Chapter 29

29  ေကာင္းကင္ဘံုသို႔ စစ္ၿပိဳင္ျခင္း

Battle Through The Heavens

by Heavenly Silkworm Potato

——————————————

Chapter 29.  အေရးႀကီးတဲ့ ေန႔တေန႔

သံုးလဆိုတဲ့ အခ်ိန္တစ္ခုဟာ လ်င္ျမန္စြာ ကုန္ဆံုးသြားၿပီး

ေရွာင္ယြင္ရဲ႕ အရြယ္ေရာက္ျခင္းအခမ္းအနားေရာက္ဖို႔

အခ်ိန္တစ္လတာမွ်သာ က်န္ေတာ့သည္။

သန္႔ရွင္းသပ္ရပ္တဲ့ အခန္းထဲမွာ သစ္သားစည္ပိုင္းထဲက 

အစိမ္းေရာင္ေဆးရည္ကို ေရွာင္ယြင္ ေငးေၾကာင္ၾကည့္

ေန၏။ သူၾကည့္ေနတာက အေျခခံေဆးရည္ေနာက္ဆံုး

လက္က်န္ပဲ ျဖစ္သည္။ Duan Qi အဆင့္အေနာက္ပိုင္း

ေရာက္ေနၿပီးမို႔ သူ႔ရဲ႕ ဒိုခ်ီစြမ္းအင္ကို ထပ္ျမႇင့္ဖို႔ ခဲယဥ္း

သြားသည္။ လြန္ခဲ့တဲ့ သံုးလကတည္းက ေရာက္ရွိခဲ့တဲ့ 

အဆင့္ ၇ ကေန တိုးတက္မႈ သိပ္မရွိခဲ့ေခ်။ ၿပီးေတာ့ အဆင့္

၈ ကို ေရာက္ခါနီးၿပီးဆိုတဲ့ ခံစားခ်က္လည္း လံုးဝမျဖစ္ေသး

ေပ။ 

သစ္သားစည္ပိုင္းကို အ႐ူးတေယာက္လို ေငးေၾကာင္ၾကည့္

ေနရင္း ေခါင္းခါယမ္းလိုက္ၿပီး အၾကည့္လႊဲလိုက္သည္။ 

အသက္ျပင္းခ်ၿပီး .. " အဆင့္၈ ေရာက္ဖို႔ ဒီေဆးရည္လက္

က်န္က လံုေလာက္ပါ့မလား..?? "

ေက်ာက္႐ုပ္လို မလႈပ္မယွက္ခႏၶာကိုယ္ကို ေလးတြဲ႕စြာ 

ဆန္႔ရပ္လိုက္ၿပီး အံ့ၾသစရာေကာင္းစြာ ေလ့က်င့္ျခင္းမလုပ္

ေတာ့ဘဲ အဲ့ဒီအစား ဘီ႐ိုထဲက အဝတ္တစ္စံုကိုထုတ္ယူ

ဝတ္ဆင္လိုက္သည္။ 

အရြယ္ေရာက္ျခင္းအခမ္းအနားမတင္မီ တစ္လအလိုမွာ

အခမ္းအနားမွာပါဝင္ရမဲ့သူေတြက စမ္းသပ္မႈတစ္ခုကို

အရင္စမ္းသပ္ခံရေသးသည္။ ဒီစမ္းသပ္မႈဟာ ဒိုခ်ီစြမ္းအင္

မျပည့္မွီေသးတဲ့သူကို စိစစ္ေရြးဖယ္ထားဖို႔ ရည္ရြယ္ၿပီး 

အႀကိဳအရည္အခ်င္းစစ္ပြဲ က်င္းပျခင္းျဖစ္သည္။ အဆင့္၇ 

နဲ႔အထက္ရွိတဲ့သူေတြဟာ စမ္းသပ္ျခင္းကို ေက်ာ္ျဖတ္ၿပီး

အရြယ္ေရာက္ျခင္းအခမ္းအနားမွာလည္း ဆက္ၿပီးေအာင္

ျမင္ခဲ့ရင္ ဒိုခ်ီခန္းမႀကီးကို ဝင္ခြင့္ရမွာျဖစ္ၿပီး ခ်ီက်င့္စဥ္တခု

ခုကိုလည္း ေရြးခ်ယ္ခြင့္ေပးအပ္ခံရမည္။ အျခားတစ္ဖက္

မွာလည္း အဆင့္၇ မေရာက္ေသးတဲ့သူေတြက အခြင့္

အေရးကို ဆံုးရႈံုးမွာျဖစ္ၿပီး မ်ိဳးႏြယ္၏အိမ္ေတာ္မွ အေဝးကို

ပို႔ေဆာင္တာဝန္ခ်မည္ျဖစ္သည္။ အရည္အခ်င္း ဒါမွမဟုတ္

ရဲရင့္ျခင္းေတြ ထူးထူးျခားျခား မျပသႏိုင္ခဲ့ရင္ ေရွာင္မ်ိဳးႏြယ္

အတြင္းစည္းအသိုင္းအဝိုင္းကို ဝင္ႏိုင္မွာ မဟုတ္ေခ်။ 

အဝတ္အစားကို ဝတ္လိုက္တဲ့အခ်ိန္မွာ သာယာတဲ့

တံခါးေခါက္သံကို ၾကားလိုက္ရသည္။

" အကိုႀကီးေရွာင္ယြင္.. အထဲမွာ ရွိေနလား.. "

အသံစူးစူး မိန္းခေလးအသံကို ၾကားလိုက္၍ မ်က္လံုးျပဴး

သြားကာ  ၾကယ္သီးကို အျမန္တပ္ၿပီး သစ္သားစည္ပိုင္းကို

လည္း မျမင္ႏိုင္ေလာက္တဲ့ အခန္းေထာင့္ဆီကို ပို႔လိုက္

သည္။ အဆင္ေျပမေျပ တခ်က္ ျပန္စစ္လိုက္ၿပီးေနာက္ 

အခန္းတံခါးဆီကို ေအးေအးေဆးေဆးပဲ သြားၿပီး တံခါးဖြင့္

လိုက္သည္။ 

တံခါးကို ဖြင့္လိုက္ရာ ေနေရာင္ျခည္ေႏြးေႏြးက သူ႔ကိုယ္

ေပၚက်လာၿပီး အနက္ေရာင္ဝတ္စံုနဲ႔ ေရွာင္ယြင္ကို တက္

ႂကြမာန္ပါတဲ့ဟန္ ထင္းခနဲ ျဖစ္ေစ၏။ 

အခန္းအျပင္ဘက္မွာ...  ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္..

ေပါ့ပါးသန္႔ရွင္းတဲ့ အစိမ္းေဖ်ာ့ဝတ္စံုနဲ႔ ခရမ္းေရာင္ခါးစည္း

ႀကိဳးေလး ဝတ္ဆင္ထားၿပီး စိတ္ရွည္စြာ ေစာင့္ဆိုင္းေန

သည္ကို ေတြ႕ရသည္။ 

အျပင္မွာ ရပ္ေစာင့္ေနတဲ့ ေကာင္မေလးကို ၾကည့္ၿပီး ေရွာင္

ယြင္ ခနတာမွ် ေၾကာင္ေငးမိၿပီးေနာက္ သတိျပန္ဝင္လာျပီး

အိေျႏၵကို ျပန္ဆယ္လိုက္ရင္း 

" ခုနက နတ္သမီးတစ္ပါး ဆင္းသက္လာတယ္လို႔ ထင္ေန

တာ.. အခုလိုအနီးကပ္ၾကည့္မွပဲ ရွင္းအာ ျဖစ္ေနတာကိုး.. "

ေရွာင္ယြင္ရဲ႕ ေျမႇာက္ပင့္ခ်ီးက်ဴးတာကို ၾကားလိုက္ရေတာ့

ရွင္းအာ မ်က္ေတာင္ တဖ်တ္ဖ်တ္ခတ္လိုက္ၿပီး ႏႈတ္ခမ္းမွာ

လည္း အျပံဳးတစ္ခု ေရာက္လာသည္။ ဆန္းသစ္လ လိုမ်ိဳး

မ်က္ခံုးကို ခ်ိဳးထားလိုက္ေပမဲ့ တစ္ေယာက္ေယာက္က

ၾကည့္လိုက္ရင္ သူမရင္ထဲမွာ ေပ်ာ္ရႊင္ေနမွန္း သိသာလွ

သည္။ 

ေပ်ာ္ရႊင္ေနတဲ့ မ်က္ဝန္းႏွင့္ သူမ၏ လံုးဝန္းေခ်ာမြတ္တဲ့ 

ေမးကို ေမာ့လိုက္ခါ အေရွ႕မွာ ရပ္ေနတဲ့ ေရွာင္ယြင္ကို 

ေသေသခ်ာခ်ာ ဆန္းစစ္ၾကည့္လိုက္သည္။ 

တစ္ႏွစ္ပတ္လံုး ေလ့က်င့္မႈေတြနဲ႔ ျပည့္ဝေနတာမို႔  ေရွာင္

ယြင္ရဲ႕ အမူအရာေတြမွာ  ႐ိုးေအးကေလးဆန္တာေတြ

လည္း မရွိေတာ့ၿပီ။ ေခ်ာေမာျပီး ၾကည့္ေကာင္းတဲ့ သူ႔မ်က္

 ႏွာမွာ ေယာက်ၤားပီသၿပီ ရင့္က်က္မႈေတြက ေပၚလြင္ေန

သည္။ ျပင္းထန္တဲ့ေလ့က်င့္ခန္းေတြရဲ႕ အက်ိဳးရလဒ္အျဖစ္

တကိုယ္လံုးမွာ ႂကြက္သားအဖုအထစ္ေတြက ေနရာယူ

ထားသည္။ အမဲေရာင္အက်ႌဝတ္ထားေပမဲ့လည္း သူ႔ကို

ၾကည့္ရတာ စြမ္းအင္ေတြနဲ႔ ျပည့္ဝေနသလို ခံစားရ၏။

အခန္းအျပင္ဝဘက္ကို လွမ္းထြက္လိုက္ၿပီး အခန္းဝတံခါး

ကို ျပန္ပိတ္လိုက္ၿပီးေနာက္ အေနာက္ျပန္ လွည့္ၾကည့္

လိုက္ရာ သူ႔ကို စကားပင္မေျပာႏိုင္ဘဲ အံ႔အားသင့္ၿပီး 

မ်က္ေတာင္မခတ္ဘဲ ၾကည့္ေနတဲ့ ရွင္းအာ ကို ျမင္ေလ၏။ 

မလံုမလဲျဖင့္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျပန္ငံု႔ၾကည့္လိုက္ၿပီး   

" ဘာမွားေနလို႔  အဲလိုၾကည့္ေနရတာလဲ... "

လွပတဲ့ မ်က္ႏွာကေလးမွာ နီရဲသြားၿပီး ရွင္းအာ အၾကည့္

ကိုလႊဲလိုက္ကာ ျပံဳးလိုက္၏။

" အကိုေရွာင္ယြင္.. သြားၾကရေအာင္... ဒီေန႔က အရြယ္

ေရာက္ျခင္းအခမ္းအနားရဲ႕ အႀကိဳစမ္းသပ္တဲ့ ပြဲေန႔ပဲ.. 

အဆင္သင့္ျဖစ္ၿပီးလား.. "

ေရွာင္ယြင္ ႏႈတ္ခမ္းက ေခါင္းမာျခင္း၊မာနရွိျခင္းနဲ႔အတူ 

ျပံဳလိုက္သည္။ မ်က္စိက်ဥ္ေျမာင္းသြားၿပီး အေလးမထား

ဟန္ျဖင့္ ပခံုးတြန္႔လိုက္ၿပီး လက္သီးတင္းတင္းဆုပ္လိုက္

ကာ " ငါ့ကို အမႈိက္လို႔ နာမည္ေပးခဲ့သူေတြကို ဒီေန႔ သူတို႔

ကို အဲဒီနာမည္ ငါ ျပန္ေပးမယ္.. "

ယံုၾကည္မႈအျပည့္နဲ႔ ေရွာင္ယြင္ကို အကဲခတ္ကာ ရွင္းအာ

ေခါင္းညိတ္လိုက္၏။ 

"ငါ  အကိုေရွာင္ယြင္ ကို ယံုၾကည္တယ္.. "

" အကို႔ကို ယံုၾကည္တယ္ဆိုေတာ့ အခု အကို ဘယ္အဆင့္

ေရာက္ေနၿပီးၿပီလဲဆိုတ ရွင္းအာ ေသခ်ာျမင္ေနျပန္ၿပီေပါ့.. "

ရွင္းအာ ကို လက္လန္သြားဟန္ျဖင့္ မ်က္ျဖဴလွန္ျပလိုက္ၿပီး

ေရွာင္ယြင္ မသက္မသာ ဆိုလိုက္၏။

မ်က္ႏွာညႇိုးႏြမ္း သြားတဲ့ ေရွာင္ယြင္ကို ၾကည့္ျပီး သူမဦး

ေခါင္းကို အနည္းငယ္ေခါင္းညိတ္လိုက္ၿပီး ခပ္ျမန္ျမန္ပဲ 

ေျဖလိုက္၏။

" တစ္ႏွစ္ေတာင္ မျပည့္တဲ့ အခ်ိန္အတြင္းမွာ အဆင့္၃ က

ေန အဆင့္၇ ေရာက္သြားတယ္.. ရွင္းအာအရည္အခ်င္းက

အကိုေရွာင္ယြင္ အရည္အခ်င္းထက္ အမ်ားႀကီး နိမ့္က်ပါ

တယ္ေလ.. "

" ဟုတ္ပါၿပီ... ကဲ.... သြားစို႔... "

ေရွာင္ယြင္က သူ႔ႏွာေခါင္းကို ပြတ္လိုက္ၿပီး ခ်စ္စႏိုးျဖင့္

ရွင္းအာေခါင္းကို ပုတ္လိုက္ကာ မ်ိဳးႏြယ္ေလ့က်င့္ေရး

ကြင္းျပင္ဆီကို ေျခလွမ္းခပ္က်ဲက်ဲျဖင့္ ခပ္သုတ္သုတ္ စတင္

လိုက္၏။ 

အတိတ္ကာလက ဝမ္းနည္းမႈႏွင့္ အထီးက်န္မႈေတြ မရွိ

ေတာ့ဘဲ လံုးဝေျပာင္းလဲေနၿပီးျဖစ္တဲ့  ေရွာင္ယြင္ေနာက္

ေက်ာျပင္ကို ၾကည့္ရင္း ရွင္းအာ ျပံဳးလိုက္ၿပီး ေရရြတ္မိ၏

" အကိုေရွာင္ယြင္ေရ... ရွင္းအာ ယံုၾကည္တယ္.. အကိုရဲ႕

ေလးစားခံရျခင္းနဲ႔ ဂုဏ္သိကၡာေတြကို ျပန္ဆယ္ယူလိမ့္

မယ္ဆိုတာ ရွင္းအာ ယံုပါတယ္... "

..................

အစိမ္းေရာင္ေက်ာက္သားႏွင့္ ေလ့က်င့္ေရးကြင္းလယ္မွာ 

ျဖစ္၏။ အနည္းဆံုး အေယာက္တစ္ရာေလာက္ရွိတဲ့ ေယာ

က်ၤားေလးနဲ႔ မိန္းကေလးတို႔ဟာ ေစာင့္ဆိုင္းေနၾက၏။ 

သူတို႔အခ်င္းခ်င္း အသံဗလံေတြက ခပ္အုပ္အုပ္ဟိန္းသံလို 

အေတာ္ေလး ခပ္ေဝးေဝးေရာက္သည့္အထိ ပ်ံ႕လြင့္ေန

လ်က္ရွိသည္။ 

ကြင္းအလယ္မွာ ႀကီးမားတဲ့အနက္ေရာင္ေက်ာက္တိုင္ရွိ

ေနၿပီ ဒါဟာ ၎၏ေစ်းႏႈန္းႀကီးျမင့္မႈေၾကာင့္ အာဏာရွိတဲ့

မ်ိဳးႏြယ္အစုကသာ ပိုင္ဆိုင္ႏိုင္သည့္  အဆင့္တိုင္းတာျခင္း

အနက္ေရာင္ေက်ာက္တိုင္သာ ျဖစ္ေပသည္။ ဤအနက္

ေရာင္ေက်ာက္တိုင္မွာ လြန္ခဲ့တစ္ႏွစ္ေလာက္က ေရွာင္

ယြင္ အဆင့္စမ္းသပ္ခဲ့သည့္ေက်ာက္တိုင္ႏွင့္ အတူတူပင္

ျဖစ္သည္။

ေလ့က်င့္ေရးကြင္းျပင္၏ ဘယ္ဘက္ရွိ ခမ္းနားတဲ့စင္ျမင့္

မွာ မ်ိဳးႏြယ္၏ ပိုၿပီး ထင္ရွားတဲ့ အဖြဲ႕ဝင္ေတြ ရွိေနၾကသည္။ 

စင္ျမင့္၏အလယ္ေလာက္တြင္ မ်ိဳးႏြယ္ေခါင္းေဆာင္ ေရွာင္

က်န္းႏွင့္ သူ႔ကို ဝန္းရံထားတဲ့ အႀကီးအကဲသံုးဦးကလည္း 

ရွိေနသည္။

ကြင္းျပင္အလယ္မွာ အဆင့္စမ္းသပ္ၿပီးၿပီသည့္ သူေတြက 

မတ္တပ္ရပ္ေနၾကသည္။ ထူးထူးျခားျခား အရည္အေသြး

ထုတ္ျပႏိုင္ခဲ့သူေတြက ေအေအးေဆးေဆးျဖစ္ေနၾကၿပီး 

အရည္အခ်င္းမျပည့္မွီတဲ့သူေတြကေတာ့ မ်က္ႏွာတင္းမာ

ၿပီး စိုးထိတ္ေနၾက၏။

ေရွာင္က်န္း မ်က္ႏွာမႈန္ကုတ္ေနျခင္းႏွင့္အတူ ေလ့က်င့္

ကြင္းထဲရွိ လူငယ္ေတြကို အကဲခတ္ၾကည့္လိုက္ၿပီး စိတ္ထဲ

က်ိတ္ေရရြတ္လိုက္သည္။ 

" ယြင္အာ... အဆင့္စမ္းသပ္ျခင္းကို ျဖတ္ေက်ာ္ႏိုင္ပါ့မလား.." 

" ေခါင္းေဆာင္... စဖို႔အခ်ိန္တန္ေတာ့မယ္.. ေရွာင္ယြင္ 

အခုထိ မေရာက္လာေသးဘူးလား.. "

ဒုတိယအႀကီးအကဲက မ်က္ခံုးကို တြန္႔ခ်ိဳးထားၿပီးေတာ့ ေမး

လိုက္၏။ 

ေရွာင္က်န္းက ဒုတိယအႀကီးအကဲကို ေဘးေစာင္းၾကည့္

လိုက္ၿပီး 

" စဖို႔ အခ်ိန္လိုေနပါေသးတယ္... ဘာျဖစ္လို႔ အလ်င္လိုေန

တာလဲ... ဒုတိယအႀကီးအကဲက ဒီလိုအလ်င္လိုတတ္တဲ့လူ

မဟုတ္ပါဘူး  "      ဟု ေျပာလိုက္၏။ 

ေရွာင္က်န္းရဲ႕ ေဝဖန္ေျပာဆိုခ်က္ေၾကာင့္ ဒုတိယအႀကီး

အကဲ မ်က္ႏွာအတန္ငယ္႐ုပ္ဆိုးသြားၿပီး ေအးစက္စြာ ခြန္း

တံု႔ုျပန္လိုက္၏။

" အေျခခံေဆးလံုးကို သင္ ေပးထားခဲ့ရင္ေတာင္ သူ တစ္

လတည္းနဲ႔ အဆင့္၇ ကို ေရာက္ႏိုင္မွာ မဟုတ္ဘူး... မျဖစ္

 ႏိုင္တာေတြ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ မထားပါနဲ႔ေတာ့.. "

ေရွာင္က်န္း ဒုတိယအႀကီးအကဲကို အမ်က္ေဒါသျဖင့္

ၾကည့္လိုက္၏။ ဒီအေၾကာင္းဟာ သူ စိုးရိမ္ေနတဲ့ ကိစၥျဖစ္

ၿပီး ဒါကို ဒုတိယအႀကီးအကဲက မ်က္ႏွာေျပာင္တိုက္ၿပီး

လာခနဲ႔ေနသည္။ ဒုတိယအႀကီးအကဲ၏ အ႐ွိဳက္ထိတဲ့ 

စကားလံုးေတြေၾကာင့္ ေရွာင္က်န္း ေထာင္းခနဲ ေဒါသထြက္

သြားၿပီး ျပန္လည္တံု႔ျပန္ရန္ ဟန္ျပင္လိုက္သည့္အခ်ိန္၌ 

ေလ့က်င့္ေရး ကြင္းအလယ္ရွိ လူငယ္မ်ားထံတြင္ လႈပ္လႈပ္

ရွားရွား အေႏွာင့္အယွက္ငယ္ တစ္ခု ျဖစ္ပြားခဲ့သည္။ 

ဆူပူလႈပ္ရွားသြားတဲ့ေနရာဘက္ကို လွည့္ၾကည့္လိုက္ရာ 

ေလ့က်င့္ေရးကြင္းလယ္ဆီကို ဝင္လာရတဲ့ လမ္းေၾကာင္း၏

အစမွာ လူရိပ္ႏွစ္ခု ေအးေဆး လမ္းေလွ်ာက္ဝင္လာသည္

ကို ေတြ႕လိုက္ရ၏။ မေႏွးမျမန္ ေျခလွမ္းေတြနဲ႔ ဒီေန႔ စမ္း

သပ္ပြဲေၾကာင့္ ဘာမွ စိတ္လႈပ္ရွားေနျခင္း မရွိသည့္ဟန္ 

ထင္ရ၏။ 

လမ္းေလွ်ာက္ဝင္လာတဲ့ ဝတ္စံုနက္နဲ႔  လူငယ္ေလး ကို 

ပိုၿပီး ေသခ်ာျမင္ေစရန္ ေရွာင္က်န္း မ်က္စိေမွးၿပီး ၾကည့္

လိုက္သည္။ လူငယ္ေလး၏ ေပါ့ပါးတဲ့ အျပံဳးကို ျမင္လိုက္

ရတဲ့အခါမွာေတာ့ ေရွာင္က်န္း ဘာေၾကာင့္မွန္းမသိလိုက္

ဘဲ အရမ္းကို စိတ္လက္ေပါ့ပါးသြားၿပီး ေနသာထိုင္သာရွိ

သြားသည္။