အပိုင္း ၁၀၅
ေကာင္းကင္ဘံုသုိ႔ စစ္ျပိဳင္ျခင္း
Battle Through The Heavens
ေရွာင္ယြင္သည္ ေလလံအိမ္မွ လမ္းေလွ်ာက္ထြက္လာ ျပီးေနာက္ လမ္းမထက္က လူစည္ကားကားရာ လမ္းဆံု လမ္းခြ တြင္ ရပ္လိုက္သည္။ ဆယ္ႏွစ္ေက်ာ္ ေနထိုင္လာ ခဲ့ေသာ ျမိဳ႕ကို ေဝ့ဝဲၾကည့္လိုက္ျပီး အထီးက်န္စြာ အသက္ျပင္းခ်လိုက္သည္။ လက္သီးကို က်စ္က်စ္ဆုပ္ ျပီး စိတ္အားတင္းလိုက္ကာ သူ႔ကိုယ္သူ တိုးတိတ္စြာ ေျပာလိုက္သည္။
"အျပင္ေလာကၾကီးက ေသခ်ာေပါက္ ပိုျပီး စိတ္လႈပ္ရွား ဖုိ႔ ေကာင္းမွာပဲ.."
ေရွာင္ယြင္သည္ ျပံဳးလိုက္ျပီး စိတ္ထဲက ေနာက္ဆံုး စိတ္ဓာတ္က်ေနျခင္းအား ေမာင္းထုတ္လိုက္သည္။ အေရွ႕ကို တစ္လွမ္းျပီးတစ္လွမ္း ေလွ်ာက္လိုက္ျပီး လူအုပ္ၾကားထဲ တိုးဝင္ေပ်ာက္ကြယ္သြားေတာ့သည္။
လိုအပ္သည့္ ပစၥည္းမ်ား ျပင္ဆင္ထားျပီးေနာက္တြင္ ေရွာင္ယြင္သည္ အနားယူဖုိ႔သာ ေတြ႔လိုက္ျပီး က်န္သည့္ လက္က်န္ႏွစ္ရက္အတြင္း ျငိမ္းခ်မ္းတိုးတိတ္စြာ ကုန္ဆံုး လိုက္ဖုိ႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္သည္။ ေရွာင္ယြင္၏ စိတ္ခံစား ခ်က္ကို သိ၍ ရြဲ႕ေလာ္သည္လည္း အေႏွာင့္အယွက္ မေပးေတာ့ဘဲ ေရွာင္ယြင္ဆႏၵအတုိင္း လိုက္ေလ်ာေပး ေလသည္။
ထုိရက္ပိုင္းအတြင္း ျငိမ္သက္ေနေသာ ေရွာင္ယြင္ထံမွ တစ္စံုတစ္ခုကို ရွင္းအားလည္း ခံစားေနရသည့္ျဖစ္ရာ ထုိရက္ပိုင္းအတြင္း သူမသည္ အခ်ိန္အားလပ္ေသာ္ လည္း ေရွာင္ယြင္ကို ဒီအတိုင္းပင္ လႊတ္ထားေပးလိုက္ ၏။ သူမ၏ ရႊင္ရႊင္ပ်ပ်ရွိတတ္ေသာ မ်က္ဝန္းတြင္ ယခု အခါ ခြင့္မျပဳလိုျခင္းႏွင့္ တမ္းတလြမ္းဆြတ္ျခင္းတို႔သာ ျပည့္ႏွက္လို႔ေနသည္။
ထုိကဲ့သုိ႔ ခံစားရေနျခင္းအား ၾကံဳရသည့္အခါ ေရွာင္ယြင္ မွ ကိုယ့္ကုိယ္ကို အားမလိုအားမရသာ ျဖစ္ေနမိေတာ့ သည္။ ရွင္းအာႏွင့္ဆံုေတြ႔သည့္အခါတိုင္း သူမ စိတ္ သက္သာရာရအာင္ အားေပးျခင္းတစ္ခုသာ တတ္ႏိုင္ ခဲ့သည္။
ေရွာင္ယြင္သည္ ကလန္အိမ္ဝင္းထဲက လမ္းၾကားတစ္ခု တြင္ လမ္းေလွ်ာက္ေနရင္း ပ်င္းရိစြာျဖင့္ အေၾကာဆန္႔ လိုက္သည္။ ဒီေန႔တြင္ သူ ထြက္ခြာရေတာ့မည္။ ထုိ အေၾကာင္းကိုလည္း သူ႔အေဖအား ေျပာျပထားျပီးျပီ ျဖစ္ သည္။
ေရွာင္က်န္းမွာ ေရွာင္ယြင္ ခရီးထြက္မည့္ သတင္းကို ၾကားလိုက္ရသည့္အခါ အင္မတန္ကို စုိးရိမ္စြာျဖင့္ ခြင့္မျပဳလိုေသာ္လည္း ေရွာင္ယြင္မွာ ဤဝူတန္ျမိဳ႕ ေသးေသးေလးတြင္ သူ႔ကိုယ္သူ အျမဲတမ္း ပိတ္ေလွာင္ ေနမည္ မဟုတ္ဘူး ဆိုတာကိုလည္း ရွင္းရွင္းလင္းလင္း သိေနသည္။ ေရွာင္ယြင္၏ အရည္အခ်င္းျဖင့္ မိုးေကာင္းတမွ် က်ယ္ေျပာလွေသာ အျပင္ေလာကၾကီး အား ခရီးဆန္႔ျခင္းသည္သာလွ်င္ ေရွာင္ယြင္၏ စိတ္ႏွလံုးအား တင္းတိမ္ ေက်နပ္အားရေစႏိုင္မည္။
စြန္ရဲေပါက္ေလးမ်ားဟာ အေတာင္အလက္စံုလင္သည့္ အခ်ိန္တြင္ ေကာင္းကင္သို႔ ပ်ံတက္မည္မွာ ဓမၼတာပင္။
" ယြင္အာ.. အနာဂတ္မွာ မင္းမွာ အခြင့္အခိုက္ၾကံဳခဲ့ရင္ အျပင္ေလာကမွာ အေတြ႔အၾကံဳရွာခ်င္ရင္ ဂ်ားမာအင္ပါ ယာအျပင္ဘက္မွာ ရွိတဲ့ ေက်ာက္သဲကႏၲာရျမိဳ႕ကို သြား ၾကည့္လိုက္ပါ.. မင္းရဲ႕ အစ္ကိုၾကီးနဲ႔ ဒုတိယအစ္ကိုတို႕ အဲဒီမွာ အေျခခ်ေနျပီး.. ျပီးခဲ့တဲ့ ႏွစ္အနည္းငယ္တုန္းက သူတို႔ သဲကႏၲာရသံမဏိ ေၾကးစားစစ္သည္အဖြဲ႔ကို တည္ေထာင္ခဲ့တယ္.. အခုေတာ့ အဲဒီေဒသမွာ အင္းအားေတာင့္တင္းတဲ့ အဖြဲ႔ တစ္ခု ျဖစ္ေနျပီး.. "
စာဖတ္ခန္းတြင္ သူ႔အေဖ ေျပာသြားခဲ့ေသာ စကားအား ျပန္ေတြးရင္း ေရွာင္ယြင္မ်က္ႏွာတြင္ အျပံဳးေလးတစ္ခု ျဖစ္ေပၚလာခဲ့သည္။ သူ႔၏ အစ္ကိုႏွစ္ေယာက္သည္ အရြယ္ေရာက္ျခင္းအခမ္းအနားအား ေက်ာ္ျဖတ္ျပီးသည္ ႏွင့္ အေတြ႔အၾကံဳရွာရန္ဟူ၍ ေရွာင္ကလန္မွ ထြက္သြား ခဲ့သည္။ ထုိအခ်ိန္တြင္ သူ႔အေဖမွာ ေရွာင္ကလန္ေခါင္း ေဆာင္ မျဖစ္ေသးေခ်။ ျပီးခဲ့သည့္ႏွစ္အေတာ္အတြင္းမွာ လည္း ေၾကးစားစစ္သည္အဖြဲ႔ႏွင့္ ပတ္သတ္ျပီးအလုပ္ရႈပ္ ေနၾကရာ ဝူတန္ျမိဳ႕ကိုပင္ သိပ္မျပန္ျဖစ္ေတာ့ေခ်။ သူတို႔ ငယ္ရြယ္စဥ္အခ်ိန္က ညီအစ္ကို သံေယာဇဥ္အား ေရွာင္ယြင္ အမွတ္တရ ရွိေနဆဲပါ။
" ေရွာင္ယြင္.. "
ႏူူးည့ံညင္သာေသာ ေခၚသံတစ္ခုက ေရွာင္ယြင္ အေတြး ေရယာဥ္တြင္ ေမ်ာပါေနမႈအား ရပ္တန္႔သြားေစသည္။ လမ္းေကြးတစ္ခုကို ေကြ႔ဝင္ေတာ့မည္ ေျခလွမ္းကိုလည္း ရပ္လိုက္သည္။ ေခါင္းကို ေမာ့ျပီး လမ္းတစ္ဖက္တြင္ ရွိေနေသာ မိန္းမလွတစ္ေယာက္ကုိ ၾကည့္လိုက္သည္။ ေရွာင္ယြင္သည္ ျပံဳးရႊင္စြာျဖင့္ ထိုမိန္းမလွအား စကား စေျပာလိုက္သည္။
" ဆရာမ႐ုိလင္း.. ဆရာမက စာရင္းသြင္းတဲ့ ရြက္ဖ်င္တဲ မွာ ရွိေနရမယ္ မဟုတ္ဘူးလား.. "
" ပစၥည္းယူစရာရွိလုိ႔ ျပန္လာတာပါ.. အခု ရွင္းအာက အဲဒါကို သြားယူေပးေနတယ္.. "
ခ်ိဳသာေသာ အျပံဳးႏွင့္အတူ ဆရာမရိုလင္းသည္ အေရွ႕ ကို ျဖည္းျဖည္းလွမ္းလာျပီး ေရွာင္ယြင္ကို ေစ့ေစ့ၾကည့္ျပီး ေမးလိုက္သည္။
" ထြက္သြားဖုိ႔ ျပင္ဆင္ေနျပီးလား.. "
" ဟုတ္. "
ေရွာင္ယြင္သည္ ႏွာေခါင္းအား ပြတ္လိုက္ျပီး ေခါင္းညိတ္ လိုက္သည္။
" ယုအာနဲ႔ ရွင္းအာကိုေရာ ေျပာျပီးျပီလား.. "
" အဆင္ေျပပါတယ္.. တကယ္လို႔ ႏႈတ္ဆက္လိုက္ရင္ သူတို႔ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ေနမွာ.. တိတ္တိတ္ေလး ထြက္ သြားတာပဲ ပိုေကာင္းပါတယ္.. "
ေရွာင္ယြင္သည္ ပခံုးတြန္႔လိုက္ျပီး ျပံဳးထားလ်က္ ေျဖလိုက္သည္။
" မင္းအတြက္ေတာ့ ေပါ့ေပါ့ေလး ျဖစ္ေနမွာေပါ့.. ဒါေပမဲ့ တျခားသူအတြက္ေတာ့ ဝမ္းနည္းသြားၾကမယ္.. "
ဆရာမ႐ုိလင္းသည္ ေရွာင္ယြင္ကို အျပစ္တင္သည့္ အၾကည့္ျဖင့္ ၾကည့္လိုက္သည္။ ထုိ႔ေနာက္ ခဏအၾကာ မွ် တိတ္ဆိတ္သြားျပီးေနာက္ သူမသည္ ညင္သာစြာျဖင့္ ေျပာလိုက္ျပန္သည္။
" ေနာက္တစ္ႏွစ္က်ရင္ တစ္စံုတစ္ေယာက္က တိမ္ျမဴဂိုဏ္းနဲ႔ ရင္ဆိုင္တိုက္ခိုက္လိုက္တဲ့ သတင္းကို ၾကားရဖုိ႔ ငါ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္.."
ေရွာင္ယြင္မွာ အနည္းငယ္ အံ့ၾသသြားျပီးေနာက္ ျပံဳးလိုက္ျပီး ေခါင္းကို ညိတ္လိုက္သည္။ ကလန္အိမ္တြင္ အရက္အနည္းငယ္ေနထိုင္ျပီးမွေတာ့ နလန္ရိရြမ္ႏွင့္ သူ႕အေၾကာင္းအား သိၾကေပလိမ့္မည္။သုိ႔ေသာ္ သူမအား မည္သူက ေျပာျပလိုက္သလဲကိုေတာ့ မေမးျမန္းေတာ့ေခ်။
" တကယ္ဆိုေလ.. အဲဒီေကာင္မေလးက အခု မင္းရဲ႕ စြမ္းအားကို ျမင္သြားခဲ့ရင္ သူ႔ရဲ႕ မ်က္ႏွာက ဘယ္လိုျဖစ္ သြားမလဲဆိုတာ ငါ တကယ္စိတ္ဝင္စားမိတယ္.."
ဆရာမ႐ုိလင္း၏ မ်က္ႏွာတြင္ က်ီစယ္လိုေသာ အျပံဳး တစ္ခုက ရုတ္တရက္ ျဖစ္ေပၚလာခဲ့သည္။
ေရွာင္ယြင္သည္ ဆရာမ႐ုိလင္းႏွင့္ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာ အထိ ဆက္လက္ စကားဆိုလိုက္ျပီးေနာက္ ႏႈတ္ဆက္ လိုက္သည္။ ဆရာမ႐ုိလင္း၏ စိတ္ဝင္စားေသာ အၾကည့္ ေအာက္မွာပဲ ေရွာင္ယြင္သည္ လမ္းသြယ္အတိုင္း ေလွ်ာက္လွမ္းခဲ့ျပီး ေနာက္ဆံုးတြင္ လမ္းခ်ိဳးတစ္ခုတြင္ ခ်ိဳးဝင္ေပ်ာက္ကြယ္သြားသည္။
ေရွာင္ယြင္သည္ လမ္းသြယ္အတိုင္း ေလွ််ာက္လွမ္းသြား ျပီးေနာက္ သူ႔အခန္းထဲကို ဝင္လိုက္သည္။ ထို႔ေနာက္ ေခါင္းအံုးေအာက္တြင္ ထားထားေသာ သုိေလွာင္လက္ စြပ္ သံုးကြင္းကို ထုတ္ယူလိုက္သည္။ အနီရင့္လက္စြပ္ ကိုမူ ဝတ္ဆင္လိုက္ျပီး က်န္သည့္ ႏွစ္ကြင္းကို ရင္ဘက္ ထဲ ထည့္သြင္းသိမ္းလိုက္သည္။ လက္စြပ္သံုးကြင္းမွာ အဆင့္နိမ့္သိုေလွာင္လက္စြပ္ျဖစ္ေနေသာ္လည္း ၎တုိ႔ သည္ တန္ဖုိးၾကီးသည့္ ပစၥည္းမ်ား ျဖစ္ၾကသည္။ လူတစ္ ေယာက္သည္ အျပင္ေလာကသို႔ ခရီးထြက္သည့္အခါ ခ်မ္းသာၾကြယ္ဝမႈကို ေပၚလြင္စြာ မျပသသင့္ေပ။ ထုိအခ်က္ကို ေရွာင္ယြင္ ေကာင္းစြာ သေဘာေပါက္ထား သည္။
ေရွာင္ယြင္ သယ္ေဆာင္သြားမည့္ အရာမ်ားသည္ ရိုးရွင္း ေသာ ပစၥည္းမ်ား ျဖစ္သည္။ ထိုပစၥည္းအားလံုးအား သုိေလွာင္လက္စြပ္အတြင္း အကုန္ထည့္ထားသည္။ ေရွာင္ယြင္သည္ အခန္းတံခါးဝတြင္ ရပ္လိုက္သည္။ ဗလာက်င္းသြားေသာ အခန္းအား ျပန္ၾကည့္လိုက္ျပီး ေနာက္ ေလးလံေသာ အသက္ျပင္းခ်လိုက္သံႏွင့္အတူ အခန္းတံခါးအား ညင္သာစြာ ပိတ္လိုက္သည့္အသံကပါ ကပ္ပါလာခဲ့သည္။ အခန္းအတြင္းက်ေနေသာ ေနာက္ ဆံုးလက္က်န္ ေနေရာင္ျခည္အလင္းတန္းေလး ေပ်ာက္ ကြယ္သြားခဲ့ျပီး။
ေရွာင္ယြင္သည္ မည္သူ႕ကိုမွ် အေႏွာင့္အယွက္မေပးဘဲ ထြက္သြားျခင္း ျဖစ္သည္။ လူငယ္တစ္ေယာက္ ပံုမွန္ အဝတ္အစားႏွင့္သာ ဝင္ေပါက္တံခါးမၾကီးကေန မည္သည့္ပစၥည္းမွ ကိုင္ေဆာင္ထားျခင္းမရွိ..လမ္းမ အတုိင္းသာ လွမ္းေလွ်ာက္လ်က္.. တံခါးအေစာင့္တို႔ ေလးစားသည့္ အၾကည့္ေအာက္တြင္ တျဖည္းျဖည္း ေပ်ာက္ကြယ္သြားေတာ့သည္။ သူ ဘယ္အခ်ိန္ ျပန္လာ မလဲဆိုတာ အခုအခ်ိန္တြင္ အေစာင့္တို႔ မသိႏိုင္ေတာ့ျပီ။ ေနာက္တစ္ႏွစ္ အိမ္ျပန္လာမည့္အခ်ိန္အခါက်မွ သိၾက ေပလိမ့္မည္။
ရွင္းအာ၏ စိတ္သည္ မျငိမ္းေအးေနသည္။ သူမ၏ မ်က္ဝန္းတြင္ ညိွဳးမႈိင္းျခင္းအား ျမင္ေတြ႔ေနရသည္။ အာရံုတစ္ခ်က္ခ်က္ ေထြျပားေနေသာ သူမသည္ ဒီေန႔တြင္ သူမ၏ စိတ္ႏွလံုးသည္ ဒီေနရာတြင္ မရွိေနမွန္း လူတိုင္း သိျမင္ႏိုင္သည္။
" ညီမေလးရွင္းအာ.. ေရေသာက္ပါဦး.."
ခ်ိိဳသာေသာ ေယာက်ၤားေလးအသံက သူမ၏ ေဘးနား တြင္ ထြက္ေပၚလာသည္။ ေခ်ာေမာေသာ လူငယ္တစ္ ေယာက္ ေရေအးေအးတစ္ခြက္ကို လက္တြင္ကိုင္ထား ျပီး ျပံဳးေနပါသည္။
ရွင္းအာ၏ အေတြးရထားတို႔ လမ္းေခ်ာ္သြားသည္။ သူမ ၏ ေခါင္းကို ေမာ့ျပီး ေဘးနားတြင္ ရွိေနသည့္ လူငယ္ကို ၾကည့္လိုက္သည္။ ထိုလူငယ္သည္ ေက်ာင္းသားအသစ္ စုေဆာင္းသည့္ အဖြဲ႔တြင္ စြမ္းအားအၾကီးဆံုးျဖစ္ကာ လိုဘူသည္ပင္ သူ႔ထက္ အားနည္းေပသည္။ တဖန္ လိုဘူ ကဲ့သုိ႔ ဟန္ေဆာင္မႈမ်ားသည့္ အျပံဳးအမူအရာမ်ိဳး လည္း ထုိလူငယ္တြင္ မရွိေခ်။ တျခားေသာ ေက်ာင္းသူ ေကာင္မေလးတခ်ိဳ႕ႏွင့္ ရွင္းအား စကားေျပာဆိုသည့္ အခါတြင္လည္း အဖြဲ႕ထဲမွ မိန္းကေလးေတာ္ေတာ္မ်ား မ်ားသည္ ထုိလူငယ္အား သေဘာက်သည့္ စိတ္ခံစား ခ်က္မ်ား ရွိေနၾကသည္ကုိ သူမ ေတြ႔ခဲ့သည္။ ထုိလူငယ္ သည္ စြမ္းအားၾကီးရံုသာမက ႏွစ္လိုဖြယ္လည္း ေကာင္း ကာ ယဥ္ေက်းသူတစ္ေယာက္လည္း ျဖစ္သည္။
သုိ႔ေပမဲ့ ထုိလူငယ္၏ အျပံဳးက ႏူးညံ့ျပီး ရုိးသားေနေသာ္ လည္း ရွင္းအာ၏ စိတ္ဝင္စားျခင္းကို မဖမ္းဆုပ္ႏိုင္ခဲ့ပါ ဘူး။ ရွင္းအာသည္ ထုိလူငယ္အား တခ်က္ၾကည့္လိုက္ ျပီး ငုိင္ေတြစြာျဖင့္ ေခါင္းကို ခါလိုက္ျပီး
" မေသာက္ေတာ့ပါဘူး.. ေက်းဇူးတင္ပါတယ္.. "
ရွင္းအာ၏ သူစိမ္းဆန္သည့္ အျပဳအမူက လူငယ္၏ မ်က္ႏွာအမူအရာကို တစ္ခ်က္မွ မပ်က္ယြင္းသြားေစပါ။ စိတ္ထဲ ဘာမွမျဖစ္သြားသည့္ သေဘာျဖင့္ ပခံုးကို တြန္႔ လိုက္ျပီး ေရခြက္ကို ဆက္ကိုင္ထားျပီး ေပါ့ပါးစြာ ျပံဳး လုိက္ရင္း စကားေျပာသည္။
" ဒီေန႔ စာရင္းသြင္းတာ ညီမေလးရွင္းအာရဲ႕ အကူအညီ ေၾကာင့္သာ မဟုတ္ရင္ ကြ်န္ေတာ္တို႔အားလံုး အလုပ္ ေတြနဲ႔ မႏိုင္မနင္းျဖစ္ကုန္ၾကမွာပဲ.. ကူညီေပးလို႔ ေက်းဇူး ပဲေနာ္.. "
" ဆရာမ႐ုိလင္းက ရွင္းအာကို ဒီမွာ လာကူဖုိ႔ ေခၚထား လို႔ပါ.. "
ရွင္းအာသည္ ေခါင္းကို ခါလိုက္သည္။ ထို႔ေနာက္ စကား ဆက္လက္ေျပာခ်င္ေနသည့္ လူငယ္ကို ၾကည့္လိုက္ျပီး ညင္သာစြာျဖင့္ ေမးလိုက္သည္။
" စီနီယာအစ္ကို... ရွင္းအာဘာသာ တစ္ေယာက္တည္း ေနခ်င္လို႔ပါ.. "
" ေအာ္. ေတာင္းပန္ပါတယ္.. စကားေျပာတာ နည္းနည္း မ်ားသြားျပီး.. အေႏွာင့္အယွက္ေပးမိတာ ေတာင္းပန္ပါ တယ္.. "
လူငယ္အျပံဳးသည္ အနည္းငယ္ မရႊင္မပ် ျဖစ္သြားသည္။ ထို႔ေနာက္ ျပံဳးရင္း ေခါင္းညိတ္လိုက္ျပီး ရြက္ဖ်င္တဲဘက္ ကို ဦးတည္သြားလိုက္သည္။
" ေဟ့ေဟ့.. လင္နန္.. ဘာျဖစ္လာတာလဲ.. မင္း သူ႔ကို ၾကိဳက္သြားတာလား... "
ရြက္ဖ်င္တဲအနား နီးကပ္လာခ်ိိန္တြင္ ေပ်ာ္ရႊင္ျမဴးတူးျပီး စေနာက္သည့္ အသံကို ရုတ္တရက္ ၾကားလိုက္သည္။
လင္နန္ဟု အမည္ရသည့္ ထုိလူငယ္သည္ ေျခလွမ္းကို ရပ္လိုက္ျပီး ျပံဳးရႊင္ေနသည့္ မ်က္ႏွာႏွင့္ရွိေနေသာ လုိဘူ အား ေစာင္းငဲ့ၾကည့္လုိက္သည္။ ထို႔ေနာက္ သက္ေတာင့္ သက္သာပံုစံျဖင့္ ရြက္ဖ်င္တဲ၏ တိုင္တစ္လံုးအား ေက်ာမွီလိုက္ျပီး လက္ထဲက ေရခြက္ကိုလည္း တစ္ငံု ေသာက္လိုက္ေခ်ေသးသည္။ ျပီး ေနေရာင္ေအာက္က ပိန္သြယ္ေသာ ေကာင္မေလးကိုလည္း တစ္ခ်က္ ျပန္ျပီး ေစာင္းငဲ့ၾကည့္လိုက္ျပန္သည္။ သူ႔၏ မ်က္ဝန္းတြင္ စြဲလမ္းျခင္းတို႔သည္ ကခုန္ေနလ်က္ရွိသည္။ ႏႈတ္မွ လည္း မွတ္ခ်က္စကားတစ္ခြန္း ထြက္ေပၚလာသည္။
" ဒီလိုအဆင့္အတန္းျမင့္တဲ့ မိန္းကေလးမ်ိဳးကို ေတြ႔ရဖုိ႔ ဆိုတာ ရွားပါးလြန္းတယ္.. ဂ်ားနန္ အကယ္ဒမီေက်ာင္း မွာ ရွိတဲ့ ဘယ္မိန္းကေလးမွ သူ႔ကို ယွဥ္ႏိုင္ေလာက္တဲ့ သူမ်ိဳး တစ္ေယာက္မွ မရွိဘူး. "
" သိပ္ဟုတ္တာေပါ့.. ဒါေပမဲ့ သူကလည္း မင္းကို စိတ္မဝင္စားေနဘူးေလ.. "
လိုဘူက က်ီစယ္စကားဆိုျပီး ျပံဳးေနလိုက္သည္။
" စိတ္ဝင္စားဖုိ႔ဆိုတာ ဖန္တီးလို႔ရပါတယ္.. အခ်ိန္ေတြ အမ်ားၾကီးရွိပါေသးတယ္.. ဘာလို႔ ေလာေနရမွာလဲ.. "
လင္နန္က ေအးေအးေဆးေဆးပင္...
" ေကာင္မေလးက ေရွာင္ယြင္လို႔ ေခၚတဲ့ ငနဲနဲ႔ ဆက္ဆံေရးက အေတာ္ေလး ေကာင္းေနတယ္.. "
လိုဘူက ထုိစကားအား ေအးေဆးေပါ့ပါးစြာ ေျပာလိုက္ ေပမဲ့လည္း အေဝးမွာရွိေနသည့္ မိန္းမငယ္ေလးကို လည္း တစ္ခ်က္ၾကည့္လိုက္ရပါေသးသည္။
လႈပ္ယမ္းေနသည့္ ေရခြက္က အနည္းငယ္ ေႏွးေကြး သြားသလို လင္နန္၏ မ်က္ခံုးမွာလည္း အနည္းငယ္ တြန္႔ေကြးသြားသည္။
" အဲဒီေကာင္က ဆရာမ႐ုိလင္းရဲ႕ အကြက္ ၂၀ ကို တကယ္ကို ခုခံႏိုင္ခဲ့တာလား.."
" သိပ္မွန္တာေပါ့.. အဲဒီေန႔တုန္းက မင္းနဲ႔တျခားလူေတြ က စမ္းသပ္ျခင္းသြားလုပ္ေနရေတာ့ မျမင္လိုက္ရဘူးေပါ့ ဒါေပမဲ့ ဆရာမရုိလင္းက ေရေျမြသုိင္းေတာင္ ထုတ္သံုး လိုက္ရတာကို ငါတုိ႔ကိုယ္တိုင္ ျမင္လိုက္ရတယ္ ဒါေပမဲ့ အဲဒီေကာင္က အဲဒါကို တကယ္ပဲ ခုခံႏိုင္ခဲ့တယ္ကြာ "
လိုဘူက ေလးနက္ေသာ ေလသံျဖင့္ ေျပာျပေနသည္။ ထုိေန႔က တိုက္ပြဲအား ျပန္ျမင္ေယာင္ေနသည့္အလား အံ့အားသင့္သည္ အရိပ္က သူ႔မ်က္ႏွာတြင္ လွ်ပ္တျပက္ ျဖတ္သန္းျဖစ္ေပၚခဲ့သည္။
လင္နန္သည္ ဖန္ခြက္ကို တင္းတင္းကိုင္၍ ေရအားလံုး ကို တစ္က်ိဳက္တည္း ေသာက္ပစ္လိုက္သည္။ သူ႔ ႏႈတ္ခမ္းက တြန္႔ေကြးသြားျပီး ေျပာလိုက္သည္။
" ဒါက မွန္ကန္ေနရင္ေတာင္ ငါေတာ့ ေနာက္ဆုတ္မွာ မဟုတ္ဘူး.. အဲဒီေကာင္ရဲ႕ေလ့က်င့္တဲ့ ႏႈန္းထားက ဘယ္ေလာက္ပဲ ၾကီးက်ယ္ေနပါေစ.. မိန္းမေတြကို ပိုးပန္းတဲ့ေနရာမွာ ငါ့အဆင့္ကို သူ ဘယ္မွီမလဲ.. ဟြန္႔... ေနာက္ျပီး သူက တစ္ႏွစ္ေလာက္ ရွင္းအာအနားမွာ မရွိမွာ မဟုတ္လား.. ဆိုေတာ့ ဒီႏွစ္အတြင္းမွာ ရွင္းအား ရဲ႕ ခံစားခ်က္ကို ဖမ္းဆုပ္ႏိုငင္ဖုိ႔ ငါ့မွာ အခ်ိန္အမ်ားၾကီးရွိ ေနသလို ဟုိေကာင္အေပၚမွာ ရွိေနတဲ့ ရွင္းအားရဲ့ စိတ္ခံစားခ်က္ကိုလည္း ယိမ္းယုိင္သြားေစရမွာေပါ့.. "
ထိုစကားအား ေျပာေနသည့္အခ်ိန္တြင္ လင္နန္သည္ သူ႕ကိုယ္သူ အနည္းငယ္ ဝင့္ၾကြားလို႔ေနသည္။ သူကိုယ္သူ အေတြ႔အၾကံဳရွိ ကစားသမားတစ္ေယာက္လို မိန္းကေလးငယ္ေတြ၏ အသည္းႏွလံုးအား ဘယ္လိုဖမ္း စားရမလဲဆိုတာ ယံုၾကည္မႈက ရွိေနေလသည္။
" ရွင္းအာ.. "
ထုိအခိုက္တြင္ ကြင္းျပင္ပေနရာတြင္ ဆရာမရိုလင္းသည္ ရုတ္တရက္ ေျပးလာျပီး မိန္းမပ်ိဳေလး၏အေရွ႕တြင္ ရပ္ တန္႔လိုက္သည္။ အသက္ကို အေမာတေတာ ရႈလိုက္ျပီး ေနာက္ ညင္သာစြာျဖင့္ ေျပာျပလိုက္သည္။
" သူ ထြက္သြားျပီး.. "
ရွင္းအာ၏ လက္ေသးေသးေလးမွာ အနည္းငယ္ တုန္ရီသြားျပီး ျငိမ္သက္စြာ သတိလက္လြတ္သြားသလို ျဖစ္သြားကာ သူမ၏ ဦးေခါင္းသည္လည္း အနည္းငယ္ ငိုက္စိုက္က်သြားေလ၏။
" ရွင္းအာ.. ဝမ္းမနည္းပါနဲ႔.. ဒီလုိ ခြဲခြာရတာဟာ အျမဲတမ္းမွ မဟုတ္တာ.. "
ဆရာ႐ုိလင္းသည္ အသက္ျပင္းခ်၍ တိတ္ဆိတ္ျငိမ္သက္ သြားေသာ ရွင္းအာကို ၾကည့္ျပီး ႏွစ္သိမ့္မႈ ေပးလိုက္၏။
" ဟုတ္.. "
ရွင္အာသည္ ေခါင္းကို အသာညိတ္လိုက္သည္။ ရုတ္တရက္ သူမသည္ မတ္တတ္ရပ္လိုက္ျပီး ဆရာမ႐ုိလင္း၏ ဇေဝဇဝါ ျဖစ္ေနေသာ အၾကည့္ေအာက္ မွာပဲ ရြက္ဖ်င္တဲအျပင္ဘက္တြင္ ရွိေနသည့္ လင္နန္ႏွင့္ လုိဘူတို႔ ႏွစ္ေယာက္ဆီကို ေလွ်ာက္သြားလိုက္သည္။
မိန္းမပ်ိဳသည္ ျဖည္းညွင္းစြာ ေလွ်ာက္လာျပီး ေနာက္ဆံုး တြင္ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္အေရွ႕တြင္ ရပ္လိုက္သည္။ သူမ၏ ေခ်ာေမာလွပသည့္ မ်က္ႏွာထက္တြင္ ေဒါသ အရိပ္အေယာင္ တစ္ိုးတစိမွမရွိေခ်။ သူမ၏ အသက္ဝင္ ဖ်တ္လတ္သည့္ မ်က္ဝန္းက လင္နန္ႏွင့္လိုဘူအား ၾကည့္ရင္ ႏူးညံ့စြာ ေျပာလိုက္သည္။
" စီနီယာအစ္ကိုတို႔.. ရွင္းအာနဲ႔ တစ္ပြဲေလာက္ အေဖာ္ျပဳ ယွဥ္ျပိဳင္ေပးလို႔ ရမလား.. "
" အမ္.. "
ရွင္းအာ၏ ေတာင္းဆိုစကားကို ၾကားလိုက္ရသည့္အခါ လင္နန္မွာ မွင္တက္အံ့ၾသသြားသည္။ အေတာ္ၾကာမွ ျပံဳးရယ္ကာျဖင့္ ေျပာလိုက္သည္။
" ညီမေလးရွင္းအာရဲ႕ ေတာင္းဆိုမႈကို မျငင္းပါဘူးဗ်ာ.. ယွဥ္ျပိဳင္တဲ့အခ်ိန္မွာလည္း ရွင္းအာရဲ႕ စြမ္းအားအဆင့္နဲ႕ ညီေအာင္ အစ္ကိုရဲ႕စြမ္းအားကို ဖိႏွိပ္ထားေပးမယ္ေလ "
ရွင္းအာမွာ သူမ၏ မ်က္ေတာင္ရွည္ကို တဖ်တ္ဖ်တ္ခတ္ ျပီး စကားတစ္ခြန္းမွ မဆုိဘဲ ရြက္ဖ်င္တဲထဲသုိ႔ တည့္ တည့္ ဝင္သြားသည္။ သူမ၏ မ်က္ႏွာထက္တြင္ တည္ျငိမ္သည့္ အမူအရာသာ ရွိသည္။
" ေဟ့.. မင္း သတိထားေနာ္.. သူ႔ရဲ႕ ခြန္အားက ဒုိက်ဲအဆင့္ ၾကယ္ ၆ လံုးေနာ္.. "
လိုဘူသည္ ရွင္းအာ ရြက္ဖ်င္တဲထဲ ဝင္သြားသည္ကို ၾကည့္ျပီး လင္နန္အား သတိေပးစကား ေျပာလိုက္သည္။
" လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္လကတည္းက ငါ ၾကယ္ ၇ လံုး ျဖစ္ေနျပီး ကြ.. "
ေပါ့ပါးစြာ ရယ္ေမာလိုက္ရင္း လင္နန္သည္ ရြက္ဖ်င္တဲ ဘက္ကို ၾကည့္လိုက္သည္။
" ၾကည့္ရတာ ဒါက အစပ်ိဳးဖုိ႔ အေကာင္းဆံုးပဲ.. ေကာင္ မေလးအမ်ားစုက ဒီလိုအခ်ိန္မွာ ႏွလံုးသားက ႏုနယ္ ေနတဲ့အခ်ိန္ပဲေလ.. "
လင္နန္၏ ႏႈတ္ခမ္းေထာင့္က အနည္းငယ္ ေကာ့ညြတ္ သြားသည္။ အက်ႌအား သပ္ရပ္စြာ ခါရွင္းလိုက္ျပီးေနာက္ လိုဘူ၏ မနာလိုေသာ အၾကည့္ေအာက္တြင္ ရြက္ဖ်င္တဲ အတြင္းသုိ႔ ဝင္သြားလိုက္သည္။
ရြက္ဖ်င္တဲအျပင္ဘက္တြင္ လိုဘူသည္ မိနစ္အနည္ ငယ္ေလာက္ ရပ္ေစာင့္ေနသည့္အခ်ိိန္တြင္ ရြက္ဖ်င္တဲ အရြက္သားသည္ ဖ်တ္ခနဲ ပြင့္သြားျပီး မိန္းမပ်ိဳေလး သည္ ေပါ့ေပါ့တန္တန္အမူအရာျဖင့္ ျဖည္းေလးစြာ ထြက္လာသည္။
" ဟမ္.. "
ရွင္းအာက ပထမဦးစြာ ထြက္လာသည္ကို ျမင္သည့္အခါ လိုဘူမွာ အံ့အားသင့္သြားသည္။ သုိ႔ေသာ္ မိန္မပ်ိဳေလး ၏ မ်က္ႏွာအမူအရာကို ျမင္သည့္အခါ စပ္စုျပီး မေမးရဲ ေခ်။
မိန္းမပ်ိဳသည္ ရြက္ဖ်င္တဲ အျပင္ဘက္တြင္ ရပ္လိုက္ျပီး ေခါင္းကို ေမာ့ကာ ေနလံုးအား ၾကည့္လိုက္သည္။ ဒီအခ်ိန္ဆို ေရွာင္ယြင္ ျမိဳ႕ကေန ထြက္သြားေလာက္ျပီး လား.. ??
ရွင္းအာ၏ ႏူူးညံ့လွပေသာ လက္ကေလးသည္ နဖူးထက္ က ႏြယ္က်ေနေသာ ဆံပင္ကို သပ္ဖယ္လိုက္သည္။ ခဏအၾကာတြင္ လုိဘူအား ျပန္လွည့္ၾကည့္ျပီး ညင္သာ စြာ ေျပာလိုက္သည္။
" ေနာက္ေနာင္အခ်ိန္မွာ အစ္ကိုေရွာင္ယြင္အေၾကာင္း မေကာင္းေျပာတဲ့သူကို ရွင္းအာလက္နဲ႔ ေသရလိမ့္မယ္ "
တက္ၾကြျပီး စူးရွသည့္ အၾကည့္ျဖင့္ အၾကည့္ခံေနရ၍ လုိဘူမွာ အတင္းပင္ ျပံဳးထားရသည္။ သုိ႔ေပမဲ့ သူ႔ ႏွလံုးသားထဲက ေအးစိမ့္မႈမ်ား စိမ့္တက္လာသည္ကို ခံစားေနရသည္။
ရြက္ဖ်င္တဲအတြင္းမွာေတာ့ လင္နန္မွာ ေျမျပင္ထက္တြင္ လဲက်ေနသည္။ ေခ်ာေမာလွပသည့္ သူ႔မ်က္ႏွာသည္ အထိ္ုးခံထိထား၍ အညိဳအမဲစြဲေနသည္။ သူ႔ကိုယ္ေဘး နားတြင္ ေသြးေပေနေသာ သြားဆယ္ေခ်ာင္းတို႔က ျပန္႔ က်ဲလို႔ေနသည္။ အင္မတန္ကို ေခ်ာက္ျခားဖြယ္ ျမင္ကြင္း တစ္ခုပါေပ။
No comments:
Post a Comment