္ႏွာေပၚက အျပံဳးဟာ တစ္စစ ေပ်ာက္
ကြယ္သြားၿပီး အနီးရွိ ကုလားထိုင္ေပၚ ဗုန္းခနဲ ထိုင္ခ်လိုက္
သည္။
" ဦးေလးကုနီ... သူက တကယ္ပဲ ေမွာ္ေဆးပညာရွင္
လား... "
ေတာ္ေတာ္ၾကာ တိတ္ဆိတ္ေနၿပီးေနာက္ ရေဖး ၿငိမ္သက္
ေနမႈကို ဖ်က္ဆီးလိုက္သည္။
" ဟုတ္တယ္... သူ႔ရဲ႕ ေမွာ္ေဆးပညာကြ်မ္းက်င္မႈက ငါ့
ထက္သာတယ္... အဲလို အဆင့္၂ အေျခခံ ေမွာ္ေဆးလံုးမ်ိဳး
ငါလည္း မေဖာ္တတ္ဘူး.. " ကုနီ အသက္ျပင္းခ်ၿပီး
ေျဖလိုက္သည္။
" သူ႔ေဆးအၫြန္းနဲ႔ဆိုရင္ေရာ.. "
ရေဖ မ်က္ႏွာ အနည္းငယ္ရွံု႕မဲ့ေနၿပီး အႏၲရာယ္ရွိတဲ့ စကား
ကို မဆင္မျခင္ ေျပာလိုက္သည္။
ရေဖးစကားကို ၾကားလိုက္ရ၍ ကုနီမ်က္ႏွာေျပာင္းလဲသြား
ၿပီး ခပ္ျမန္ျမန္ပဲ ရွင္းျပလိုက္သည္။
" ေဆးအၫြန္းဆိုတာ ေမွာ္ေဆးပညာရွင္ရဲ႕ အသက္ပဲ...
ေက်းဇူးျပဳၿပီး ဒီနည္းလမ္းကို မေတြးပါနဲ႔ေတာ့... လွ်ိဳ႕ဝွက္
ၿပီး ထူးျခားတဲ့ ေမွာ္ေဆးပညာရွင္ကို မဆင္မျခင္ ေဒါသ
ထြက္ေစခဲ့ရင္ ပထမတန္းမိသားစုေတာင္မွ ဒီကိစၥ ေျဖရွင္း
ရခက္လိမ့္မယ္... လြန္ခဲ့တဲ့ တစ္ဆယ္ႏွစ္အခ်ိန္တုန္းက
ဂ်ားမာအင္ပါယာမွာ နာမည္ေက်ာ္ၾကားတဲ့ ခ်ဲ႕မိသာစု
က ေဆးဘုရင္ကုဟီ ကိုေဒါသထြက္ေစခဲ့တယ္... အဲဒါနဲ႔
ကုဟီက Dou Wang ေလးေယာက္လႊတ္လိုက္ၿပီး အဲဒီ
မိသားစုတစ္ခုလံုးကို ေခ်မႈန္းလိုက္တယ္... ဒီကိစၥကို ဂ်ား
မာအင္ပါယာ နန္းတြင္းကေတာင္ ဝင္မပါရဲခဲ့ဘူး... "
"ငါတို႔မိသားစုက ခ်ဲ႕မိသားစုထက္ ပိုၿပီးအင္အားႀကီးမား
တယ္ဆိုေပမဲ့ အဲလိုထူးျခားတဲ့ ေမွာ္ေဆးပညာရွင္ကို ရန္စ
တာ ေကာင္းတဲ့အရာမဟုတ္ဘူး... ေမွာ္ေဆးပညာရွင္ဆို
တာ ပ်ားအံုလိုပဲကြ... သူ႔ကို သြားထိုးလိုက္တာနဲ႔ မေရတြက္
ႏိုင္တဲ့ အေပါင္းအသင္းေတြ ... သူ႔ဆီမွာ ေက်းဇူးအတင္ခံ
ခ်င္တဲ့ ထိပ္သီးသိုင္းပညာရွင္ေတြ... အကုန္လံုးေခၚလာခဲ့
မွာ... "
ေခ်ာက္ျခားသြားတဲ့ ကုနီကို ၾကည့္ၿပီး ရေဖး ခါးသီးစြာ ျပံဳး
လိုက္ၿပီး သူမ၏နဖူးျပင္ကို ႏွိပ္နယ္လိုက္ကာ
" ဦးေလးကုနီကလဲ... ဘာေတြ ေျပာေနတာလဲ...အဲဒါေတြ
ကို မေတြးပါဘူး... ဒီႏွစ္ေတြမွာ ရေဖး ဒီလိုပဲ ဘာမွ မေလ့
လာဘဲ ထိုင္ေနတယ္လို႔ထင္လို႔လား.. "
" သတိေပးတာပါ... "
ရေဖးစကားကို ၾကားလိုက္၍ ကုနီ အသက္ေကာင္းေကာင္း
႐ွဳရေတာ့သည္။ ရေဖး တခုခု ဆိုးဆိုးဝါးဝါး လုပ္လိုက္မိမွာ
ကို သူ အမွန္ပင္ ထိတ္လန္႔ေနသည္။
ရေဖး ႏႈတ္ခမ္းစူထားလိုက္ၿပီး ေမးေထာက္ကာ အသက္
ျပင္းခ်လိုက္မိသည္။
ေမွာ္ေဆးပညာရွင္ေတြက တကယ့္ အႏၲရာယ္ရွိတဲ့ လူေတြ
ပဲ... ဒါေပမဲ့ ဘာလို႔ ငါ့မွာ အဲလိုအရည္အခ်င္း မရွိရတာလဲ..?
...........
No comments:
Post a Comment