အပိုင္း ( ၁၄၆ ) - ဝံပုေလြေခါင္းအဖြဲ႔ကို ျဖိဳခြဲျခင္း
ေကာင္းကင္ဘံုသုိ႔ စစ္ျပိဳင္ျခင္း
+++++++++++++++++
သိမ္းငွက္ၾကီး၏ ေက်ာျပင္ထက္တြင္ ရပ္ေနေသာ ေရွာင္ယြင္သည္ တျဖည္းျဖည္းေသးငယ္သြားေသာ ျမိဳ႕ေလးကို အေပၚစီးကေန ၾကည့္ေနသည္။ ျပီးလွ်င္ အျပာေရာင္သိမ္းငွက္ၾကီးကို လွည့္ကာ ေငးၾကည့္ေနရင္း မနာလိုစိတ္ေလးပါ ေပၚလာမိသည္။ ဒီလို ပ်ံသန္းပုိ႔ေဆာင္ေပးႏိုင္သည့္ အရာမ်ိဳးက လူတိုင္း ငမ္းငမ္းတက္လိုခ်င္ေနသည့္အရာမဟုတ္လား။
(နတ္သမီးသမားေတာ္မေလးနာမည္အစား ေရွာင္ယိရွန္ဟု ေျပာင္းလဲသံုးစြဲပါမည္ ) ေရွာင္ယိရွန္မွာ သိမ္းငွက္ၾကီး၏ အေမႊးအေတာင္ကို ပြတ္သပ္ေနရင္း ေရွာင္ယြင္၏ အမူအရာကို လွမ္းအကဲခတ္ၾကည့္ေနပါသည္။ ထို႔ေနာက္ သူမသည္ မရယ္ဘဲ မေနႏိုင္ျဖစ္ကာ
“ ဘာလဲ.. ငါ့ရဲ႕ ေရွာင္လန္ေလးကို သေဘာက်ေနျပီးလား.. ဒါေပမဲ့ ငါကလည္း ေပးမွာမဟုတ္ပါဘူး.. သူနဲ႔ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ မိတ္ေဆြျဖစ္လာခဲ့ၾကတာေလ ”
ေရွာင္ယြင္သည္ ေခါင္းကို ခါယမ္းျပီး အျပံဳးမ်က္ႏွာျဖင့္
“ ငါက မနာလိုျဖစ္ေကာင္း ျဖစ္လိမ့္မယ္.. ဒါေပမဲ့ သူမ်ားရဲ႕ အျမတ္တႏိုးပစၥည္းကို အလစ္မသုတ္ပါဘူးကြာ. တကယ္လုိ႔ မင္း ေပးမယ္ဆိုရင္ေတာင္ ငါ ယူမွာ မဟုတ္ဘူး ”
ဒုိခ်ီကုန္းေျမေဒသၾကီးမွာ ကိုယ္ပိုင္သားရဲတစ္ေကာင္ ပိုင္ဆိုင္ရျခင္းက ပိုင္ရွင္ျဖစ္သူ၏ တိုက္ခိုက္မႈတြင္ပါ အကူအညီျဖစ္ေစသည္ကို ေရွာင္ယြင္ ေကာင္းေကာင္းသိသည္။ ထုိ႔ျပင္ ေမွာ္သားရဲေကာင္တစ္ေကာင္ႏွင့္ မိတ္ဖြဲ႔ရင္းႏွီးေအာင္ လုပ္ရသည္မွာလည္း အထူးတလည္ ေပါင္းစည္းဖြဲ႔ေႏွာင္သည့္ အရာမ်ိဳး မရွိပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ပဲ လူတခ်ဳိ႕ကပဲ ကံေကာင္းစြာနဲ႔ သူတို႔ရဲ႕ ခင္မင္မႈႏွင့္ သစၥာရွိမႈကို ပိုင္ဆိုင္ႏိုင္ခဲ့ၾကတာပါ။
အခု ေရွာင္ယိရွန္မွာ လြန္ခဲ့သည့္ တစ္ႏွစ္တုန္းက အဆင့္၁ ေမွာ္သားရဲေကာင္ျဖစ္တဲ့ သိမ္းငွက္ျပာကို အသက္ကယ္ခဲ့ျပီးေနာက္ပိုင္းမွာ သိမ္းငွက္ရဲ႕ သစၥာရွိမႈကို သူမ ရရွိသြားျခင္း ျဖစ္သည္။ တကယ္၍ သူမက သိမ္းငွက္ကို ေရွာင္ယြင္ဆီ ေပးလိုက္မည္ဆိုလည္း သိမ္းငွက္က ခ်က္ခ်င္း အေတာင္ပံျဖန္႔ျပီးေတာ့ ေတာင္တန္းေတြဆီကို ပ်ံေျပးသြားမွာပါ။
ေရွာင္ယိရွန္က သိမ္းငွက္ရဲ႕ အေမႊးေတာင္ကို ညင္ညင္သာသာနဲ႔ ပြတ္သပ္ေပးရင္း တိုးလ်တဲ့အသံနဲ႔
“ ေမွာ္သားရဲေကာင္ဆိုတာ ရိုင္းစိုင္းတာက မွန္ေပမဲ့ သူတို႔ရဲ႕ သစၥာရွိတာကို ရတဲ့ေနာက္ပိုင္းမွာ သူတို႔က ဘယ္ေတာ့မွ သစၥာမေဖာက္တတ္ဘူး.. အဲလိုေနရာမွာ သူတို႔က လူေတြထက္ သာတယ္.. ”
သူမရဲ႕ ခံစားခ်က္ကို ေရွာင္ယြင္ နားလည္မိ၍ သူ ေခါင္းကို ခါယမ္းလိုက္မိသည္။ ထုိ႔ေနာက္ တရိပ္ရိပ္ျဖတ္သန္းသြားတဲ့ ေျမျပင္ကို ငံု႔ၾကည့္ရင္း သူမကို ေမးလိုက္သည္။
“ ဒါနဲ႔ ဝံပုေလြေခါင္းေၾကးစားအဖြဲ႔ရဲ႕ ႒ာနခ်ဳပ္က ဘယ္ေနရာမွာ ရွိေနတာလဲ… ”
“ ကြ်င္းရွိျမိဳ႕ရဲ႕ ေတာင္ဘက္အစြန္ဆံုးမွာ ဝံပုေလြေခါင္းေၾကးစားအဖြဲ႔ရဲ႕ ႒ာနခ်ုပ္ ရွိတယ္.. အဲဒီဘက္က နယ္ေျမကို သူတို႔ပဲ လက္ဝါးၾကီးအုပ္ထားတယ္ေလ.. ”
သူမက ေျပာေနရင္း လက္ညိဳးညြန္ျပီးေတာ့ သိမ္းငွက္ျပာကို ပ်ံသြားခုိင္းလိုက္သည္။
“ ကြ်င္းရွိျမိဳ႕မွာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ေနလာခဲ့တယ္ဆိုေတာ့ ဝံပုေလြေခါင္းေၾကးစားအဖြဲ႔ရဲ႕ လူဦးေရနဲ႔ စုစုေပါင္းအင္အားကို ေကာင္းေကာင္းသိမွာေပါ့.. ဟုတ္ရဲ႕လား.. ”
ေရွာင္ယြင္က အေလးအနက္ျဖင့္ သူမကို ေမးျမန္းစံုစမ္းလိုက္သည္။
“ အင္း.. ဝံပုေလြေခါင္းေၾကးစားအဖြဲ႔က ကြ်င္းရွိျမိဳ႕မွာ စတည္ေထာင္လာခဲ့တာ ဆယ္ႏွစ္ေက်ာ္ေနျပီး.. သူတုိ႔မွာ အဖြဲ႔ဝင္ဦးေရက ခုႏွစ္ဆယ္ ရွစ္ဆယ္ေလာက္ ရွိမယ္.. အမ်ားစုကေတာ့ ဒုိက်ဲအဆင့္ ၾကယ္ ၂ လံုးကေန ၅ လံုးအတြင္း ရွိၾကတယ္.. ျပီးေတာ့ သူတုိ႔မွာ ေခါင္းေဆာင္သံုးေယာက္ရွိတယ္.. ဒါေပမဲ့ ဟီမန္ကေတာ့ နင့္လက္ခ်က္နဲ႔ ေသသြားျပီးေလ.. အခုဆို မုရွီနဲ႔ ဂန္မူပဲ က်န္ေတာ့တယ္.. ”
“ ဟမ္… ဂန္မူ.. ဟုတ္လား.. ငါ လမ္းမွာ ဆံုလာခဲ့ေသးတယ္.. တစ္ခါတည္း ရွင္းပစ္လာခဲ့တာပဲ.. ”
ထိုနာမည္ကို ၾကားရေတာ့ ေရွာင္ယြင္က ရယ္ရယ္ေမာေမာျဖင့္ လက္ကို ေဝွ႔ယမ္းျပီးေတာ့ ေျပာလိုက္သည္။
ေရွာင္ယိရွန္လည္း ေျပာလက္စစကားရပ္သြားျပီး သူမရဲ႕ ေတာင့္ခဲသြားတဲ့ အၾကည့္က ေရွာင္ယြင္ကို အၾကာၾကီး ေငးၾကည့္ေနေတာ့သည္။ ထုိ႔ေနာက္မွာေတာ့ သူမက ေခါင္းညိတ္ျပီးေတာ့
“ ၾကည့္ရတာ ငါေတာ့ ေနာက္တစ္ခါ လြဲသြားျပီးထင္တယ္.. ဂန္မူက ဒုိက်ဲအဆင့္ ၾကယ္ ၉ လံုးသမားေလ.. သူ႔ကို လြယ္လြယ္ေလး သတ္လိုက္ႏိုင္တယ္ဆုိေတာ့ မင္းရဲ႕ အဆင့္ကလည္း ဒုိက်ဲအဆင့္ ၾကယ္၉ လံုး ျဖစ္လိမ့္မယ္.. မွန္ရဲ႕လား.. ”
“ ဟားဟား.. ” ေရွာင္ယြင္သည္ မွန္လား မွားလားဆိုတာကို မေျပာဘဲႏွင့္ ျပံဳးျပီးေတာ့ ေခါင္းပဲ ညိတ္လိုက္ပါသည္။
“ ဒါဆို ဝံပုေလြေခါင္းေၾကးစားအဖြဲ႔မွာ မင္းကို တိုက္ႏိုင္တဲ့သူက မုရွီတစ္ေယာက္ပဲ ရွိေတာ့တာေပါ့.. က်န္တဲ့လူေတြက မင္းကို မယွဥ္ႏိုင္ပါဘူး.. ”
ေရွာင္ယိရွန္က သူမရဲ႕အေတြးကို ထုတ္ေျပာလိုက္သည္။
“ ဒါေပမဲ့ သူတို႔က လူအင္အားမ်ားတယ္.. ျပီးေတာ့ ငါကလည္း လူမ်ားမ်ားကို တိုက္ခိုက္တဲ့ေနရာမွာ မကြ်မ္းက်င္ေသးဘူးေလ.. ”
ေရွာင္ယြင္ စိတ္ပ်က္စြာနဲ႔ အသက္ျပင္းခ်လိုက္မိသည္။ ရႊင္းအဆင့္ ဒုိသိုင္းပညာႏွစ္ခုကို ပိုင္ပိုင္ႏိုင္ႏိုင္ တတ္ထားေပမဲ့ သူ႔ရဲ႕ ခ်ီက်င့္စဥ္က ဟြာင္းအဆင့္ အဆင့္နိမ့္ ခ်ီက်င့္စဥ္မဟုတ္လား။ ခ်ီက်င့္စဥ္ရဲ႕ အဆင့္အရ ဒုိခ်ီစြမ္းအင္ကို မ်ားမ်ား သန္႔စင္သိုေလွာင္ထားႏိုင္ေပမဲ့ လူအေယာက္တစ္ရာေက်ာ္ေလာက္ကို သတ္ျဖတ္ဖုိ႔က မလံုေလာက္ပါဘူး။ (ခ်ီဆိုတာ အတြင္းအားကို ေျပာတာပါ )
“ ဝံပုေလြေခါင္းေၾကးစားအဖြဲ႔သားေတြကိုေတာ့ ေၾကာက္စရာမလိုပါဘူး ”
ေရွာင္ယိရွန္က ေခါင္းခါယမ္းလိုက္ျပီးေတာ့ ေက်ာက္စိမ္းပုလင္းေလးတစ္လံုးကို ထုတ္လိုက္သည္။ သူမက အဖံုးဖြင့္ျပီးေတာ့ အေရာင္ခုႏွစ္မ်ိဳးပါတဲ့ ေဆးလံုးတစ္လံုးကို ထုတ္လိုက္သည္။ သူမက ေဆးလံုးကို ေရွာင္ယြင္ဆီ ကမ္းေပးလိုက္ကာ
“ အေရာင္ခုႏွစ္ေထြအဆိပ္စာအုပ္ေၾကာင့္ အခု ငါဖန္တီးထားတဲ့ အဆိပ္ေတြက ဒုိက်ဲအဆင့္ ၾကယ္၅လံုးေအာက္သမားေတြကို လြယ္လြယ္ေလးနဲ႔ အားအင္မဲ့သြားေအာင္ လုပ္လို႔ရေနျပီး.. ကံဆိုးရင္ေတာ့ ေသရင္ ေသသြားႏိုင္တယ္.. ”
“ ေနာက္ျပီး.. ငါက ေကာင္းကင္မွာေနျပီး မင္းကို ကူညီေပးမယ္.. သူတို႔က အုပ္စုဖြဲ႔ျပီး တိုက္ခိုက္ေတာ့မယ္ဆိုရင္ ငါက ေဆးအမႈန္႔ေတြကို ၾကဲခ်လိုက္မယ္..ေရာ့.. ဒါက ငါ ေဖာ္စပ္ထားတဲ့ အဆိပ္ျပယ္ေဆး.. ဒါဆိုရင္ ငါ့ရဲ႕အဆိပ္က မင္းအေပၚမွာ အမ်ားၾကီးသက္ေရာက္မႈ ရွိေတာ့မွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူး. ျပီးေတာ့ အဆိပ္ကို ဖိႏွိပ္ဖုိ႔က မင္းအတြက္ ဒုိခ်ီစြမ္းအင္ သံုးရတာကလည္း သက္သာသြားမွာေပ့ါ.. ”
“ ေကာင္းျပီ.. ” ေရွာင္ယြင္ ေခါင္းညိတ္လိုက္ရင္း ေဆးလံုးကို လက္ခံယူလိုက္သည္။
လက္ထဲ ေရာက္ရွိလာတဲ့ ေဆးလံုးကို စိတ္ဝင္တစားနဲ႔ လွည့္ၾကည့္လိုက္သည္။ သူ႔ရဲ႕ အဆင့္၁ ေမွာ္ေဆးပညာအျမင္ျဖင့္ ေလ့လာၾကည့္လိုက္သည့္အခါ သူမေပးသည့္ ေဆးလံုးသည္ တကယ့္ေဆးလံုးကဲ့သုိ႔ လံုးဝန္းေနျခင္း မရွိေနသည္ကို ျမင္လိုက္ရသည္။ ဒါဟာ ေရွာင္ယိရွန္က ရိုးရိုးမီးနဲ႔ပဲ ေဆးပင္ေတြကို ေရာစပ္ျပီးေတာ့ ေဆးလံုးသ႑ာန္ျဖစ္ေအာင္ အတင္းလုပ္ယူထားသည္ဆိုတာ ထင္ရွားေနသည္။
ေရွာင္ယြင္က ေဆးလံုးကို မ်ိဳခ်လိုက္သည္။ ရြဲ႕ေလာ္ကဲ့သုိ႔ ေမွာ္ေဆးပညာရွင္ၾကီးတစ္ပါး ရွိေနမွေတာ့ ေဆးထဲမွာ လွ်ိဳ႕ဝွက္ထည့္ထားႏိုင္သည့္ အဆိပ္ဆိုတာမ်ိဳးကို ေရွာင္ယြင္ မေၾကာက္ရြံ႕ခဲ့ေနပါဘူး။
ေဆးလံုးကို မ်ိဳခ်လိုက္ျပီးေနာက္ ေရွာင္ယြင္က ျပံဳးလိုက္ရင္း
“ ကဲ.. မုရွီရဲ႕ ခြန္အားအေၾကာင္းကို ေဆြးေႏြးၾကည့္ရေအာင္.. သူ သံုးေနတဲ့ ဒုိသုိင္းပညာေရာ ခ်ီက်င့္စဥ္အေၾကာင္းကိုပါ ေျပာျပႏိုင္ရင္ အေကာင္းဆံုးပဲေပါ့.. ”
သူမေပးလိုက္သည့္ ေဆးလံုးကို ေရွာင္ယြင္က ေနာက္တြန္႔ျခင္းမရွိဘဲ ေသာက္လိုက္သည္ကို ၾကည့္ရင္း သူမ၏ မ်က္ႏွာကအျပံဳးတို႔သည္ ပို၍ ညင္သာလာခဲ့၏။ ေရွာင္ယြင္က သူမ၏ အဆိပ္ပညာကို သိခဲ့ေနလ်က္သားႏွင့္ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ေသာက္ခဲ့သည္မဟုတ္လား။ သူမအေပၚ ယံုၾကည္မႈကို ေရွာင္ယြင္ ျပသလိုက္ေခ်၏
သုိ႔ေပမဲ့ သူမ မသိတာက ေရွာင္ယြင္သည္ သူမ၏ ေဆးလံုးကို ေသာက္ရဲခဲ့သည္က သူ႔မွာ ယံုၾကည္စိတ္ခ်ထားစရာ အာမခံ ရွိေနေသာေၾကာင့္
ျဖစ္သည္။
“ မူရွိရဲ႕ ခြန္အားအဆင့္က ဒုိရွီးအဆင့္ ၾကယ္ ၂လံုးေလာက္ပဲ….သူ ေလ့က်င့္ထားတဲ့ ခ်ီက်င့္စဥ္က ေလဓာတ္က်င့္စဥ္ပဲ.. ေလကုိဆန္တက္သတ္ျဖတ္ျခင္း ဆိုတဲ့ ေလဓာတ္ခ်ီက်င့္စဥ္ေပါ့.. ဟြာင္းအဆင့္ အဆင့္ျမင့္ခ်ီက်င့္စဥ္တစ္ခုပဲ..
ေရွာင္ယိရွန္မွာ မူရွိ၏ခြန္အားအဆင့္ကို ေျပာျပေနရင္း ေလတိုးေဝွ႔၍ ပံုပ်က္သြားသည့္ သူမ၏ နဖူးဆံစကို ျပန္လည္ ဖိသပ္လိုက္သည္။
“ အဆင့္ျမင့္ ဟြာင္းအဆင့္ပဲလား.. ေအာ္.. ”
ေရွာင္ယြင္လည္း စိတ္သက္သာရာ ရသြားသည္။ သူက်င့္ေနသည့္ မီးေတာက္မႏၲရာ က်င့္စဥ္က အဆင့္နိမ့္ ဟြာင္းအဆင့္ ခ်ီက်င့္စဥ္ျဖစ္ေနေပမဲ့ အလယ္လတ္အတန္း ဟြာင္းအဆင့္ ခ်ီက်င့္စဥ္ႏွင့္ သိပ္မကြာလွေခ်။ တဖန္ သူတတ္ေျမာက္ထားသည့္ ရႊင္းအဆင့္ ဒုိသုိ္င္းပညာအရပ္ရပ္ကိုပါ ထည့္တြက္လိုက္ရင္ျဖင့္ သူတုိ႔ႏွစ္ေယာက္ၾကားထဲက ကြာဟမႈမွာ အရမ္းၾကီး မဟေတာ့မွာကို ေရွာင္ယြင္ ယံုၾကည္ခ်က္ ရွိသည္။
“ ခ်ီက်င့္စဥ္အျပင္ ေနာက္ထပ္ သူ တတ္ေျမာက္ထားတဲ့ ဒုိသုိင္းပညာက သံုးခုရွိေသးတယ္.. ပထမတစ္ခုက တိုက္ခိုက္ျခင္းဒုိသုိင္းပညာရပ္.. ေနာက္တစ္ခုက ခုခံကာကြယ္ျခင္းဒုိသိုင္းပညာရပ္.. ေနာက္ဆံုးတစ္ခုက ကိုယ္ေဖ်ာ့ဒုိသုိင္းပညာရပ္ပဲ.. ”
ေရွာင္ယိရွန္က ဆက္လက္ေျပာျပန္သည္။
“ အဲဒီ ဒုိသုိင္းပညာရပ္အားလံုးက အျမင့္တန္း ဟြာင္းအဆင့္ေတြၾကီးပဲ.. ”
“ ကဲ ဘယ္လိုသေဘာရလဲ.. သူ႔ကို အႏိုင္ရဖုိ႔ ရွင့္မွာ ယံုၾကည္ခ်က္ ရွိရဲ႕လား.. ”
သူမက လွည္ပင္းကုိ ေစာင္းငဲ့ကာ သူ႔ကို ေမးလိုက္ရင္း ရယ္ေမာလိုက္ေခ်၏။
“ ေစာင့္ၾကည့္လိုက္ပါဦး.. ”
သိမ္းငွက္ၾကီးေက်ာထက္တြင္ ရပ္ေနေသာ ေရွာင္ယြင္ဟာ ေအာက္က ျမိဳ႕ငယ္ေလးကိုသာ ေငးၾကည့္ရင္း ျပံဳးလိုက္မိေခ်သည္။ ေရွာင္ယိရွန္ေပးသည့္ အခ်က္အလက္အရ မုရွီကို အႏိုင္ရဖုိ႔က သိပ္မခက္ေခ်။
--------------
“ ဘာ ေရွာင္ယြင္လက္ခ်က္လို႔ မင္းေျပာလိုက္တာလား.. ”
ခန္းမတစ္ခု၏ အလယ္၌ မုရွီ၏ မ်က္လံုးက ရဲရဲနီေနလ်က္ ရွိေနကာ ေၾကာက္ရြံ႕တုန္လႈပ္ေနသည့္ ေၾကးစားစစ္သည္တို႔ကို ၾကည့္ျပီး သူက ေအာ္ဟစ္ေမးလိုက္သည္။ ဂန္မူ၏ အေလာင္းက သူ႔အေရွ႕မွာ ခ်ထားသည္။
“ ဟုတ္.. ဟုတ္ပါတယ္. ေခါင္းေဆာင္.. ေမွာ္သားရဲေကာင္ေတာင္တန္းအတြင္းအထိကို က်ေနာ္တို႔ လိုက္ဖမ္းခဲ့ၾကတဲ့ ေရွာင္ယြင္က အသက္ရွင္လ်က္သားနဲ႔ ျပန္ထြက္လာႏိုင္ခဲ့တယ္.. ”
ေၾကးစားစစ္သည္တစ္ေယာက္က တုန္တုန္လႈပ္လႈပ္ျဖင့္ တံေတြးကို မ်ိဳခ်ကာ ျပန္ေျပာေလသည္။
ထိုစကားကို ၾကားရသည့္အခါ မူရွိ၏ မည္းေမွာင္ေနသည့္ မ်က္ႏွာက ပို၍ပင္ အရုပ္ဆိုးသြားသည္။ သူ႔၏ မ်က္ေပါက္က်ဥ္းက်ဥ္း၌ ေကာက္က်စ္ေသာ ေအးစက္စက္ အရိပ္အေငြ႔မ်ား အဆက္မျပတ္ လူးလာျဖတ္သန္းသြားေလသည္။ သူသည္ ခန္းမအတြင္း လူးလာေခါက္တံု႔ လမ္းေလွ်ာက္ေနရင္း ေအးစက္စြာျဖင့္ ေမးျမန္းလိုက္ျပန္သည္။
“ ဂန္မူကို သတ္တဲ့အခ်ိန္မွာ သူတစ္ေယာက္တည္းပဲ သတ္လိုက္တာလား.. ”
“ ဟုတ္ကဲ့.. ပထမမွာ ေရွာင္ယြင္က အလစ္ငိုက္ဖမ္းျပီး တိုက္ခိုက္လုိက္ေပမဲ့ ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္တိုက္ပြဲ ျဖစ္လာခဲ့တယ္..ဒါေပမဲ့ ဒုတိယေခါင္းေဆာင္က ခပ္ျမန္ျမန္ပဲ ရႈံးနိမ့္သြားရတယ္.. က်ေနာ့္အထင္မွာေတာ့ ေရွာင္ယြင္ရဲ႕ ခြန္အားက ဒုိက်ဲအဆင့္ ၾကယ္ ၉ လံုး ျဖစ္ေနပါလိမ့္မယ္.. ”
“ ဘယ္လုိလုပ္ျဖစ္ႏိုင္မွာလဲ… ႏွစ္လေက်ာ္ေက်ာ္ေလးပဲ ရွိေသးတယ္.. ဘယ္လုိလုပ္ျပီး ဒုိက်ဲအဆင့္ ၾကယ္ ၉ လံုး အထိ အဆင့္တက္သြားႏိုင္ရတာလဲ.. ”
ေၾကးစားစစ္သည္၏ အေျဖကို ၾကားလိုက္ရသည့္အခါမွာေတာ့ မုရွီမွာ ထခုန္မိမတတ္ ျဖစ္သြားရသည္။ မုရွီကိုယ္တိုင္က ၾကယ္ ၆ လံုးကေန ၾကယ္ ၇လံုး ေရာက္ဖုိ႔က ေျခာက္လေလာက္ အခ်ိန္ယူခဲ့ရသည္မဟုတ္လား။ အခုေတာ့ ေရွာင္ယြင္က ၾကယ္ ၉ လံုးေတာင္ ျဖစ္သြားျပီးလား..။ ဒီလို ရိုက္ခ်က္က မာနၾကီးသည့္ မုရွီပင္ ေတာင့္ခံႏိုင္ဖို႔က မလြယ္လွေခ်။
“ တျခားလူအတြက္ေတာ့ မျဖစ္ႏိုင္တဲ့အရာပဲ ဒါေပမဲ့ အဲ့ဒီေကာင္အတြက္္ေတာ့ ျဖစ္ႏိုင္တဲ့အရာပဲ.. ” အသက္ျပင္းတစ္ခ်က္ ရႈိက္ရင္း မုရွီက ေအးစက္စက္ ေျပာလုိက္သည္။
“ ဒုိက်ဲအဆင့္ ၾကယ္ ၉လံုးျဖစ္ေတာ့ေရာ ဘာအေရးလဲ.. ဒုိရွီးတစ္ေယာက္ရဲ႕အေရွ႕မွာ ဒုိက်ဲဆိုတာ ပါးမႊားပဲ.. ”
“အခု ငါအမိန္႔ေပးမယ္.. ေရွာင္ယြင္ကို ေျမလွန္ျပီး ရွာၾက.. ဒီတစ္ေခါက္ေတာ့ လံုးဝ မလြတ္ေစရေတာ့ဘူး ”
မုရွီက စားပြဲခံုကို လက္ဝါးျဖင့္ ရိုက္ခ်လုိက္ကာ ၾကံဳးဝါးသည့္ အသံျဖင့္ ေျပာလိုက္သည္။
“ သူ႔လက္ထဲကေန ရတနာပစၥည္းေတြကို မရႏိုင္ခဲ့တာကို ငါ ခံရခက္ခဲ့တယ္.. ဒါေၾကာင့္ပဲ သူ႔ကို ေမွာ္သားရဲေကာင္ေတာင္တန္းအတြင္းအထိ လိုက္လံဖမ္းခဲ့ၾကတာပဲ.. ဒါေပမဲ့ သူ ျပန္ထြက္လာလိမ့္မယ္လုိ႔ ငါ မထင္ထားခဲ့ဘူး.. အခုတစ္ေခါက္ ထြက္လာခဲ့ျပီးဆိုေတာ့ ဒီမွာပဲ တစ္သက္လံုး ေနေစရမယ္.. ”
မုရွီက မ်က္လံုးကို က်ဥ္းေျမာင္းထားရင္း ဆိုလိုက္ေခ်သည္။ ထုိအခိုက္ ေခ်ာက္ကမ္းပါးနံေဘးမွာ ေရွာင္ယြင္ ျပသခဲ့ဖူးသည့္ ဒုိသုိင္းပညာရပ္ကို သူ ႐ုတ္တရက္ ျပန္လည္ အမွတ္ရလိုက္မိ၍ အနည္းငယ္ ရင္တုန္သြားခဲ့သည္။ သုိ႔ေသာ္ ခပ္ျမန္ျမန္ျဖင့္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ႏွစ္သိမ့္လိုက္သာ အသံတိုးတုိးျဖင့္
“ ေကာင္းျပီးေလ.. သူ႔မွာ အဆင့္ျမင့္ ဒုိသိုင္းပညာရပ္ရွိေနေပမဲ့ သူ႔ရဲ႕ တကယ့္အစစ္အမွန္ခြန္အားက အားနည္းေသးတာပဲ.. ျပီးေတာ့ ငါ့မွာလည္း အဆင့္ျမင့္ ဒုိသုိင္းပညာရပ္ မရွိေလာက္ဘူးလို႔ မင္း ထင္ေနမွာေပါ့.. .. ”
မုရွီက ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျပန္လည္ႏွစ္သိမ့္ေနရင္း အခ်ိန္တြင္ ေၾကးစားစစ္သည္တစ္ေယာက္က အေမာတေကာျဖင့္ တံခါးကို ျဖတ္သန္းဝင္ေရာက္လာကာ အေရးတၾကီးေလသံျဖင့္ ေျပာလုိက္သည္။
“ ေခါင္းေဆာင္.. ေခါင္းေဆာင္.. ေရွာင္ယြင္က အခု အေရွ႕တံခါးကေန ဝင္လာေနျပီး.. ”
“ ဘာ!! ” ခန္းမတစ္ခုလံုး အုတ္ေအာ္ေသာင္းတင္း ျဖစ္သြားၾကသည္။
မုရွီလည္း အလားတူပင္ အံ့ၾသသြားသည္။ ခ်က္ခ်င္းပဲ မတ္တတ္ရပ္ကာ အေရွ႕သုိ႔ လွမ္းေလွ်ာက္ျပီး ေၾကးစားစစ္သည္ကို ဆြဲထူလိုက္ကာ ခပ္ျမန္ျမန္ေမးလိုက္သည္။
“ သူက လူအင္အား ဘယ္ႏွစ္ေယာက္ ေခၚလာခဲ့သလဲ.. ”
“ သူ တစ္ေယာက္တည္းပဲ.. ” ေၾကးစားစစ္သည္ကလည္း ထူးဆန္းေသာ အမူအရာျဖင့္ ျပန္ေျဖလိုက္သည္။
“ တစ္ေယာက္တည္းပဲ.. ဟုတ္လား.. ” နားၾကားမွားသြားသလားဟု ေတြးမိကာ မုရွီ၏ မ်က္ႏွာက တြန္႔ရႈံ႕သြားသည္။
ခ်က္ခ်င္းပင္ အံ့အားသင့္သည့္ ေလသံျဖင့္ “ မင္းေျပာတာက ငါတို႔႒ာနခ်ဳပ္ကို သူတစ္ေယာက္တည္းပဲ လာတာေပါ့.. ”
ေၾကးစားစစ္သည္က ခပ္သြက္သြက္ ေခါင္းညိတ္လိုက္သည္။
“ ဒီေခြးေကာင္ေတာ့.. ေက်ာက္တံုးကို သူ႔ေခါင္းေလာက္နဲ႔ ရိုက္ႏွက္ခ်င္တယ္ေပါ့ေလ.. သူ႔တစ္ေယာက္တည္းနဲ႔ပဲ ငါတုိ႔ရဲ႕ ဝံပုေလြေခါင္းေၾကးစားအဖြဲ႔ကို ရွင္းပစ္လို႔ ရမယ္လို႔ တကယ္ပဲ ထင္ေနတာလားကြ.. ”
မုရွီ၏ ႏႈတ္ခမ္းေထာင့္က တြန္႔ခနဲ ျဖစ္သြားကာ ေအးစက္စက္ ရယ္ေမာလိုက္ေခ်သည္။ တင္းမာေနသည့္ မ်က္ႏွာထားျဖင့္ ခန္းမကေန ေျခလွမ္းက်ဲက်ဲျဖင့္ ထြက္ခြာသြားကာ ေအးစက္စြာ ၾကိမ္းေမာင္းလိုက္ေလသည္။
“ မင္းက ဒီလုိ ေရာက္ေနေတာ့လည္ ငါတုိ႔ကလည္း မင္းကို လုိက္ရွာစရာ မလိုေတာ့ဘူးေပါ့.. မုလီ .. သြား လူေတြကို ေခၚျပီး တံခါးမၾကီးကို သြားပိတ္ထားလိုက္စမ္း.. ငါတုိ႔႒ာနခ်ဳပ္က ဝင္ခ်င္သလိုဝင္ ထြက္ခ်င္သလိုထြက္လုိ႔ ရတဲ့ ေနရာမဟုတ္ဘူးဆိုတာ သူ႔ကို သိေအာင္ ျပရမယ္.. ”
“ ဟုတ္ကဲ့.. ” မုလီကို ေခါင္းကို အားပါတရ ညိတ္လိုက္သည္။ သူ႔မ်က္ႏွာထက္တြင္ ေကာက္က်စ္ေသာ အျပံဳးတစ္ခု တြဲခိုလာျပီးလွ်င္ ခပ္ျမန္ျမန္ပဲ အေနာက္လွည့္ျပီး အမိန္႔အတိုင္း သြားေဆာင္ရြက္ေလသည္။
“ သြားစုိ႔.. ေခြးသေကာင့္သားက ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ဂ်ိဳၾကြေနသလဲဆိုတာ သြားၾကည့္ရေအာင္.. ဟားဟား.. ” မုရွီက လက္ကို ေဝွ႔ယမ္းကာ က်ယ္ေလာင္စြာ ရယ္ေမာရင္း ခန္းမထဲကေန လူအားလံုးကို ဦးေဆာင္ကာ အေရွ႕ကေန ထြက္လာခဲ့ျပီး မ်က္ႏွာစာဘက္ဆီသုိ႔ ခပ္သြက္သြက္ ေလွ်ာက္သြားၾကသည္။ သူ႔အေနာက္ကေန လူအုပ္ၾကီးလည္း ထပ္ၾကပ္မခြာ လိုက္ပါလာခဲ့ၾကသည္။
လူအုပ္ၾကီးက ခန္းမအေရွ႕ကေန ျဖတ္၍ မ်က္ႏွာစာဘက္သုိ႔ ေရာက္သြားသည့္အခါတြင္ အနက္ေရာင္ဝတ္စံုႏွင့္ လူငယ္တစ္ဦးက ျပံဳးလ်က္ ရပ္ေစာင့္ေနသည္ကို ေတြ႔လိုက္ၾကသည္။ သူ႔ပတ္လည္မွာတြင္ေတာ့ ေၾကးစားစစ္သည္အဖြဲ႔သား ဆယ္ေလာက္ေက်ာ္တို႔က ဒဏ္ရာဒဏ္ခ်က္တို႔ျဖင့္ ေျမၾကီးေပၚတြင္ လူးလိမ့္ရွိေနၾကသည္။ တံခါးမၾကီးသည္လည္း အပိုင္းပိုင္းအစစ က်ိဳးပဲ့ေနသည္။
“ မုရွီ.. အဖြဲ႔ေခါင္းေဆာင္ၾကီး.. ဟဟ.. မေတြ႕ရတာ ၾကာသြားျပီးေနာ္.. ”
တင္းမာေအးစက္သည့္ မ်က္ႏွာထားျဖင့္ ေရာက္ရွိလာေသာ မုရွီကို သတိထားမိသည့္အခါ လူငယ္ေလးက ေခါင္းကုိ ျဖည္းျဖည္းခ်င္း ေမာ့၍ ျပံဳးလိုက္ေခ်သည္။
“ ေအး.. ဒီေန႔ မင္း ဒီမွာပဲ အျမဲေနေပေတာ့.. ”
မုရွီသည္ အသက္ျပင္းတစ္ခ်က္ရႈိက္ရင္း ျမင္မေကာင္းစြာ ျဖစ္ေနသည့္ မ်က္ႏွာစာအေနအထားကို ၾကည့္လိုက္သည္။ သူ႔မ်က္ႏွာက အမူအရာသည္လည္း ခ်က္ခ်င္ပင္ ျပိဳင္ဘက္ကင္း ေကာက္က်စ္စဥ္းလဲသည့္ အမူအရာသုိ႔ ေျပာင္းလဲသြားေလသည္။
ေသျခင္းတရား၏ ေၾကညာခ်က္ကို ၾကားလိုက္ရသည့္အခါ လူငယ္ေလး၏ ႏႈတ္ခမ္းေထာင့္ ခပ္ေထ့ေထ့အသြင္ ေကာ့တက္သြားသည္။
++++++++++++++++++++++++++++++++++
No comments:
Post a Comment