36 ေကာင္းကင္ဘံုသို႔ စစ္ၿပိဳင္ျခင္း
Battle Through The Heavens
by Heavenly Silkworm Potato
——————————————
Chapter 36. ရယ္ခ်င္ဖြယ္ အဆင့္တက္လွမ္းျခင္း
လွပေၾကာ့ရွင္းၿပီး ေခ်ာေမာလွတဲ့ ရွင္းအာက ဒီလို
မိန္းကေလးဆန္တဲ့ စကားကို ေျပာလိုက္တယ္ဆိုတာ
ယံုၾကည့္ဖို႔ ခက္လွသည္။ သူမ၏ ဆြဲေဆာင္မႈေၾကာင့္
ေရွာင္ယြင္ စိတ္က ယို္ုင္နဲ႔နဲ႔ ျဖစ္သြားေလ၏။
သူ႔ကိုယ္သူ တိတ္တဆိတ္ အျပစ္တင္လိုက္ရင္း
သဲသဲကြဲကြဲမၾကားရေသာ ေလသံျဖင့္ ျပန္ေျဖလိုက္၏။
ၿပီးသည္ႏွင့္ ရွင္းအာ၏ ျပံဳးေနေသာ အၾကည့္ေအာက္တင္
ထြက္ေျပးသြား၏။
ေရွာင္ယြင္ ထြက္ေျပးသြားတာကိုၾကည့္ရင္း သူမ ပါးစပ္
ကေလးကို လက္ျဖင့္အုပ္ကာ ရယ္ေမာလိုက္ေခ်၏။
ထို႔ေနာက္ မ်က္ခံုးေလး တြန္႔ထားၿပီး မနီးမေဝးက
ေရကန္ဆီကို ေလွ်ာက္သြားသည္။
ေရကန္၏ ေရာင္ျပန္ဟပ္မႈေၾကာင့္ လွပတဲ့မ်က္ႏွာႏွင့္
ေတာက္ပတဲ့မ်က္လံုးနဲ႔ သြားျဖဴေလးေတြက ကန္ေရ
ျပင္မွာ ထင္ဟပ္ေနသည္။ သူမ၏ အမူအရာတိုင္းမွာ
ထူးထူးျခားျခား က်က္သေရရွိျခင္းဟာ လႊမ္းမိုးထားသည္။
" အရမ္း သာယာတာပဲ.. "
ကိုယ္ကို တပတ္ ခ်ာလည္လွည့္လိုက္ၿပီ ေက်နပ္ႏွစ္သက္
တဲ့ အျပံဳးေလးေတြ သူမႏႈတ္ခမ္းမွာ ျဖစ္ေပၚလာသည္။
ထိုအခိုက္ မနီးမေဝး ေနရာတြင္ စြန္႔စားခရီးထြက္ၿပီး
ေနာက္ မ်ိဳးႏြယ္ဆီကို ျပန္လာခဲ့သည့္ ငယ္ရြယ္သည့္
ေယာက်ၤားေလးႏွစ္ေယာက္ဟာ ေျခလွမ္းရပ္ၿပီး ပါးစပ္
ႀကီး ဟလ်က္.. မိုးမခပင္ေအာက္က မိန္းကေလးကို
အံ႔အားသင့္စြာ ေငးေၾကာင္ၾကည့္ေနသည္။
သူတို႔၏ မ်က္လံုးမွာ အံ့ၾသေနတာေတြနဲ႔ .....
............
အခန္းဆီကို ကမန္းကတန္းျပန္ေျပးလာ၍ အခန္းတံခါးပိတ္
လိုက္ၿပီ ေရွာင္ယြင္ အသက္ျပင္းခ်လိုက္ေလသည္။
နဖူးျပင္ေပၚက ေခြ်းေစးေတြကို သုတ္လိုက္ၿပီ ခါးသက္စြာ
ျပံဳးလိုက္သည္။
" ဒီေကာင္မေလး..ေနာက္ဆိုရင္ ေလလံအိမ္က ရေဖး
ထက္ေအာင္ ပိုလွလာမယ္.. "
ထိုင္ခံုတစ္ခုေပၚ ထိုင္လိုက္ၿပီး ေရေႏြးကို ပါးစပ္အျပည့္ ဂြပ္
ခနဲ ေသာက္လိုက္သည္။ စိတ္ထဲမွာလည္း ရွင္းအာကိုပဲ
စြဲေနသည္။ ရွင္းအာ၏ လွပတဲ့ မ်က္ဝန္းကို ျပန္ျမင္ေယာင္
မိေတာ့ သူ႔ႏွလံုးသားထဲ ေလာင္ၿမိဳက္ေနတာကို ႐ုတ္တ
ရက္ ခံစားလိုက္ရ၏။
ေရွာင္ယြင္ ေခါင္းကို လႈပ္ယမ္းလိုက္ၿပီး ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျပန္
က်ိန္ဆဲလိုက္သည္။ ေနာက္ဆံုးတြင္ တျဖည္းျဖည္း ျပန္
တည္ၿငိမ္လာခဲ့သည္။
ထို႔ေနာက္ လက္ေမာင္းကို အေညာင္းေျပ လႊဲယမ္းလိုက္
ရင္း အခန္းေထာင့္ကို သြားလိုက္သည္။ အေျခခံေဆး
ရည္အျပည့္နဲ႔ သစ္သားစည္ပိုင္းကို ဆြဲထုတ္လာၿပီး
စည္ပိုင္းအထဲ ဝင္ထိုင္လိုက္ေလသည္။
ေအးစက္စက္ ေဆးရည္ေတြနဲ႔ ခႏၶာကိုယ္ ထိေတြ႕တဲ့
အခိုက္မွာ ခပ္ေႏြးေႏြး အေႏြးဓာတ္တစ္ခုက ခႏၶာကိုယ္
တေလွ်ာက္ ျဖန္႔က်က္လာသည္။ ခႏၶာကိုယ္အတြင္း
အားအင္ကုန္ခမ္းခဲ့တာကို ျဖည္းညႇင္းစြာ အားျပန္ျဖည့္ေပး
ေလသည္။
ေရွာင္ယြင္ သစ္သားစည္ပိုင္း မွီခ်လိုက္သည္။ အသက္ရႈ
တာလည္း ေႏွးေကြး တည္ၿငိမ္လာသည္။
ဒီေန႔ ေလ့က်င့္ကြင္းထဲမွာ လူေတြရဲ႕ အထိတ္တလန္႔
အံ့အားသင့္ေနၾကေသာ မ်က္ႏွာပံုစံကို ျပန္ျမင္ေယာင္သြား
၍ ေရွာင္ယြင္ ျပံဳးလိုက္မိေတာ့သည္။ စြမ္းအား.. စြမ္းအား...
ဒီေလာကမွာ အေရးႀကီးဆံုးက စြမ္းအားပဲ....
နားထင္စပ္ကို ဆြဲသပ္လိုက္တဲ့အခိုက္မွာ ေအးစက္ေပမဲ့
လွပတဲ့ မ်က္ႏွာပံုရိပ္တစ္ခုက မေမွ်ာ္လင့္ဘဲ အေတြးထဲ
ေပၚလာသည္။
နာလန္ ရိရြမ္!!!!
ေရွာင္ယြင္ မ်က္လံုး က်ဥ္းသြားၿပီး အသံတိတ္ ေရရြတ္
လိုက္သည္..။
" ေနာက္ထပ္ ၂ ႏွစ္?? ငါလာရွာမွာမို႔ မင္းႀကိဳတင္ျပင္ဆင္
ထားတာ ပိုေကာင္းမယ္.. "
စကားလံုးအတြင္းက ေအးစက္မႈကိုသာ မခံစားလိုက္ရဘူး
ဆိုရင္ ေရွာင္ယြင္ စကားက ခ်စ္တဲ့သူကို ေျပာေနသလို
မည္သူမဆို ထင္ၾကလိမ့္မည္ နားက်ည္းရတဲ့ ၿပိဳင္ဖက္
တစ္ေယာက္ကို ေျပာေနသည္ဟု ယူဆၾကမည္မဟုတ္ေခ်။
ခန္းမႀကီးထဲတြင္ နလန္ရိရြမ္၏ ျပဳမူသြားေသာ မထီမဲ့ျမင္
ပံုစံႏွင့္ စကားလံုးေတြကို ျပန္ သတိရလာၿပီး လက္သီးကို
တင္းတင္းဆုပ္ထားမိသည္။ အရွက္ေတြ ၾကံဳေတြ႕ခဲ့ရတာ
ေတြဟာ သူ႔ရင္မွာ တံဆိပ္ႏွိပ္ထားသကဲ့သို႔ ရွိေနသည္။
" ဟားဟား ငါ အနားယူေနလို႔မရဘူး... သူက မာနႀကီးေပမဲ့
တိမ္ျမဴဂိုဏ္းရဲ႕ ေခါင္းေဆာင္ေလာင္းအျဖစ္ ေရြးခ်ယ္ထား
တယ္ဆိုေတာ့ သူ႔ရဲ႕အရည္အခ်င္းက ေပါ့ေသးေသးေတာ့
မဟုတ္ဘူး... "
ေရွာင္ယြင္ ႏႈတ္ခမ္းက ေအးစက္စက္ျပံဳးလိုက္သည္။
ေရွာင္ယြင္ အသက္ျပင္းခ်လိုက္သည္။ သူ နာလန္ရိရြမ္
အေၾကာင္း ေတြးလိုက္တိုင္း သူ႔အတြက္ တြန္းအားအသစ္
ေတြရရွိသလို ခံစားရသည္။ ခ်က္ခ်င္းပဲ ပ်င္းရိစြာ ထိုင္ေန
တဲ့ ပံုစံကို ျပင္လိုက္ၿပီး ေက်ာ႐ိုးမတ္ၿပီး သစ္သားစည္ပိုင္း
မွာ ျပင္ထိုင္လိုက္သည္။ အေတြးေတြကို ေမာင္းထုတ္လိုက္
ၿပီး လက္ကို သေကၤတပံုစံတခု ေဝွ႕ယမ္းလိုက္ကာ
ေလ့က်င့္ျခင္း စတင္ဖို႔ ဟန္ျပင္လိုက္သည္။
.............
အဆင့္စစ္ေဆးျခင္း ၿပီးဆံုးၿပီ ေနာက္ေန႔မ်ားေတြမွာ
မ်ိဳးႏြယ္ထဲက လူေတြရဲ႕ အၾကည့္ေတြကို ေရွာင္ယြင္
သတိထားမိသည္။ သူတို႔ရဲ႕အၾကည့္ေတြက ေလွာင္
ေျပာင္မႈေတြ မရွိေတာ့ဘဲ အဲ့ဒီအစား ေလးစားျခင္း
ေတြနဲ႔ ၾကည့္လာၾကသည္။
ထို ေျပာင္းလဲသြားေသာအၾကည့္မ်ား.. လြန္ခဲ့ေသာသံုးႏွစ္
က သူၾကံဳခဲ့ဖူးၿပီး ျဖစ္သည္။ ေ႐ွာင္ယြင္ လူအမ်ားေလးစားခံ
ရျခင္းအတြက္လည္း ဘဝင္မျမင့္ေတာ့.. မတုန္မလႈပ္ တည္
တည္ၿငိမ္ၿငိမ္သာ ရိွေတာ့သည္
အဆင့္စစ္ေဆးၿပီး ေနာက္တစ္ေန႔မွာ ေပးထားတဲ့ ကတိ
အတိုင္း ေရွာင္ယြင္ ရွင္းအာနဲ႔ အေဖာ္လိုက္၍ ဝူတန္ၿမိဳ႕
ရဲ႕ လွပတဲ့ ရႈခင္းေတာင္တန္းေတြကို အတူတူ လည္ပတ္
ခဲ့သည္။ သူ႔အေဖ ေရွာင္က်န္းက လြဲၿပီး မ်ိဳးႏြယ္ထဲမွာ
အရင္းႏွီးဆံုးလူဆိုလို႔ ေရွာင္ယြင္ပဲ ရွိတာမို႔ ေရွာင္ယြင္
အေနျဖင့္ သူမ ေတာင္းဆိုတာ မွန္သမွ် မၿငီးမညဴ လုပ္
ေဆာင္ေပး ၿမဲ...
ေနာက္ေန႔မွာေတာ့ အနားယူလိုက္ၿပီးေနာက္ ေရွာင္ယြင္
ေန႔စဥ္ဘဝက တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္ျဖစ္လာျပီး အစီအစဥ္
အတိုင္း စနစ္တက် ဆက္လက္ေရႊ႕လ်ားေလ၏။
ဒိုခ်ီသိုင္းကို မနက္ေစာေစာအခ်ိန္တြင္ မ်ိဳးႏြယ္အိမ္
အေနာက္ဘက္ရွိ ေတာင္အေနာက္ျခမ္း၌ ေလ့က်င့္ၿပီး
က်န္သည့္အခ်ိန္တြင္ သူ႔အခန္း၌ ဆက္လက္ေလ့က်င့္
ခဲ့သည္။ ရံဖန္ရန္ခါ အေဖႏွင့္ ရွင္းအာ တို႔ႏွင့္ ေတြ႕ဆံု
စကားေျပာသည္။ သူ႔ဘဝက ႐ိုးရွင္းၿပီ ဇယားအတိုင္းပဲ
သြားသည္။ အျပင္တြင္ လမ္းေလွ်ာက္ရင္လည္း ရံဖန္ရံ
ခါ ေရွာင္မိန္ႏွင့္ပင္ ဆံုမိၿပီ အကိုေရွာင္ယြင္ ဟု ႏူညံံတဲ့
ေခၚသံလည္း ၾကားရေခ်ေသးသည္။ ထိုအခါမ်ိဳးမွာဆို ျပံး
ျပၿပီ အေျကာင္းျပခ်က္ရွာကာ ေရွာင္ေျပးၿမဲပင္..။ အခက္
အခဲဒုကၡေရာက္အခ်ိန္မွာ စြန္႔ေျပးသြားတဲ့ သူကို ေရွာင္ယြင္
ဘယ္ေတာ့မွ ျပန္ရင္းႏွီးဖို႔ စိတ္ကူးမရွိဘူး။
အသစ္တဖန္ ေမြးဖြာလာေသာ သူ႔အရည္အခ်င္းေၾကာင့္
ဒီလို ေလးစားမႈေတြနဲ႔ ရင္းရင္းႏွီးႏွီး ႐ုတ္တရက္ျဖစ္လာ
ၾကတာကို သူသိေနသလို တကယ္၍ သူ႔အရည္အခ်င္း
ဟာ ျပန္ေပ်ာက္ဆံုးသြားပါက သူ႔ကို သူစိမ္းတစ္ေယာက္
လို အခ်ိဳးေျပာင္းၿပီး ဆက္ဆံမွာ သိေနသည္။ ဒီလို ေနာက္
ေက်ာ ဓားနဲ႔ထိုးတာမ်ိဳး တခါၾကံဳဖူးၿပီးမို႔ သူ႔အတြက္ လံု
ေလာက္ေနပါၿပီ..။
...........
အခ်ိန္ေတြ တျဖည္းျဖည္း ျဖတ္ေက်ာ္လာလို႔ အရြယ္ေရာက္
ျခင္း အခမ္းအနားက်င္းပအခ်ိန္ ေရာက္ဖို႔ ၇ ရက္သာ က်န္
ေတာ့သည္။ အဆင့္စစ္ေဆးျခင္း ၿပီးဆံုးသြြားတဲ့ေန႔ ကေန
ယေန႔အထိ အခ်ိန္မ်ားစြာ ကုန္လြန္သြားေပမဲ့ အဆင့္ ၈ ကို
ေရာက္ဖို႔ ေမွ်ာ္လင့္ထားေပမဲ့ ယခုအထိ အဆင့္ ၈ ေရာက္
ဖို႔ သူ႔မွာ အရိပ္အေယာင္ မျပေသးေခ်။ ေနာက္ ၂ ရက္
အထိ ႀကိဳးစားေနေသးေပမဲ့ အဆင့္၈ မတက္ႏိုင္ေသး၍
ေရွာင္ယြင္ စိတ္ပ်က္သြားေလသည္။ ေလ့က်င့္ျခင္းကိုပဲ
စိတ္ေအးေအးပဲ ထားၿပီး ဆက္က်င့္ေနလိုက္သည္။ ဒါမွ
အရြယ္ေရာက္ျခင္းအခမ္းအနားအတြက္ အေကာင္းဆံုး
အေျခအေနမွာ ရွိလိမ့္မည္။ ဒါေပမဲ့ အဆင့္ ၈ ကို ကူး
ေျပာင္းသြားဖို႔ မေမွ်ာ္လင့္ေပမဲ့လည္း အံၾသစရာတစ္ခုက
ေရာက္ရွိလာခဲ့သည္။
အရြယ္ေရာက္ျခင္းအခမ္းအနားမတိုင္မီ ႏွစ္ရက္အလိုမွာ
ေရွာင္ယြင္ ႏွစ္ႏွစ္ၿခိဳက္ၿခိဳက္ အိပ္ေပ်ာ္ေနသည္..။ အိပ္ေမာ
က်ေနရာကေန ႐ုတ္တရက္ ခုန္ထလာသည္။ သူုပံုစံက
အိပ္ေပ်ာ္ေနရင္း လမ္းေလွ်ာက္တတ္သူလို ျဖစ္ေနသည္။
မ်က္လံုးလည္း မပြင့္ဘဲ အဝတ္အစားကို ခြ်တ္ခ်လိုက္ၿပီး
ေဆးရည္ နည္းနည္းပဲ ရွိေတာ့သည့္ သစ္သားစည္ပိုင္း
အထဲ ဝင္ထိုင္လိုက္သည္။
ညတဝက္ေလာက္ ႐ုန္းကန္အခ်ိန္ကုန္သြားခဲ့ၿပီေနာက္
ေနာက္ဆံုးတြင္ ေရွာင္ယြင္ အိပ္ခ်င္မူးတူးျဖင့္ မ်က္လံုးကို
ဖြင့္လိုက္ေလသည္။ ထို႔အတူ သူအိပ္ေပ်ာ္ေနစဥ္အတြင္း
ႏွစ္လ သံုးလေလာက္ ႀကိဳးစားတိုက္ခိုက္ေနရတဲ့ နာမည္
ႀကီး အဆင့္ ၈ ကို ေရာက္ရွိေနသည္္ကို ေတြ႕လိုက္သည္။
ေနာက္ေျပာင္ေနသလား ထင္မွတ္ရသည့္ အဆင့္ျမင့္တက္
သြားျခင္းေၾကာင့္ ေရွာင္ယြင္ ေခါင္း ရႈပ္သြားေပမဲ့ တဖန္
ျပန္အံ႔ၾသသြားၿပီ ေပ်ာ္ရႊင္စြာ အာေမဋတ္အသံသာ ျပဳမိႏိုင္
ေတာ့သည္။
" တကယ္ႀကီးေပါ့ေလ.. "
.............
No comments:
Post a Comment