အပုိင္း ( ၈၂ ) – ေျဖာင့္ခ်က္
ေရွာင္က်န္းႏွင့္ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာအထိ စကားစျမည္ ဆက္လက္ ေျပာဆုိေနၾကျပီးေနာက္ ေနာက္ဆံုးမွာ ရေဖးက ျပန္ေတာ့ရန္ ဆံုးျဖတ္လိုက္သည္။ ထုိအခါ ေဘးနားတြင္ တိတ္တိတ္ေလး ထိုင္ေနျပီး အိမ္ရွင္ဝတၱရားေက်ပြန္ေနေသာ ေရွာင္ယြင္က သူ႔အေဖ၏ အလိုတူေသာ မ်က္ႏွာထားေအာက္မွာပဲ ရေဖးအား အျပင္ဘက္ လိုက္ပါပို႔ေဆာင္ေပးသည္။
ဝင္ေပါက္တံခါးမၾကီးကေန ထြက္ခြာသြားျပီးေသာ္လည္း ေရွာင္ယြင္ က အိမ္ဘက္ကို္ လွည့္ျပန္ဖုိ႔ စိတ္မကူးေသးေခ်။ လက္နွစ္ဖက္ကို ေခါင္းေနာက္ထားေလွ်ာက္ရင္း မ်က္လံုးအား ေမွးထားကာ ရေဖးအေနာက္ကေန နီးနီးကပ္ကပ္ လိုက္သြားလိုက္သည္။ ေရွာင္ယြင္ပံုစံက သူ ဘာေတြစဥ္းစားေနသလဲဆိုတာ ဘယ္သူမွ မခန္႔မွန္းတတ္ၾကပါဘူး။
ေရွာင္ယြင္ႏွင့္ ေဘးခ်င္းကပ္ လမ္းေလွ်ာက္ေနရင္း ရေဖးတစ္ေယာက္ အနည္းငယ္ စုိးရိမ္ပူပန္လာခဲ့သည္။ တင္းတင္း ဆုပ္ထားမိေသာ သူမလက္သီးသည္ ေခြ်းစီးမ်ားျဖင့္ ေစးကပ္ေန သည္။ သူမသည္ ငယ္စဥ္ကတည္းကပင္ အလြန္တရာ မွတ္ဥာဏ္ ေကာင္းေသာ သူျဖစ္သည္။ ျပီးခဲ့အေခါက္ ေလလံအိမ္တြင္ ထူးျခားေသာ အနက္ေရာင္ဝတ္႐ံုကို ဝတ္ထားသည့္ ေမွာ္ေဆးပညာ ရွင္၏ လက္ကို မေတာ္တဆ ေတြ႔ဖူးခဲ့သည္ျဖစ္ေလရာ ထုိစဥ္အခါက ထုိလူၾကီး၏ လက္သည္ လူငယ္တစ္ေယာက္၏ အသားအေရႏွင့္ သြက္လက္မႈ တို႔ႏွင့္ တူလြန္းသည္ဟု သူမ ေတြးခဲ့ပါေသးသည္။ တဖန္ ထိုလက္သြယ္သြယ္တြင္ ဝတ္ဆင္ထား ေသာ အနက္ေရာင္လက္စြပ္သည္ ေရွာင္ယြင္လက္ေခ်ာင္းတြင္ ရွိေနေသာ လက္စြပ္ႏွင့္ ထပ္တူညီေနျပန္သည္။ ထိုကဲ့သုိ႔ တိုက္ဆုိင္ မႈေတြေၾကာင့္ သူမ ေနာက္တစ္ၾကိမ္ ျပန္စဥ္းစားလိုက္သည္။
ဘာျဖစ္လို႔ ေမွာ္ေဆးပညာရွင္က ေရွာင္ကလန္ကို အကူအညီေပးခ်င္ေနရတာလဲ.. ဒီပေဟ႒ိရဲ႕ အေျဖက ရလာေတာ့မယ္ထင္တယ္…
အနီေရာင္ေျပးေနသာ သူမႏႈတ္ခမ္းဖူးဖူးေလးအား ဖိကိုက္ရင္း သူမ ေဘးနားတြင္ ကပ္ရပ္လုိက္ပါလာေသာ လူငယ္ေလးအား မ်က္လံုး ေထာင့္ကေန ခိုးၾကည့္ရင္း ဆန္းစစ္ေနမိသည္။ လူငယ္ေလးက ေစ်းမၾကီးေသာ အဝတ္အစားအား ဝတ္ဆင္ထားသည္။ အရပ္ရွည္ကာ ၾကံ႕ခုိင္ေသာ ခႏၶာကို္ယ္လည္း ရွိသည္။ လက္ႏွစ္ ဖက္ကို ေခါင္းေနာက္ ထားေလွ်ာက္ေနကာ ပ်င္းရိေနပံုလည္း ရ၏ ႏုပ်ိဳေသာမ်က္ႏွာတြင္ လူငယ္တစ္ေယာက္၏ ၾကင္နာသိမ္ေမြ႕ဟန္ လည္းရွိ၏။ သူ႔၏ ႏႈတ္ခမ္းေထာင့္တြင္ ေပၚလိုက္ေပ်ာက္လိုက္ ျဖစ္ေနသာ မခိုးတရို႕အမူအရာက သူသည္ အေတြ႔အၾကံဳမရွိသည့္ လူငယ္ တစ္ေယာက္အမူအရာမ်ိဳး မဟုတ္ေခ်။
ေရွာင္ယြင္ကို ေသေသခ်ာခ်ာ ဂရုတစိုက္ အကဲခတ္ၾကည့္ျပီးပါ ေသာ္လည္း ရေဖးက သူမႏွင့္အၾကီးအကဲကုနီအား ယံုၾကည္ လက္ခံလာေအာင္ လုပ္သြားခဲ့သည့္ ေမွာ္ေဆးပညာရွင္မွာ အသက္ ၁၇ ႏွစ္သာ ရွိေသးသည့္ လူငယ္တစ္ေယာက္ျဖစ္ေနေၾကာင္း ဆုိတာကို သူမ ယံုၾကည္လိုက္ဖို႔ တကယ္ပင္ အခက္ေတြ႔ေနသည္။
“ ၾကည့္လို႔ ဝျပီးလား..? ”
ရေဖးတစ္ေယာက္ ခါးသီးစြာ ျပံဳးလိုက္မိသည့္အခ်ိန္တြင္ သူမေဘးနားက လူငယ္က ေအးေဆးေသာ ေလသံျဖင့္ သူမကို စတင္ေမးလိုက္သည္။
သူမ ေျခလွမးအား ေႏွးခ်လိုက္ျပီး အသက္ျပင္းခ်လိုက္ကာ
“ ၾကီးျမတ္တဲ့အၾကီးအကဲလို႔ ေခၚရမလား.. ဒါမွမဟုတ္ ေမာင္ေလးေရွာင္ယြင္ လို႔ ေခၚရမလား.. ”
ေရွာင္ယြင္၏ မ်က္ခံုးက ပင့္တက္သြားျပီး အေရွ႕ကို ေမးဆတ္ျပကာ ေျပာလိုက္သည္။
“ ဆက္သြားရေအာင္.. ”
ရေဖးလည္း ေရွာင္ယြင္ ေမးဆတ္ျပေသာေနရာဆီကို ဆက္ေလွ်ာက္သြားသည္။ သူမ၏ ပါးျပင္ႏွစ္ဖက္သည္လည္း အလိုလိုပင္ နီျမန္းလာခဲ့သည္။ ေရွာင္ယြင္ ညြန္ျပလိုက္ေသာ ေနရာ သည္ ဝူတန္ျမိဳ႕၏ ခ်စ္သူစံုတြဲမ်ား ခ်ိန္းေတြ႔ရာ နာမည္ၾကီး ေနရာတစ္ခု ျဖစ္ေနျခင္းေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။
အနည္းငယ္တြန္႔ဆုတ္စြာျဖင့္ လိုက္ပါေနရင္း ေနရာကို ေျပာင္းဖုိ႔ အၾကံေပးခ်င္မိပါေသာ္လည္း ေရွာင္ယြင္သည္ ထိုေနရာဆီကိုပင္ ေရာက္သြားေနႏွင့္ျပီး ျဖစ္ကာ အစိမ္းရင့္ရင့္ မိုးမခသစ္ပင္ေအာက္ရွိ ေက်ာက္သားထုိင္ခံုတစ္ခုေပၚတြင္ ထိုင္ေနျပီးျဖစ္သည္။
ေရွာင္ကလန္တြင္ ေရာက္ေနစဥ္အခါက ရုိရုိက်ိဳးက်ိဳးရွိစြာေသာ ေရွာင္ယြင္၏ အမူအရာမွာ ယခုတြင္ ဆန္႔က်င္ဘက္ျဖစ္စြာ ဗိုလ္က်လြန္းေနသည္ကို ရင္ဆိုင္ေနရ၍ မိန္းကေလးရေဖးသည္ မတတ္သာစြာ ေခါင္းကို ယမ္းခါလိုက္မိသည္။
ဒီလို စရုိက္ေျပာင္းလဲပစ္လိုက္တာ နည္းနညး္ေလး မျမန္ေနဘူးလားဟင္…
ေျခလွမ္းအား ေႏွးေကြးစြာ ေလွ်ာက္လွမ္းလာကာ ေရွာင္ယြင္ႏွင့္ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ေနရာတြင္ ထိုင္ခ်လိုက္သည္။ ေကာ့ညြတ္ ရွည္လ်ားေသာ မ်က္ေတာင္မ်ားက ဝန္းရံထားသည့္အျပင္ တလက္လက္ ေတာက္ပေနလ်က္ ရွိေနေသာ မ်က္ဝန္းလွလွက သူမအေရွ႕တြင္ရွိေနသာ လူငယ္ကို အကဲျဖတ္ၾကည့္ေနသည္။
“ မင္း ငါ့ကို မွတ္မိသြားတာလား..? ”
အနားမွာ ရွိေနသည့္ မုိးမခအရြက္အား ခူးကာ ကိုက္ဝါးလိုက္ရင္း ေရွာင္ယြင္က မသဲမကြဲေလသံျဖင့္ ေမးလိုက္သည္။
ရေဖးက ဘာမွမဆုိဘဲ အေရွ႕သုိ႔ က်ေနေသာ သူမဆံႏြယ္အား အေနာက္သုိ႔ လႊဲသိမ္းလိုက္သည္။ ထိုအျပဳအမူက ေရွာင္ယြင္အား မ်က္လံုး တခ်က္ က်ယ္သြားေစခဲ့သည္။ သူမ၏ ႏႈတ္ခမ္းအား လွ်ာသပ္လိုက္ျပီး ခါးသက္စြာ ရယ္ေမာလိုက္ကာ ေျဖလိုက္သည္။
“ ငါထင္တာေတြ မွားပါေစလို႔ပဲ တကယ္ေမွ်ာ္လင့္မိတယ္.. ”
ထုိစကားကို ၾကားလိုက္ရသည့္အခါ ေရွာင္ယြင္ မ်က္ဝန္းမ်ား က်ဥ္းေျမာင္းသြားသည္။ ခါးသက္ေသာ မိုးမခအရြက္ကို ျမန္ျမန္ပဲ ဝါးလိုက္ျပန္သည္။
ေရွာင္ယြင္၏ ပံုစံကို ျမင္သည့္အခါ ရေဖးက ခ်က္ခ်င္းပဲ မဝံ့မရဲ ေမးလိုက္သည္။ ဒါေပမဲ့လည္း သူမမ်က္ဝန္းတြင္ အျပံဳးအရိပ္က ရွိေနေသးသည္။
“ ငါ့ကို သတ္ဖို႔ ရည္ရြယ္ေနတာ မဟုတ္ပါဘူးေနာ္.. ? ”
“ အဲ့ဒီထက္ေတာင္ ပိုေသးတယ္..မုဒိမ္းက်င့္ပစ္ျပီး.. အေလာင္းပါ ေဖ်ာက္ပစ္ရမယ္.. ”
ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းေျပာလိုက္ေသာ စကားေၾကာင့္ ရေဖး၏ မ်က္ႏွာမွာ နီရဲသြားသည္။ သူမ၏ ျမဴဆြယ္ေနေသာ မ်က္ဝန္းက ေရွာင္ယြင္ကို ၾကည့္ျပီး ၾကိမ္းလိုက္သည္။
“ ဒီကေလးက ဘယ္ကေန မေကာင္းတဲ့ဟာေတြ သင္လာခဲ့တာလဲ”
ေရွာင္ယြင္ သူ႔ႏႈတ္ခမ္းအား တြန္႔လိုက္ျပီး ပ်င္းရိစြာျဖင့္ အေၾကာဆန့္ လိုက္သည္။ သူ ဘယ္သူဘယ္ဝါဆိုတာ သိေနျပီးျဖစ္သြား၍ ေနာက္ ထပ္လည္း လွည့္ပတ္လိမ္ေနစရာ မလိုေတာ့ပါဘူး။
“ ခင္ဗ်ားနဲ႔ စီးပြားေရးလုပ္ေနတဲ့ အနက္ေရာင္ဝတ္႐ံုနဲ႕လူက ကြ်န္ေတာ္ပဲ.. ”
“ ဒါေပမဲ့ ေစ်းေဖာ္စပ္ေပးတဲ့လူက ေနာက္တစ္ေယာက္မဟုတ္လား”
ရေဖးက ရယ္ေမာရင္းေျပာလိုက္သလို သူမအၾကည့္ေတြကလည္း ေဘးနားဝန္းက်င္ကိုလည္း တစ္ခ်က္အကဲခတ္ၾကည့္လို္က္သည္။ သူမက မညံ့ပါဘူး။ ေရွာင္ယြင္၏ အရည္အေသြးကိုလည္း သူမ ေကာင္းေကာင္း သိပါသည္။ အကယ္၍ ေရွာင္ယြင္က ေမွာ္ေဆးပညာရွင္တစ္ေယာက္ ျဖစ္ေနသည္ဆုိရင္ေတာင္ သူ႕၏ ပညာျဖင့္ ခ်ီစုစည္းေဆးလံုးကဲ့သုိ႔ အဆင့္ျမင့္ေဆးလံုးမ်ိဳး ေဖာ္စပ္ ႏိုင္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။
“ ဒီမိန္းမကေတာ့ အရမ္းေတာ္လြန္းတယ္.. ဘယ္ေယာက်ၤားကမွ သူ႔ကို ၾကိိဳက္မွာ မဟုတ္ဘူး.. ”
ေရွာင္ယြင္၏ ႏႈတ္ခမ္းေထာင့္က တြန္႔ေကြးသြားသလို ရေဖးကို ၾကည့္ရင္း သူ႔စိတ္ထဲ ေျပာလိုက္မိသည္။ ဟုတ္ေတာ့ ဟုတ္သည္။ ရေဖးေျပာသြားသည္က အမွန္နီးပါးပင္ မဟုတ္လား။
“ ဒီလို လုပ္ရပ္က ေအာက္တန္းက်တဲ့ ေယာက်ၤားေတြ လုပ္တတ္တဲ့ လုပ္ရပ္ပဲ.. ”
ရေဖးက မ်က္ခံုးေလးအား ပင့္ကာ အထင္ေသးဟန္ျဖင့္ ေျပာလိုက္ သည္။
ေရွာင္ယြင္ စိတ္ပ်က္သြားသည္။ ဤကဲ့သုိ႔ အေရးမၾကီးေသာ အေၾကာင္းအရာအား ေဆြးေႏြးဖုိ႔ သူ႔မွာ အခ်ိန္မရွိပါဘူး။ ပါးစပ္ထဲမွာ ကိုက္ဝါးေနေသာ မိုးမခအရြက္အား ေထြးထုတ္လိုက္ သည္။ ထို႔ေနာက္ ေအးေဆးဟန္ျဖင့္ ေျပာလိုက္သည္။
“ ခင္ဗ်ားလည္း အေၾကာင္းအရင္းကို သိေနျပီးပဲ.. ကဲပါေလ ေနာက္မွ ခင္ဗ်ားကို လာရွာမယ္.. ေလာေလာဆယ္ ဒီလွ်ိဳ႕ဝွက္ခ်က္ ကို မေပါက္ၾကားေစနဲ႔ဦး.. ဒါက အားလံုးအတြက္ အက်ိဳးရွိမဲ့အရာပဲ”
ေျပာျပီးေနာက္ သူ႔ႏႈတ္ခမ္းအား လွ်ာျဖင့္ သပ္လိုက္သည္။ အေရွ႕က အလွအပေလးကို ၾကည့္လိုက္ျပန္ကာ
“ ငါ့ကို ေခ်ာက္တြန္းဖုိ႔လည္း မလုပ္နဲ႔.. မဟုတ္ရင္.. ခင္ဗ်ားမွာ အက်ိဳးရတာထက္ ပုိဆံုးရႈံးသြားလိမ့္မယ္.. ”
“ ငါက ဦးေႏွာက္မပါတဲ့ မိန္းမမ်ား မွတ္ေနလား. ”
ရေဖးမွာ စကားေျပာေနရင္း သူမ၏ ရင္ဘတ္အား မသိလိုက္မိစြာ မုိ႔ထားမိလိုက္သည္။
ေရွာင္ယြင္က သူမ၏ ရင္ဘတ္ေပၚက မို႔ထြက္ေနေသာ ရင္ႏွစ္ျမြာ အား ခပ္တည္တည္ျဖင့္ ၾကည့္လိုက္ျပီး ေခါင္းတဆတ္ဆတ္ညိတ္ ရင္း ေျပာလိုက္သည္။
“ ရင္ဘက္က ေတာ္ေတာ္ၾကီးတာပဲ.. ကံေကာင္းတာက ခင္ဗ်ားမွာ ဦးေႏွာက္ပါလာတာမို႔ပဲ.. ႏုိ႔မဟုတ္ရင္ ခင္ဗ်ားက အလွၾကည့္ဖုိ႔ သက္သက္ပဲ..”
“ ဘာ..”
သူမထက္ အသက္ငယ္ေသာ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္က ဒီလို အရွက္ကင္းမဲ့ေသာ စကားအား ေျပာခံထိရ၍ ရေဖးမွာ ေခါင္း တခါခါ ျဖင့္ ရယ္ရမလိုလို ငိုရမလုိလို ျဖစ္သြားခဲ့သည္။ ယခုလုိ စရုိက္ႏွစ္ခြမ်ိဳးနဲ႔ ေရွာင္ယြင္ကုိ ရုိးသားေသာလူငယ္ေလးတစ္ေယာက္အျဖစ္ ျမင္ၾကည့္ရန္ ခက္လွေပသည္။ လူကို မအီမလည္ ခံစားေစရႏိုင္သည္။
“ ငါတုိ႔ သေဘာတူညီခ်က္ကေရာ..? ”
ရေဖးက စုိးရိမ္စိတ္ကေလးျဖင့္ ေရွာင္ယြင္ကို ၾကည့္ျပီး ေမးလိုက္၏ ဤေမးခြန္းက သူမ အမွန္အကယ္ေမးခ်င္ေသာ ေမးခြန္းျဖစ္သည္။
“ ဘာမွ မေျပာင္းလဲဘူး.. ခင္ဗ်ားက ဂ်ားလီကလန္ကို ေဆးအမယ္ ေရာင္းတာကို ဆက္ျငင္းထား.. အဲဒါဆို ခင္ဗ်ားကို ခ်ီစုစည္းေဆးလံုး ၅ လံုးေပးမယ္.. ”
ေရွာင္ယြင္က ပခံုးအသာတြန္႔ျပီး ေအးေဆးေျပာလိုက္ရာ ရေဖး စိတ္ေအးသြားရသည္။
“ ဟင္ဟင္.. ဒါဆုိလည္း မင္းနဲ႔ အလုပ္ဆက္လုပ္ရမွာေပါ့ကြယ္.. ”
ရေဖးက အျပံဳးလွလွေလးျဖင့္ ေျပာလိုက္ရင္း ႏွစ္လိုဟန္ျဖင့္ သူမ၏ လက္အား ဆန္႔တန္းေပးလိုက္သည္။
ေရွာင္ယြင္က ပ်င္းရိစြာျဖင့္ ေခါင္းကို ညိတ္လိုက္ျပီး သူမ၏ လက္အား ဆြဲယမ္းလိုက္သည္။ သုိ႔ေသာ္ ရေဖးထင္မွတ္ထားသလုိ မျဖစ္လာပဲ ထိ႐ံုေလးမွ်သာ။
ေမွ်ာ္လင့္ထားသလို မျဖစ္လာေသာ ေရွာင္ယြင္၏ အျပဳအမူေၾကာင့္ ရေဖး သိသာစြာျဖင့္ပင္ အသက္ျပင္းခ်လိုက္သည္။
“ မင္းက အသက္ ၁၇ ႏွစ္ပဲ ရွိေသးတယ္ဆုိတာ တကယ္ကို ယံုရခက္ခက္ကြယ္.. မင္းက ငါ့ကို ႏွာတဖ်ားစာ သာေနတယ္ ဆုိတာကိုပဲ သေဘာေပါက္လိုက္တယ္.. ”
ရေဖးေျပာတာကို လ်စ္လ်ဴရႈလိုက္ျပီး ေရွာင္ယြင္ လက္ကို ေဝွ႔ယမ္း လိုက္ျပီး မတ္တတ္ရပ္လိုက္ကာ စတင္ထြက္ခြာေတာ့သည္။ စတင္ လွမ္းထြက္သြားေနရင္း
“ ေနာက္တစ္ခါဆံုရင္ အရင္အတိုင္းပဲ ျပဳမူေျပာဆိုေပးပါ.. ႏုိ႔မဟုတ္ရင္ တစ္ေယာက္ေယာက္က သံသယဝင္သြားလိမ့္မယ္.. ”
ေခါင္းကို အသာအယာ ညိတ္လိုက္ကာ ရေဖး တိုးလ်စြာ ေျပာလိုက္ သည္။
“ မင္းမွာ အခ်ိန္ရခဲ့ရင္လည္း ဆရာ ေမွာ္ေဆးပညာရွင္ကို ပထမတန္းေလလံအိမ္ကို ဖိတ္ေခၚလာခဲ့ေလ.. ငါတုိ႔ သူ႔ကို အျမဲ ၾကိဳဆိုေနမွာပါ.. ”
ေရွာင္ယြင္ ေျခလွမ္းအား ေႏွးလိုက္သည္။ သူ႔ႏွာေခါင္းအား ပြတ္သပ္လိုက္ရင္း မေရမရာျဖင့္ ျပန္ေျဖလုိက္သည္။
“ အခ်ိန္ရရင္ အဲ့ကိစၥကို ဆက္ေျပာက်တာေပါ့.. ”
အေနာက္လွည့္ျပီး လက္ကို တစ္ခါ ေဝွ႔ယမ္းျပလိုက္ျပီးေနာက္ တစ္ခါတည္းလွည့္ထြက္သြားေတာ့သည္။
တျဖည္းျဖည္း ထြက္ခြာသြားကာ ေပ်ာက္ကြယ္သြားေသာ လူငယ္၏ ပံုရိပ္အား ရပ္ၾကည့္ေနလိုက္ရင္း ရေဖးက ေခါင္းကို တြင္တြင္ ယမ္း ေနမိသည္။ အသံတုိးတိုးျဖင့္လည္း ေရရြတ္ေနမိသည္။
“ ဘယ္လို မေကာင္းဆုိးဝါးေလးလဲ.. အင္း.. နာလန္ကလန္က မိန္းကေလးက သူနဲ႔ေစ့စပ္ထားတာကို ဘာလို႔ ဖ်က္သိမ္းခ်င္ရ တာကိုလည္း နားမလည္ႏိုင္ဘူး.. ေသခ်ာတာက ေနာင္တစ္ခ်ိန္ က်ရင္ နာလန္စုေတာ့ ေနာင္တရျပီး ေသြးအန္ေလာက္တယ္.. ”
No comments:
Post a Comment